Chapter 4

CHAPTER - 4

Titig na titig naman si Lovely sa kaharap.

Gwapo ito. Malamlam ang mga mata, pantay-pantay ang mga mapuputing ngipin.

"H-hindi naman ako call boy talaga. Gusto ko lang kumita ngayon dahil nga may sakit ang nanay ko. Kailangan kong makabili ng gamot."

Ang walang gatol nitong himig na animo nangungumpisal.

Hindi namalayan ni Lovely na napapasabay na siya sa paglalakad ng kausap, palayo sa lugar na iyon.

"Ikaw, ano ang ginagawa mo doon? Nakita kitang paalis na doon. Isa ka rin ba sa mga--" hindi nito maituloy ang sinasabi.

"Galing nga ako doon, pero isinama lang ako ng Amiga ko. Hindi ko masikmura ang mga nakita ko kaya agad akong umalis. Ayon nga, nagkabanggaan pa tayo nang di sinasadya."

Nagulat pa si Lovely nang malamang nasa tapat na sila ng bahay ni Sam.

Iyon ang pangalang sinabi nito sa kanya.

"Dito ako nakatira. Lika, umakyat ka muna. Pero ingat ka haa, baka masilat ka." nahihiyang himig pa nito.

Barung-barong lang. At ngayon lang nakaakyat si Lovely sa ganoong klase ng bahay.

"Nanay, narito na ho ako."

Gising ni Sam sa inang si Rachel na natutulog.

Payat ang matanda.

Inuubo.

Titingin-tingin lang si Lovely.

"Yong gamot ko, Sam. Nabili mo ba ha, anak?" tanong ng matanda na panay ang ubo.

Halatang hirap na hirap sa pagsasalita.

"Hindi ho, Nanay. Siguro baka bukas ho makabili na ko. Maghahanap ako ng pagkakakitaan, kahit na ano." tugon ni Sam sa inang si Rachel.

Alam ni Lovely, nakita at narinig niya...

Hindi nagsisinungaling si Sam sa sinabi nito sa kanya, at napahanga siya sa pagmamalasakit nito sa ina.

Lihim na binuksan ni Lovely ang bag. Dinukot ang dalang salapi, nakabungkos, makapal.

Ipinatong niya iyon sa ibaba nang mesita, at lihim na bumaba na rin nang di namamalayan ni Sam.

Mabilis siyang lumayo sa lugar na iyon, alam niya squatter's area iyon.

Hindi niya kabisado. Pero naging matapang siyang tuntunin ang daan palabas, at nakalabas naman siya doon.

---

LINGGO.

Tinanghali si Lovely nang gising.

Walang opisina, at iyon na lang ang pagkakataon niya para magtagal sa higaan.

Kinapa niya ang kanyang diyaryong pang-umaga, ugali na niya ang magbasa bago tumayo sa kama.

Biglang bumukas ang pinto.

Malakas. Bumalandra at lumikha ng ingay.

Nagulat pa si Lovely.

Rumaragasa ang Amiga niya.

Tipong galit. Lumalagutok ang mga takong nang sapatos.

Humugot nang sigarilyo sa bag, sabay hagis sa bag.

Tapos naupo nang pa-dekwatro.

Ayaw magsalita, pero madilim ang mukha. Na para bang naghihintay ng paliwanag niya.

Nangiti si Lovely, kabisado na niya si Annica.

Alam niya nagtatampo ito, dahil sa iniwanan nga niya kagabi ito nang walang paalam.

"Kumain ka na ba, Annica." panimula niya.

"Halika na, sabay na tayo. Paniguradong marami akong makakain dahil magana kang kumain."

Sunud-sunod na himig ni Lovely na pinipilit pawiin ang tampo ng kaibigan.

"Ganyan ka naman," nakalabing tugon ni Annica.

"Iniwanan mo ko kagabi. Ni hindi ko alam ang nangyari sayo. Takot na takot pa naman ako dahil alam kong wala kang alam sa lugar na iyon. Magpaliwanag ka nga, ano bang nangyari sayo kagabi?" asar na dugtong pa nito.

"Eh kasi, Annica. May nakabangga akong lalaki sa may kanto ng di sinasadya. Nakilala ko. Nagpakilala eh!"

"Pogi ba? Okay ba? Saan kayo nakarating?" nakangiti ng usisa ni Annica.

"Gwapo naman. Makisig. Pero hindi siya yong taong sinasabi mong naghahanapbuhay sa Avenida. Ligaw lang siya doon. Sumama man ako, sa bahay lang nila. Alam mo, mahirap lang siya. May sakit pa ang nanay niya. Totoo lahat ng kwento niya."

Walang gatol na kwento ni Lovely na tumayo na mula sa kama at inayos ang sarili.

Umirap si Annica, at sinalubong na si Alysah na maid ni Lovely.

May dala itong tray nang pagkain.

"Dagdagan mo pa ang pagkain, ha? Mag-akyat ka pa, dito ako kakain."

Sunud-sunod na utos ni Annica na para bang siya ang amo ni Alysah.

Tumango na lang si Lovely nang tumingin ang maid sa kanya, na para bang sinasabing...

"Sige na, pagbigyan mo