Novels by KISMET

Zamira Rios POV Tahimik kaming naglakad palabas ng kwarto at pababa sa mahabang hagdan ng mansyon. Habang papalapit kami sa dining hall, mas lalo kong naririnig ang mahinang usapan ng mga taong nasa loob. At sa bawat hakbang na ginagawa ko, mas lalo kong nararamdaman na parang papasok ako sa isang courtroom kung saan ako ang pangunahing akusado. Huminto si Santi sa harap ng malaking pinto ng dining hall. Handa na ba ako? Hindi. Pero hinawakan niya ang kamay ko nang mas mahigpit at binuksan ang pinto. At doon ko sila nakita. Isang mahabang mesa ang nasa gitna ng silid, at sa paligid nito ay nakaupo ang ilang miyembro ng pamilya Del Fierro. Halos sabay-sabay silang napatingin sa amin nang pumasok kami. Ang unang napansin ko ay ang isang matandang lalaki na nakaupo sa dulo ng mesa. Malapad ang balikat niya kahit may edad na, at ang tingin niya ay matalim na parang kayang basahin ang laman ng isip ng kahit sino. Kahit hindi pa siya ipinapakilala, alam kong siya ang tinata

Zamira Rios POV Habang nakatayo ako sa harap ng malaking salamin sa loob ng kwarto na ibinigay ni Santi sa akin, hindi ko maiwasang titigan ang sarili ko na parang ibang tao ang nakikita ko. Ilang oras pa lang ang lumipas mula nang magising ako na may asawa na ako, pero pakiramdam ko ay para na akong ibang babae ngayon. Ang puting dress na suot ko ay simple pero elegante, at ang singsing sa daliri ko ay kumikislap sa ilaw ng chandelier na parang paulit-ulit akong pinapaalalahanan na hindi na ito biro. Habang tinititigan ko ang sarili ko, hindi ko maiwasang isipin kung gaano kabilis nagbago ang lahat. Kagabi umiiyak lang ako dahil sa panloloko ni Nico, at ngayon ay papunta ako sa hapag-kainan ng pamilya niya bilang asawa ng tiyuhin niya. Kung may magsabi sa akin kahapon na mangyayari ito, malamang ay tatawanan ko lang sila. Pero ngayon, wala na akong choice kundi harapin ang gulo na ako mismo ang nagsimula. Huminga ako nang malalim at inayos ang buhok ko. Hindi ako pwedeng magmukha

​Zamira Rios POV ​ Napailing ako habang napapabuntong-hininga. Sa totoo lang, hindi ko alam kung saan niya nakukuha ang kumpiyansa niya. Parang sigurado siya na kaya kong harapin ang kahit anong ibato ng pamilya niya sa akin, samantalang ako ay halos hindi pa rin makapaniwala na asawa niya ako. “Okay,” sabi ko sa wakas. “Sabihin mo nga sa akin ang totoo.” Tumaas ang kilay niya. “Tungkol saan?” “Tungkol sa pamilya mo,” sagot ko. “Ano ba ang aasahan ko mamaya?” Sandaling natahimik si Santi bago siya sumagot. Umupo siya sa armchair sa tapat ko at sumandal doon habang nakatitig sa akin. “My father won’t like this,” diretsong sabi niya. Hindi ko napigilang mapakurap. “Wow. Very comforting.” Bahagya siyang napangisi. “He doesn’t like surprises.” Napabuga ako ng hangin. “Great. At ako ang pinakamalaking surprise sa buhay niya ngayon.” Tumango siya. “Exactly.” Hindi ko alam kung dapat ba akong kabahan lalo o matawa. Habang iniisip ko kung gaano kalaki ang posible

Zamira Rios POV Hindi ko alam kung paano ako napunta sa sitwasyong ito. Ilang oras pa lang ang lumilipas mula nang magising ako sa isang hotel suite na may asawa na ako, at ngayon ay nakatayo ako sa loob ng isang mansyon na parang eksena sa mga teleserye tungkol sa mga bilyonaryo. Habang nakatingin ako sa napakalawak na sala ng Del Fierro manor, hindi ko maiwasang isipin kung gaano kalayo ang mundong ito sa dating buhay ko. Kanina lang ay iniisip ko lang kung paano ko haharapin ang ex kong nanloko sa akin, pero ngayon ay kailangan ko nang harapin ang buong pamilya niya. Hindi ko alam kung matatawa ba ako sa kabaliwan ng nangyayari o kung matatakot dahil pakiramdam ko ay papasok ako sa isang digmaan na wala akong ideya kung paano lalaban. Tahimik na naglakad si Santi sa tabi ko habang sinusundan namin ang mayordoma na kanina lang ay bumati sa amin sa entrance. Ang pangalan niya raw ay Doña Estrella, sabi ng isang maid na nadaanan namin sa hallway. Hindi ko alam kung bakit pero haba

Zamira Rios POV Katahimikan, iyon ang namayani sa loob ng sasakyan matapos patayin ni Santi ang tawag ni Nico. Nanatiling nakatingin si Santi sa bintana, habang ako naman ay hindi malaman kung saan itatago ang mukha ko. Ang salitang "akin" ay parang echo na paulit-ulit na tumutunog sa pandinig ko. ​"Bakit mo sinabi 'yon?" mahina kong tanong habang nakatitig sa mga daliri kong magkakasalabid. ​"Ang alin?" balik na tanong niya nang hindi man lang lumingon. ​"Yung... 'yung sabi mong akin ka. Na asawa kita. Alam nating dalawa na aksidente lang ang lahat ng 'to. Bakit kailangang maging ganoon ka-possessive sa harap ni Nico?" ​Doon lang siya lumingon. Ang mga mata niya ay malamig pero may kakaibang lalim na mahirap basahin. ​"Nico needs to understand boundaries, Zamira," seryoso niyang sagot. "Niloko ka niya. At sa sandaling pinakasalan mo ako—gaano man kalasing ang estado mo kagabi—nawala na ang karapatan niyang lapitan ka. I don't share what is legally mine." ​"Pero hindi ako gamit

Zamira Rios POV Paglabas pa lang namin ng suite, ramdam ko na agad ang bigat ng awra sa hallway. Hindi lang ito basta paglalakad; para akong naglalakad sa gitna ng isang bitayan na ang mga executioner ay may dalawang bitbit na camera at recorders. Hinigpitan ko ang kapit sa braso ni Santi. Hindi ko alam kung dahil ba sa kaba o dahil baka biglang manglambot ang tuhod ko at matumba ako sa harap ng maraming tao. "Relax," bulong ni Santi malapit sa tenga ko. Ang boses niya, kalmado pa rin gaya ng kanina, pero may halong awtoridad na parang sinasabing wala silang magagawa sa akin hangga’t hawak niya ako. "Madaling sabihin, mahirap gawin, Santi," balik-bulong ko sa kanya. "Hindi ako sanay sa ganito." "Then get used to it. This is your life now." Nang bumukas ang elevator sa ground floor, sinalubong kami ng sunod-sunod na flash ng camera. Halos mabulag ako sa sobrang liwanag. Tama nga siya. Ang daming tao. May mga bodyguard na humarang sa amin para makagawa ng daan, pero ang mga tanong