ログインLumaki si Celestine Navarro sa bahay na kailanman ay hindi naging tahanan. Sa ilalim ng pang-aapi ng kanyang madrasta na si Margarita at ng maldita niyang stepsister na si Veronica, natutunan niyang maging matatag, tahimik, pero palaban. Isang araw, bigla siyang pinapirma sa isang arranged marriage contract—isang kasal na hindi niya maintindihan. Wala siyang ideya kung sino ang lalaki sa papel, at tanging sinabi lang ng abogado ay: “Mas gusto niyang manatiling pribado. Pero simula ngayon, nasa ilalim ka ng kanyang proteksyon.” Ang lalaking iyon ay si Adrian Cruz—isang malamig, makapangyarihang Bilyonaryo at CEO sa isang malaking kumpanya na sanay makuha ang gusto niya. Sa harap ng mundo, isa siyang taong walang emosyon at walang kahinaan. Ngunit sa likod ng kanyang katahimikan, may lihim siyang dahilan: minsan niyang nasaksihan kung paanong hinamak si Celestine ng sarili nitong pamilya. At mula noon, hindi na siya mapalagay. Tahimik niyang inayos ang kasunduan ng kasal—isang paraan para masiguro na walang sinumang makakasakit kay Celestine muli. Habang patuloy siyang binabastos at minamaliit ng mga Navarro, patago namang nakamasid sa kanya ang lalaking handang ipaglaban siya… kahit hindi pa niya kilala. Hanggang isang gabi, nakatanggap siya ng mensahe mula sa hindi kilalang numero: “Hindi mo na kailangang harapin sila mag-isa.” —A.C. Hindi niya alam, ang lalaking iyon ay ang mismong asawa niyang hindi pa niya nakikita—ang lalaking tahimik pero mapanganib magmahal. At kapag dumating ang araw na mabunyag ang katotohanan, malalaman ng lahat… na ang babaeng minamaliit nila ay asawa ng pinakamakapangyarihang lalaki sa lungsod.
もっと見るMabagal ang pag-usad ng oras sa opisina nang araw na iyon. Hindi dahil kulang sa gawain—kabaligtaran. Punong-puno ang schedule ni Adrian, at bilang secretary niya, halos walang pahinga si Calestine. Sunod-sunod ang documents, emails, at internal reports na kailangang ayusin. Pero sa kabila ng pagod na unti-unting bumibigat sa balikat niya, may kakaibang linaw ang isip niya ngayon. Mas kontrolado. Mas matatag. Mas… sanay. Tahimik siyang nakaupo sa desk niya, mabilis ngunit pulido ang galaw ng mga daliri niya sa keyboard. Paminsan-minsan ay sinusulyapan niya ang tablet kung saan nakaayos ang schedule ni Adrian—walang mintis, walang kalituhan. Pero sa bawat ilang minuto— Ramdam niya ang tingin. Hindi niya kailangang tumingin para malaman kung saan nanggagaling. Mula sa loob ng glass office. Mula kay Adrian. Huminga siya nang mabagal, pilit binabalewala ang init na gumagapang sa batok niya. Focus. Kailangan niyang mag-focus. Pero sa kabilang side ng salamin, nakatayo si Adr
Tahimik ang biyahe nila papunta sa opisina.Pero hindi iyon yung klase ng katahimikan na malamig o awkward.Ito yung katahimikang siksik sa kung anong hindi sinasabi.Sa passenger seat, nakaupo si Calestine nang tuwid, ang mga daliri niya ay magaan na nakapatong sa ibabaw ng bag niya. Nakatingin siya sa labas ng bintana, pero hindi niya talaga pinapansin ang mga dumadaang gusali.Masyado siyang aware.Aware sa presensya ni Adrian sa tabi niya.Aware sa mabagal ngunit kontroladong pagmamaneho nito.Aware sa paminsan-minsang sulyap nito sa kanya.Hindi niya iyon tinitingnan pabalik.Pero ramdam niya.At iyon ang mas nakakagulo.Sa kabilang side ng sasakyan, tahimik lang si Adrian—isang kamay nasa manibela, ang isa ay relaxed sa tabi niya. Pero ang panga niya ay bahagyang mahigpit, at ang mga mata niya ay paminsan-minsang dumudulas patungo kay Calestine.Observant.Mapanuri.Possessive.Pagkapasok nila sa parking ng kumpanya, saka lang nagsalita si Adrian.“Ready?”Simple ang tanong.Per
Tahimik pa rin ang kwarto nang tuluyang lamunin ng gabi ang paligid. Pero hindi na iyon ang parehong katahimikan kanina. Mas mabigat. Mas siksik. Mas… buháy. Nakatulog na si Calestine—mahimbing, malalim ang paghinga, nakasiksik ang noo niya sa dibdib ni Adrian na parang doon talaga siya nababagay. Ang kamay niya ay nanatiling nakahawak sa tela ng shirt ng lalaki, parang kahit sa pagtulog ay ayaw niyang tuluyang bumitaw. At si Adrian— Gising pa rin. Nakahiga siya nang tuwid, isang braso nakapulupot sa likod ni Calestine, ang isa ay nakahawak pa rin sa kamay nito. Mabagal ang paghinga niya, pero ang mga mata niya ay bukas—madilim, mapanuri, at malinaw na may iniisip. Hindi siya mapakali. Hindi dahil sa pagod. Kundi dahil sa kung anong naramdaman niya kanina. Dahan-dahan niyang ibinaba ang tingin kay Calestine. Tahimik. Mahina ang ilaw na tumatama sa mukha nito. For the first time in a long while, relaxed ang ekspresyon ng dalaga—walang kunot sa noo, walang pilit na tapang
Hindi agad dumating ang antok. Kahit nakahiga na sila sa kama, kahit patay na ang ilaw at tanging mahinang liwanag lang mula sa bintana ang pumapasok sa kwarto, gising pa rin ang diwa ni Calestine. Nakahiga siya nang patagilid, nakatalikod kay Adrian, pero ramdam na ramdam niya ang presensya nito sa likod niya—ang init ng katawan, ang mabagal na paghinga, ang katahimikang may sariling bigat. Hindi siya mapakali. Hindi dahil sa takot. Kundi dahil sa kung anong nagbago sa loob niya. Kanina lang, malinaw sa kanya ang desisyon niya—hindi na siya uurong. Hindi na siya magpapasindak. Hindi na siya babalik sa dating bersyon ng sarili niya na tahimik lang na tumatanggap. Pero ngayong tahimik na ang gabi… Mas nararamdaman niya ang kabuuan ng bigat. Huminga siya nang malalim, marahan, pilit pinapakalma ang sarili. Sa likod niya, bahagyang gumalaw si Adrian. Hindi malakas. Hindi marahas. Pero sapat para maramdaman niya ang paglapit nito. Isang mainit na braso ang dahan-dahang pumul
Tahimik ang opisina nang umagang iyon, pero hindi iyon yung klase ng katahimikan na nakakakalma. Isa iyong katahimikang may tensyon—parang bawat dingding ay may naririnig, bawat sahig ay may tinatandaan. Dumaan si Calestine sa hallway na dati’y kinatatakutan niyang lakaran. Noon, bawat hakbang niya
Tahimik ang gabi pero hindi payapa. Hindi dahil may gulo—kundi dahil may binubuong lakas sa pagitan nilang dalawa. Nakatayo si Calestine sa harap ng bintana, nakapulupot ang mga braso sa sarili niya habang pinagmamasdan ang lungsod. Ang mga ilaw sa ibaba ay parang mga mata—marami, mapanuri, pero m
Tahimik ang umaga pero ramdam ang tensyon sa hangin. Hindi ito yung katahimikang nakakapagpahinga—ito yung klase ng katahimikan na parang hinihintay kung sino ang unang kikilos, sino ang unang magkakamali. Maagang nagising si Calestine. Hindi dahil sa alarm, kundi dahil sa bigat ng pakiramdam sa d
Tahimik ang umaga pero hindi magaan. Ganito ang klase ng katahimikan na parang humihinga ang mga pader—alam mong may nakatagong tensyon kahit walang nagsasalita. Pumasok si Calestine sa opisina nang maaga, mas maaga kaysa karaniwan. Hindi dahil gusto niyang mauna, kundi dahil mas malinaw mag-isip k












Maligayang pagdating sa aming mundo ng katha - Goodnovel. Kung gusto mo ang nobelang ito o ikaw ay isang idealista,nais tuklasin ang isang perpektong mundo, at gusto mo ring maging isang manunulat ng nobela online upang kumita, maaari kang sumali sa aming pamilya upang magbasa o lumikha ng iba't ibang uri ng mga libro, tulad ng romance novel, epic reading, werewolf novel, fantasy novel, history novel at iba pa. Kung ikaw ay isang mambabasa, ang mga magandang nobela ay maaaring mapili dito. Kung ikaw ay isang may-akda, maaari kang makakuha ng higit na inspirasyon mula sa iba para makalikha ng mas makikinang na mga gawa, at higit pa, ang iyong mga gawa sa aming platform ay mas maraming pansin at makakakuha ng higit na paghanga mula sa mga mambabasa.
レビューもっと