Chapter 2

Marahang tumatama ang ulan sa glass walls ng opisina, mahina pero tuloy-tuloy — gaya ng mga iniisip na ilang linggo nang gumugulo sa isip ni Adrian Cruz. Tahimik siyang nakatayo sa harap ng bintana, nakatanaw sa malawak na lungsod sa ibaba.

Doon, sa ilalim ng mga ilaw ng Maynila, nagsimula ang lahat.

Hindi niya akalaing isang babae ang magpapabago ng direksyon ng utak niya — lalo na kung iyon ay isang taong hindi naman niya kilala, isang babaeng galing sa mundong malayo sa kanya.

Pero noong unang beses niyang makita si Celestine Navarro, may nagbago sa loob niya.

Hindi iyon love at first sight — hindi siya naniniwala sa ganung bagay.

Ang pinaniniwalaan ni Adrian ay logic, power, at mga planadong desisyon.

Pero noong araw na iyon, nang aksidente siyang mapadaan sa event ng Navarro Group — isa sa mga business partners niya — nakita niya ang isang eksenang tumatak sa isip niya.

Si Celestine, nakatayo sa gitna ng silid, habang hayagang minamaliit ng kanyang stepmother na si Margarita Navarro sa harap ng mga bisita.

“She’s nothing but a burden,” malamig na sabi ni Margarita, pilit tinatakpan ng peke niyang ngiti ang galit sa mukha.

Sa tabi niya, ang stepsister naman ni Celestine na si Vivianne Navarro, sabik na sumabay sa pang-aapi ng ina.

Pero si Celestine — hindi siya umatras.

Hindi siya nagmakaawa, hindi siya tumakbo.

Sa halip, humarap siya sa kanila nang diretso, matatag ang tingin.

“Kung pabigat ako,” mahinahon niyang sabi, pero may apoy sa tono,

“baka dahil wala ni isa sa inyo ang sumubok maging magaan sa akin.”

Tahimik ang buong silid pagkatapos noon. Walang makapagsalita.

At sa gitna ng katahimikang iyon, may naramdaman si Adrian na matagal na niyang hindi nararanasan — paggalang.

Hindi siya sanay makialam sa buhay ng iba. Pero ang paraan ng pagtayo ni Celestine — proud, matapang, kahit nag-iisa — iyon ang unang bagay na nagpatigil sa kanya.

Hindi niya alam kung anong klaseng babae si Celestine, pero alam niyang hindi siya ordinaryo.

At nang umalis ito sa event, sinundan lang niya ito ng tingin.

Hanggang sa hindi niya namalayang pinaimbestigahan na niya kung sino ito.

Sa mga sumunod na araw, nalaman niya ang lahat:

kung paano siya pinapabayaan sa bahay nila,

kung paano inaangkin ng stepmother ang lahat ng mana ng yumaong ama,

at kung paanong ginagawa siyang parang wala sa sariling kumpanya na dapat ay kanya rin.

Habang mas marami siyang nalalaman, mas lalo siyang nagagalit.

Hindi dahil naaawa siya.

Kundi dahil hindi niya matanggap na may ganitong babae — matapang pero inaapi ng sarili niyang pamilya.

Isang gabi, habang binabasa niya ang report tungkol dito, napaisip siya.

“What if I could change her life in one move?”

Hindi siya impulsive na tao.

Binubuo niya ang imperyo niya sa pamamagitan ng disiplina at kontrol.

Pero pagdating kay Celestine… parang tumigil mag-isip ang utak niya.

Hindi niya alam kung fascination ba ito o guilt — pero alam niyang gusto niyang protektahan ang babaeng iyon.

Dalawang linggo ang lumipas bago niya sinimulan ang plano.

Kinausap niya ang legal team, at sa loob ng isang linggo, may nabuo na siyang kasunduan:

isang kasal sa papel lang.

Walang ceremony, walang emotion — puro proteksyon.

Kung ikakasal sa kanya si Celestine, wala nang magtatangkang saktan siya.

Hindi siya pwedeng galawin ng pamilya niya, hindi siya pwedeng manipulahin.

At dahil legal na asawa ni Adrian Cruz, automatic, magiging protektado siya sa pangalan pa lang.

Alam niyang matindi iyon.

Pero iyon lang ang nakikita niyang paraan para tuluyang mailayo si Celestine sa panganib.

Kaya noong araw na pumayag si Celestine, hindi dahil alam niya ang lahat, kundi dahil gusto niyang makalaya — doon naramdaman ni Adrian ang kakaibang halo ng relief at guilt.

Ayaw niyang malaman ni Celestine ang totoong dahilan.

Alam niyang hindi iyon tatanggapin ng babae.

Si Celestine Navarro ay hindi tipo ng babaeng gusto ng awa —

isa siyang babaeng lumalaban kahit sugatan na.

At iyon ang dahilan kung bakit niya ito minahal nang tahimik.

Nang pumasok si Celestine sa opisina niya kanina, halos ayaw niyang tumingin.

Ayaw niyang makita nito kung ano ang nasa likod ng malamig niyang mga mata — ang kaguluhan na siya mismo ang may gawa.

Simple lang ang suot ni Celestine — white blouse, pencil skirt, maayos ang buhok.

Walang bakas ng karangyaan, walang kayabangan, pero may lakas sa paraan ng pagtayo niya.

Nakita ni Adrian kung paano kumabog ang dibdib nito habang tinitingnan ang kontrata.

Gusto sana niyang sabihin, “You’re safe now.”

Pero hindi lumabas ang mga salita.

Kaya nanatili siyang tahimik, hinayaang ang bigat ng desisyon niya ang magsalita para sa kanya.

Tahimik niyang pinanood habang pumipirma ito — kalmado, matapang, totoo.

At nang magtagpo ang mga mata nila, may kumislot ulit sa loob niya.

Ang tingin ni Celestine, puno ng tanong at pagtataka — parang hinahamon siyang magpaliwanag.

Pero hindi niya ginawa.

Sa halip, sinabi lang niya ang tanging mga salitang kaya niyang bitawan.

“You are under my protection now.”

Dahil iyon lang ang totoo.

Lahat ng iba pa — ang paghanga, ang pagnanasa, ang lihim na pagnanais na makilala siya — lahat iyon kailangan niyang itago.

Pagkaalis niya sa opisina, tahimik siyang naglakad papunta sa elevator.

Hindi niya intensyong magkaroon ng koneksyon. Hindi siya naniniwala sa tadhana.

Pero sa tuwing naiisip niya si Celestine — kung paano ito lumaban sa pamilya niya, kung paanong nanatiling matatag kahit gusto siyang durugin ng mundo — hindi niya maiwasang hangaan ito nang sobra.

At kahit hindi pa niya alam kung saan hahantong ang kasunduang ito, isang bagay lang ang malinaw kay Adrian Cruz:

poprotektahan niya ito.

Kahit hindi ito malaman ang tunay na dahilan.

Kinagabihan, habang nasa penthouse siya at tahimik na nagbubukas ng alak, pumasok na naman sa isip niya ang tanong na ilang beses na niyang iniiwasan.

“Bakit mo talaga siya pinakasalan?”

Hindi niya sinagot.

Kinuha lang niya ang baso, tumingin sa mga ilaw ng siyudad, at sa isip niya, malinaw ang imahe ng babaeng iyon —

ang babaeng nakatayo sa gitna ng lahat ng pang-aapi, matapang, marangal, kahit nag-iisa.

At sa katahimikan ng gabi, isang pangako ang tumatak sa isip niya:

“I’ll protect you, Celestine… even if you’ll never know who I truly am.”