KABANATA 4:

Maria Loresca POV

Sa susunod na mga araw, hindi ko na muna ginagalaw ang tseke.

Binalik ko ang dati kong routine ang pagiging server sa umaga sa karinderia ni Aling Baby sa Malate, cashier sa hapon sa 7-Eleven sa Pasay, at tagalinis ng kubeta sa gabi sa Velvet Room.

Pero may nagbago.

Sa tuwing may pumapasok na lalaking naka-suit sa karinderia, napapatingin ako. Sa tuwing may bibili ng condom sa 7-Eleven na lalaking matangkad at may magandang boses, napapahinto ako. Sa tuwing may pumapasok sa VIP lounge na amoy pera at kayabangan, napapapitlag ako.

Lucas.

Hindi ko alam ang apelyido niya sa umpisa pero alam ko na ngayon dahil sa tseke, ngunit hindi ko pa rin alam kung bakit niya ako pinili. Bakit ako? May mas magaganda, mas bata, mas may karanasan sa club na 'yun. May mga artistang nag-aabang sa mga lalaking tulad niya. May mga sosyalerang handang lumuhod nang walang bayad.

Bakit ako? Ang tagalinis ng kubeta?

Isang gabi, habang nagpupunas ako ng ihi sa sahig ng CR ng VIP lounge—oo, may umihi sa sahig, mayayaman pa naman pero hindi alam kung paano ang gamit ng CR. Napalingon ako nang pumasok si Kuya Rodel, ang bantay.

"Maria, may naghahanap sa'yo sa labas."

"Sinong naghahanap? Pulis?"

"Hindi. Lalaki. Mayaman."

Tumigil ako sa pagpunas. Pakiramdam ko ay tumigil din ang mundo ko.

"Anong itsura?" tanong ko, kahit alam ko na ang sagot.

"Matangkad. Pogi. Naka-suit na kulay abo. Mukhang galit sa lahat ng bagay."

Lucas.

"Sabihin mo wala ako."

"Maria, nakikita ka niya sa CCTV. Alam niyang nandito ka."

Puta.

Inayos ko ang sarili ko. Pinunas ko ang kamay ko sa uniporme ko. Tiningnan ko muna sa salamin ng CR ang itsura ko, may talsik pa ng zonrox sa pisngi ko, may buhok akong magulo at halatang halata ang eyebags na parang tatlong araw akong hindi natulog dahil totoo naman.

Ano bang pake ko sa itsura ko? Hindi naman kami magde-date. Isa lang siyang customer. Isang manyakis na may limang milyon.

Lumabas ako ng CR.

Nakatayo siya sa may bar, hawak ang isang baso ng whiskey ito ay ang parehong whiskey na iniinom niya tulad ng gabing 'yon. Parehong posisyon. Parehong titig na parang hinuhubaran ako kahit nakabihis na ako.

Nakaupo ang ilang mga babae sa paligid niya, mga nakasuot ng mamahaling damit at alahas, pero wala ang tingin nito sa kanila. Tanging ako lang 'yung tipong kahit nakatayo sa gitna ng maraming tao, ay tila ako lang ang nakikita niya at ako lang ang gusto niyang makita.

Lumapit ako.

"Anong ginagawa mo dito?" tanong ko.

"Iinom," sagot niya. "Ikaw?"

"Nagtatrabaho."

Tumango siya. "Nagtatrabaho ka pala talaga dito."

"Ano bang akala mo? Sinungaling ako?"

Umiling siya. "Hindi. Akala ko... sinabi mo lang 'yun para... interesting."

"Hindi ko kailangan maging interesting. Kailangan ko ng pera."

Tumawa siya. Gaya noong una ang tawa niya ay malamig pero tila may init. "Gusto mo ng pera ulit?"

Natigilan ako.

"Pumunta ako rito para sa'yo," sabi niya, inilapag ang baso. "Hindi ako umiinom sa mga lugar na ganito. Pangit ang whiskey nila."

"Eh bakit ka nandito?"

Tumayo siya. Mas matangkad pa rin siya kaysa sa naaalala ko o baka lumiliit lang talaga ako sa tuwing nandiyan siya.

"Gusto kitang makita," sabi niya, simpleng simple. Walang preno. Walang halong biro.

Pakiramdam ko ay may tumamang bala sa dibdib ko. Hindi 'yung tipong kinikilig bagkus ay tipong natatakot. Kasi hindi pumupunta ang mga lalaking tulad ni Lucas Salazar sa mga lugar na tulad nito para lang sa isang tagalinis ng kubeta. May motibo 'to. May plano.

At ayoko nang masaktan. Pinangako ko 'yon sa sarili ko na hindi na ako uulit.

"Lucas," sabi ko, gamit ang pangalan niya nang walang takot. "Sinabi mo no names, no feelings, no bullshit. Tapos na 'yung isang gabi. Ano pang kailangan mo?"

Tiningnan niya ako nang matagal. Ilang segundo. Sa titig niyang 'yon, pakiramdam ko ay nababasa niya ang bawat kasinungalingan na sinabi ko sa sarili ko.

"Maria," sabi niya sa pangalan ko at tangina lang, ang sarap pakinggan ng boses niya. Parang mainit na kape sa umaga ng Disyembre. "Kailangan kita."

"Para saan?"

"Hindi ko alam," sagot niya. At sa unang pagkakataon, nawala ang lamig sa mukha niya. Pinalitan ng isang bagay na mas malambot na ekspresyon. "Hindi ko alam kung bakit kita kailangan. Pero gusto kong malaman."

Huminga ako ng malalim. "Limang milyon na naman?" tanong ko.

"Kung 'yun ang gusto mo."

"Gusto ko ng sampu."

"Deal."

Puta. Walang tawad? Walang "sampung milyon? Ang mahal mo naman?" Diretsong "deal"? Sino ba talaga ang lalaking 'to?

"Pero may kondisyon," dagdag niya.

Napapikit ako. Eto na. Live show kaya sa harap ng mga kaibigan niya. Suntukan. O kaya 'yung mga bagay na nakikita ko sa dark web.

"Anong kondisyon?"

"Alamin mo kung sino ako."

Napatingin ako sa kanya. "Alam ko na kung sino ka. Lucas Salazar. Panganay ng Salazar Group."

Umiling siya. "Hindi 'yun ang tinutukoy ko. Alamin mo kung sino talaga ako. Bakit ako ganito. Bakit ako... napunta sa'yo ng gabing 'yon."

"Bakit hindi mo na lang sabihin?"

"Kasi," sabi niya, lumapit nang isang hakbang. Ang amoy niya ay mamahaling pabango pa rin. "Kung sasabihin ko, baka hindi ka maniwala. Kailangan mong malaman sa sarili mo."

Tinitigan ko siya. Sa ilalim ng ilaw ng club, nakita ko ang pagod sa mga mata niya.

Bigla akong naawa. At putangina alam kong mas delikado pa ang awa kaysa sa libog.

"Sige," sabi ko. "Sampung milyon. Isang buwan. Pero hindi lang sex. Kailangan mo akong sunduin sa mga trabaho ko. Kailangan mo akong ihatid pauwi. At 'pag sinabi kong ayoko, titigil ka. Walang tanong."

Tumango siya. "Deal."

"At isa pa."

"Ano?"

Tumingin ako sa mga mata niya. "Huwag mong sasabihing mahal mo ako. Kahit pabiro. Kahit lasing ka. Kahit sa sarili mo lang."

Tumahimik siya. Tumango. Pero sa ilalim ng titig niya, may dumaang kakaibang kislap, isang bagay na hindi ko maintindihan. Parang hamon. Parang pangako. Parang babala.

"Okay," sabi niya. "I won't."

At naniwala ako. Puta, ang tanga ko sa part na 'yon.