Chapter 5

Chapter 5

Sinabayan na nga ni Annica ang kaibigan.

Kung ano ang bilis ng subo niya ng pagkain, siya ring bilis ng kwento niya.

"Talagang nakakainis ka, wala tuloy akong na-hunting kagabi sa sobrang taranta ko sayo. Hindi ako lumigaya kagabi."

Tawa ng tawa si Lovely.

Alam niya, di naman maniniwala si Annica magpaliwanag man siya.

"At ikaw, Amiga haa? Kung bibili ka ng kaligayahan. Iyon lang! Mahirap ang magkaroon ng pananagutan. Basta magbayad ka lang, tapos na. Wala na. Goodbye na."

"Hayaan mo, tatandaan kong lahat ang mga sinabi mo." paniniyak ni Lovely kay Annica, matigil lang ito.

Tumayo na si Annica, sapo ang tiyan.

Nabusog. Siya halos lahat ang umubos nang dinalang pagkain ng maid.

"Sige, aalis na ako. Pero mamayang gabi, gusto mong sumama?"

"Huwag na lang, Annica. Naiintindihan mo ako diba?"

"Oh, edi sige. Okay lang."

Tinungo na nito ang pintuan.

"Thank's for the breakfast." at lumabas na ito ng tuluyan.

---

Tamad na tamad si Lovely sa maghapong iyon.

Wala siyang ginawa kundi ang magbasa.

Manood nang movie.

At ayusin ang ilang gamit sa opisina.

Siya na ang nakialam sa kusina. Inihanda ang mga lulutuin. Inalam kung ano pa ang wala sa ref.

Narinig niya mula sa kusina ang tunog ng doorbell.

Hindi niya pinansin.

Alam niya bubuksan na iyon nang maid, at aalamin kung ano ang kailangan.

Ilang saglit lang, kaharap na niya si Alysah.

"Mam, may naghahanap ho sa inyo. Lalaki ho."

"Lalaki? Sino raw? Anong pangalan?"

"Sam raw ho."

Muntik nang mabitiwan ni Lovely ang hawak na sandok.

"Si Sam, iyon ang lalaking nakabangga ko kagabi."

"Paano niya ako natunton? Paano niya nalaman ang bahay ko?" anang isipan niya.

Sumilip muna si Lovely sa bintanang salamin upang tiyakin ang sinabi ni Alysah.

"Si Sam nga."

Nakatayo sa pinto.

Naghihintay.

Lumabas na si Lovely, at sinalubong ang lalaki.

"Pasok ka." anyaya ni Lovely.

Pumasok naman si Sam. Lilinga-linga.

Halatang nalula sa laki at ganda nang kabahayan, ni hindi makuhang umupo sa malambot na sopa.

Nahihiya.

Sa pagbungad ni Alysah, bihis na bihis.

Nagpapaalam.

Day off kasi nito, kaya binigyan na siya ni Lovely nang pera.

Saka pa lang niya hinarap si Sam pagkaalis nang maid.

Natatawa si Lovely sa nakikitang expression sa mukha ng binata.

Pinilit niya itong maupo, saka pa lang naupo si Sam.

"Oh, paano mo ako natunton dito?" panimula ni Lovely.

"Kagabi, bigla kang nawala." kimi nitong tugon.

"Nag-iwan ka pa ng pera. Ang dami. Naibili ko na nga nang gamot si Nanay."

"Para sa inyo yon talaga. Sadyang iniwan ko." nakangiting paliwanag ni Lovely.

"Napasama ito," sabay abot sa calling card ni Lovely.

"Dito ko nalaman ang pangalan mo at address."

"Okay lang, salamat ha?"

"Ako ang dapat na magpasalamat. Ang laki nang naitulong mo."

"Hindi, okay lang."

"Mahirap lang akong tao, kaya wala akong maigaganti sayo."

"Hindi naman ako naghihintay ng kapalit. Basta alam kong nakatulong ako, okay na ko."

Biglang niyakap ni Sam si Lovely.

Nabigla ang biyuda.

H******n siya. Mariin.

Damang-dama.

At ewan ni Lovely, kung bakit, hindi manlang siya nagpumiglas.

Sa halip, nagpaubaya siya.

At napapikit pa.

Tama si Annica.

Mabango ang isang gwapong batang lalaki.

Pati hininga.

Tama pa rin si Annica.

Halos mabali ang tulatod niya sa higpit ng yakap ni Sam.

At nang bitawan siya nito, habol-habol niya ang hininga.

"Iyan lang ang kaya kong iganti sayo," himig ni Sam sabay tayo.

Tinungo na nito ang pinto.

"Maraming salamat uli, Lovely. Hindi kita malilimutan."

Pahabol pa nito sa may pintuan, bago tuluyang umalis.

---

Sa unang pagkakataon, umaawit si Lovely habang naliligo.

Sa unang pagkakataon, inasikaso niya ang sarili.

Ang katawan. Ang mukha.

At sa unang pagkakataon, naisukat niya lahat ang mga damit niya na inaamag na yata sa cabinet sa tagal ng di pagkakagamit.

Nang gabing iyon, nagbihis si Lovely.

Sumakay sa kanyang kotse, at lihim na nagtungo sa Avenida.

Doon sa lugar mismo na pinuntahan nila ni Annica.

Itinigil niya ang kotse sa isang madilim na bahagi ng Avenida