Four

AMBER

DALAWANG araw ang lumipas ganoon pa rin ang nangyayari. Kapag kumakain sila, bawal kaning tumingin. Pero minsan, nahihirapan akong gawin iyon.

"Lisa, bakit ba bawal silang tingnan? Ano ba ang mangyayari sa kanila kapag tiningnan sila habang kumakain?" hindi ko napigilang tanong.

"Hindi ko rin alam eh. Siguro maiilang sila? Hindi ko talaga alam pero sinusunod ko na lang. Alam mo naman ang mayayaman, may kanya-kanya silang rules. Minsan ang weird pa nga. Pero mas mainam na sumunod ka na lang."

"Oo tama ka. Medyo weird nga sila pero grabe sobrang yaman ng pamilya nila. Tapos para silang mga robot. Parang ayaw ngumiti ng isa sa kanila."

"Hayaan mo na sila. Basta ang mga tanong mo, sa sarili mo lang itanong. Basta ang payo ko sa iyo, sundin mo lang ang lahat ng rules dito," wika niya bago ako kinindatan.

Bumuga na lang ako ng hangin bago tumango.

Katulad na lang ngayong araw. Matapos ang hapunan ay isa-isang tumayo ang mga miyembro ng pamilya mula sa kanilang mga upuan. Walang imik silang lumabas ng dining room na tila sanay na sanay na sa ganoong klaseng katahimikan. Wala man lamang nagbiro o nagkwentuhan habang naglalakad palabas. Si Madam Gina ang naunang umalis, kasunod si Sir Eduardo at Madam Grace. Huling lumabas si Young Master Haven na hindi man lang lumingon sa paligid. Diretso lamang ang lakad nito hanggang sa tuluyan na silang mawala sa paningin naming mga kasambahay.

“Ganito ba talaga ang mayayaman? Masyadong tahimik at napakaingat ng galaw,” mahina kong bulong sa sarili.

Nang makalabas ang pamilya ay saka pa lamang nagsimulang gumalaw ang lahat. Agad na nilapitan ng mga kasambahay ang mahabang hapag upang isa-isang alisin ang mga pinagkainan. Kanya-kanya silang bitbit ng mga plato, mangkok at serving trays habang si ate Joan naman ay nagbibigay ng mga utos kung sino ang magliligpit sa dining room at kung sino ang maghuhugas sa kusina.

"Lisa, ikaw at si Maribel ang bahala sa dining room. Siguraduhin ninyong malinis ang mesa bago kayo umakyat. Amber, ikaw muna ang bahala sa kusina. Hugasan mo na ang mga plato at mga ginamit sa paghahanda ng hapunan. Kapag may kailangan ka, tawagin mo na lang ang isa sa amin."

"Opo," sabay-sabay naming tugon.

Hindi ko naman ininda ang dami ng gawain. Simula pa lamang nang magkasakit si mama ay nasanay na akong gumawa ng halos lahat ng gawaing bahay. Kaya kahit napakaraming hugasin ay hindi ako nabahala. Isinuot ko lamang ang apron at sinimulan nang isa-isang ayusin ang mga plato sa lababo.

“Para kina mama…gagawin ko ang lahat,” sabi ko sa sarili sabay ngiti.

Habang umaagos ang tubig mula sa gripo ay hindi ko maiwasang mapangiti nang maalala ang nangyari kanina sa dining room. Ilang beses kong pinagsabihan ang sarili na huwag tumingin kay Haven, ngunit sa tuwing mapapadaan siya sa gilid ng paningin ko ay parang kusa na lamang naaakit ang mga mata kong sumulyap sa kanya. Mabuti na lamang at hindi ako napagalitan ni ate Joan. Kung nagkataon ay baka unang araw ko pa lamang ay napahiya na ako.

Napailing ako habang maingat na pinupunasan ang isang kristal na baso.

"Ano ba naman ba itong isip ko? Parang baliw! Bakit ginugulo ng guwapong mukha ni sir Haven ang isipan ko? Nakakainis! Baka sa kaiisip ko sa kanya, matanggal pa ako sa trabaho!” suway ko sa sarili.

Natawa ako sa sarili kong sinabi bago muling ipinagpatuloy ang paghuhugas. Hindi ko rin naman maintindihan kung bakit ganoon ang naging reaksyon ko. Marami na rin naman akong nakitang guwapong lalaki sa telebisyon at social media, pero iba ang pakiramdam kapag kaharap mo mismo ang isang taong halos perpekto ang itsura. Pakiramdam ko tuloy ay para akong probinsyanang unang beses nakakita ng artista.

Habang abala ako sa pagpupunas ng kitchen counter ay hindi ko napansing tuluyan nang nagsiakyatan ang ibang kasambahay. Unti-unting naging tahimik ang buong kusina hanggang sa ang tanging maririnig na lamang ay ang lagaslas ng tubig at ang mahihinang tunog ng mga kubyertos na pinagpapatong-patong ko sa lalagyan.

Nang matapos ko ang paghuhugas ay huminga ako nang malalim at iniunat ang likod. Napatingin ako sa wall clock na nakasabit sa dingding at napansing medyo gabi na rin pala. Naisip kong baka tulog na sina mama at Noah sa mga oras na iyon. Siguro ay nag-aalala na rin ang dalawa kung kumusta ang unang araw ko sa trabaho. Balak ko sanang tawagan sila mamaya bago ako matulog upang sabihin na maayos naman ang naging pagdating ko sa mansyon.

Ngunit bago ko pa man maalis ang apron na suot ko ay may narinig akong mahinang yabag na papalapit sa kusina.

Akala ko noong una ay isa lamang iyon kina Lisa o ate Joan kaya hindi ko na gaanong pinansin. Ipinagpatuloy ko lamang ang pagpupunas sa countertop hanggang sa maramdaman kong may taong huminto sa may pintuan.

"May kailangan po ba kayo?" tanong ko habang nakatalikod pa rin.

Walang sumagot sa tanong ko. Dahil doon ay napakunot ang noo ko at dahan-dahan akong lumingon. Halos lumuwa ang mga mata ko nang makita kung sino ang nakatayo roon.

Si Young Master Haven.

Nakatayo lamang siya sa may pintuan habang nakasuksok ang isang kamay sa bulsa ng kanyang pantalon. Katulad kanina ay seryoso pa rin ang kanyang mukha at hindi mababakas kung ano ang kanyang iniisip. Hindi ko tuloy malaman kung bakit siya bumaba ng kusina sa ganoong oras.

Mabilis akong napayuko bilang paggalang.

"Go-Good evening po, Young Master."

Seryoso lamang siyang nakatingin sa akin kaya lalo akong kinabahan. Hindi ko alam kung tama ba ang ginawa kong pagbati o may mali na naman ba akong nagawa sa unang araw ko pa lamang. Ilang segundo rin ang lumipas bago siya tuluyang nagsalita.

"Ikaw ang bagong kasambahay, tama?”

"Opo…ako nga po, young master.”

"Amber Reyes."

Nagulat ako nang banggitin niya ang buong pangalan ko.

"O-Opo.”

"Lisa recommended you."

"Opo."

Hindi ko na alam ang idadagdag ko pa dahil tila isang salita lamang ang lumalabas sa bibig ko sa tuwing kakausapin niya ako. Hindi ko rin maintindihan kung bakit bigla akong kinakabahan. Marahil ay dahil unang beses ko siyang makausap ng ganito kalapit. Sa malapitan ay mas lalo ko pang napansin ang malinaw niyang mga mata at ang matangos niyang ilong. Kahit walang emosyon ang kanyang mukha ay hindi pa rin maikakailang napakaguwapo niya.

Pinilit kong ibaling ang tingin sa hawak kong bimpo dahil nahihiya na naman akong mahuli siyang tinitingnan.

Napansin ko ring hindi pa rin siya umaalis. Sa halip ay nanatili lamang siyang nakatayo sa harapan ko na para bang may gusto pa siyang sabihin. Dahil sa sobrang katahimikan ay halos marinig ko na ang mabilis na tibok ng sarili kong puso. Ilang sandali pa ang lumipas bago siya muling nagsalita. Direkta siyang nakatingin sa akin habang kalmado ang kanyang boses.

"Bakit panay ang tingin mo sa akin kanina?”

Nanlaki ang mga mata ko at parang gusto ko na lang maglaho sa mga oras na iyon.

“Pa-Pasensya na po talaga, young master. Hindi ko na po uulitin. Sorry po talaga,” nanginginig ang boses kong sabi sabay yuko.

Mas lumapit pa siya sa akin at nanuot sa ilong ko ang pabango niya. Hinawakan ko ng mahigpit ang laylayan ng uniform ko.

“Siguraduhin mo lang na hindi na mauulit ang ginagawa mong pagtitig sa akin. Dahil kung mangyayari pa iyon… ako mismo ang kakaladkad sa iyo palabas ng mansyon.”