Make The Hard One Surrender (SPG)

Ang daming pangarap na tumatakbo sa isip ko habang hawak ang maliit na kulay-asul na envelope. Puno ito ng mga sketch para sa magiging bahay namin, pati ang approved loan para sa dream cafe na matagal na naming pinag-uusapan ni Jeremy. Limang taon. Limang taon kaming nagsumikap, at sa wakas, heto na kami. Iilang buwan na lang, ikakasal na kami.

Sumakay ako sa elevator ng luxury condominium sa Makati kung saan siya pansamantalang nanunuluyan para sa isang mabilis na corporate project. Ngiting-ngiti ako habang pinagmamasdan ang sarili ko sa salamin. I wanted to surprise him. Hindi ko sinabing maaga akong makakauwi galing sa business seminar ko sa Tagaytay.

Nang makarating ako sa tapat ng unit niya, dahan-dahan kong pinindot ang passcode. Alam ko pa rin naman. Narinig ko ang mahinang click ng p***o at dahan-dahang pumasok.

"Jeremy? Babe?" tawag ko, medyo pabulong pa dahil baka may ginagawa siyang paperwork para sa pamilya namin.

Walang sumasagot, pero may narinig akong mahihinang kaluskos at tawa galing sa master's bedroom. Kumunot ang noo ko. Parang may kung anong malamig na hangin ang pumasok sa dibdib ko. Humakbang ako palapit, dinala ng kakaibang kaba na hindi ko maipaliwanag. Ang p***o ng kwarto ay bahagyang nakabukas.

Sumilip ako, at sa isang segundo, parang huminto ang ikot ng mundo ko.

May dalawang tao sa kama. Nagtatawanan, magkayakap, at walang saplot. Si Jeremy, ang lalaking pinagkatiwalaan ko ng buong buhay ko, ay hinalikan ang balikat ng babaeng kasama niya. Pero hindi ang pagtataksil niya ang tuluyang pumatay sa puso ko. Kundi ang mukha ng babaeng dahan-dahang lumingon sa direksyon ng p***o.

Si Chloe. Ang kapatid ko.

"Babe, wait lang, parang may tao sa labas," narinig kong sabi ni Jeremy, ang boses na dati-rati ay nagpapataba ng puso ko, ngayon ay parang lason na sumasaksak sa akin.

"Sino naman? You said wala namang pupunta rito ngayon," sagot ni Chloe. Wala man lang bakas ng takot sa boses niya. Mas lalo pa siyang sumiksik sa dibdib ni Jeremy habang nakatingin sa direksyon ko.

Hindi ko na napigilan ang sarili ko. Naitulak ko ang p***o nang malakas kaya lumikha ito ng malakas na kalabog. Napatalon si Jeremy sa gulat at agad na hinila ang kumot para takpan ang sarili nila.

"Lyra!" nanlaki ang mga mata ni Jeremy. Namutla siya, halatang hindi inaasahan ang pagdating ko. "What... anong ginagawa mo rito? Akala ko bukas pa ang uwi mo?"

"Lyra, physical appearance matters, pero sana naman kumatok ka muna," singit ni Chloe. Umupo siya sa kama, dahan-dahang binalot ang sarili sa mamahaling silk robe na alam kong ako ang bumili para kay Jeremy noong nakaraang buwan.

Tumingin ako kay Chloe, naghahanap ng kahit anong emosyon—gulat, hiya, o kahit kaunting pagsisisi. Pero wala. She looked completely unashamed. Parang nanonood lang siya ng isang boring na palabas sa telebisyon.

"Bakit?" Nanginginig ang boses ko. Ang mga luha ko, parang waterfalls na sunod-sunod na pumatak sa pisngi ko. "Jeremy, bakit? At ikaw, Chloe... kapatid kita. Bakit mo nagawa sa akin 'to?"

"Lyra, let me explain, okay? This is not what it looks like," nagmamadaling tumayo si Jeremy at nagsuot ng boxer shorts. Lumapit siya sa akin, akmang hahawakan ang braso ko pero umatras ako nang mabilis.

"Huwag mo akong hawakan!" sigaw ko, halos mapiyok sa tindi ng sakit. "Huwag na huwag mo akong mahahawakan, Jeremy! Anong hindi ganito ang hitsura? Huling-huli ko kayo ng kapatid ko! Paano niyo nagawa sa akin 'to?"

"Look, Lyra, hindi naman namin sinasadya," banayad na sabi ni Chloe habang naglalakad patungo sa vanity mirror para ayusin ang buhok niya. "We just realized na we have more in common. At saka, let's be real. Napaka-boring mo naman kasi. Lahat na lang ng oras mo, binubuhos mo sa negosyo at sa mga plano mo sa buhay. Hindi mo man lang mapagbigyan si Jeremy sa mga gusto niya."

Napamaang ako sa narinig ko. Ang sarili kong kapatid, sinisisi pa ako sa pagtataksil nila.

"I did everything for our future!" sigaw ko kay Jeremy. "Para sa atin 'to, Jeremy! Para sa kasal natin! Pero anong ginawa mo? Sinira mo lahat!"

Huminga nang malalim si Jeremy, nawala ang takot sa mukha niya at napalitan ng inis. "Lyra, nakakapagod na rin kasi. You're always controlling everything. Ang gusto mo, laging nasusunod. Si Chloe, nakikinig siya sa akin. She makes me feel like a man."

"So, siya na? Siya na ang pipiliin mo?" tanong ko, umaasang may natitira pang kahit katiting na pagmamahal sa puso niya para sa akin.

Tumingin si Jeremy kay Chloe, bago muling tumingin sa akin nang may malamig na ekspresyon. "I'm sorry, Lyra. Pero sa tingin ko, mas masaya ako kay Chloe. Let's just call off the wedding."

Parang gumuho ang buong langit sa ibabaw ko. Ang limang taon naming pinagsamahan, tinapon niya lang ng ganoon kadali para sa kapatid ko na walang ibang ginawa kundi kumuha ng mga bagay na pagmamay-ari ko.

"You both deserve each other. Mga walang utang na loob," ungot ko bago tuluyang tumalikod.

Binitawan ko ang hawak kong asul na envelope sa sahig. Ang mga pangarap namin, hinayaan ko nang mayurakan sa maruming silid na iyon. Tumakbo ako palabas ng unit, hindi pinapansin ang mga luha na patuloy na lumalabo sa paningin ko. Pumasok ako sa elevator at napasandal sa pader, dahan-dahang napaupo habang humahagulgol. Masakit. Sobrang sakit na parang pinipiga ang puso ko.

Paano nila nagawa sa akin ito? Paano naging ganoon kawalang-hiya ang sarili kong kapatid?

Nang makalabas ako ng lobby ng condominium, sinalubong ako ng malamig na hangin ng gabi. Naglakad ako sa gilid ng kalsada na parang isang ligaw na kaluluwa. Walang patutunguhan, walang matatakbuhan. Ang pamilya ko, sigurado akong kakampihan si Chloe dahil siya ang paborito. Wala akong kakampi.

Habang naglalakad ako sa ilalim ng mga ilaw ng siyudad, biglang nag-vibrate ang cellphone ko sa loob ng bag ko.

Kinuha ko ito nang may nanginginig na kamay, iniisip na baka si Jeremy ito para humingi ng tawad. Pero nang tingnan ko ang screen, isang hindi kilalang numero ang nakarehistro. Isang serye ng mga numero na walang pangalan.

Pinahiran ko ang luha ko at sinagot ang tawag gamit ang basag na boses. "Hello?"

Walang sumagot sa kabilang linya sa unang ilang segundo. Ang maririnig mo lang ay ang mahina ngunit napakalalim na paghinga ng isang lalaki. Isang presensya na kahit sa telepono lang ay naghahatid ng kakaibang kilabot at awtoridad.

"Lyra," sa wakas ay nagsalita ang isang baritono at napakalamig na boses. Ang tono niya ay parang bilyong dolyar na may kasamang kapangyarihan. "I know what just happened. If you want revenge, listen to me very carefully."