Marreid to the secret Billionaire

Ang amoy ng pinakintab na kahoy at mamahaling pabango ang unang sumalubong kay Celestine Navarro pagpasok niya sa opisina.

Isa itong lugar na parang sinasabing “wala kang karapatang huminga nang malakas dito.”

Mga glass wall, black marble na sahig, minimalist na disenyo—lahat ay sumisigaw ng kayamanan at kapangyarihan.

Pero sa gitna ng marangyang silid na iyon, siya lang ang hindi bagay.

Nakaupo siya sa gilid ng leather couch, mahigpit na hawak ang brown envelope na kanina pa niya tinititigan.

Nasa loob niyon ang dokumentong pilit niyang iniiwasang basahin—isang marriage contract na nakapangalan sa kanya at sa lalaking hindi pa niya nakikilala.

“Miss Navarro?” tawag ng sekretarya mula sa harap ng desk, halos hindi man lang siya tinitingnan.

“You may come in now. Mr. Cruz is expecting you.”

Tumango siya at dahan-dahang tumayo, sinusubukang pakalmahin ang mabilis na tibok ng dibdib.

Habang naglalakad papasok, naramdaman niya ang lamig ng aircon na parang dumidiretso hanggang buto.

Ang bawat hakbang niya sa hallway ay may tunog sa sobrang tahimik ng paligid.

Pagbukas niya ng pinto, una niyang naamoy ang halimuyak ng mamahaling pabango—malamig, matapang, at nakaka-intimidate.

Kasunod noon ay ang tanawin ng isang lalaking nakatayo sa harap ng malaking bintana, nakatalikod sa kanya, at nakatanaw sa lungsod sa ibaba.

Matangkad. Malapad ang balikat. Perpektong tindig.

Hindi pa man nagsasalita, halata mo nang sanay itong may kontrol sa lahat.

‘So… siya pala si Adrian Cruz,’ bulong niya sa isip.

Hindi siya lumapit. Nakatayo lang siya sa may pinto, hawak ang envelope, parang batang naligaw sa lugar ng mga makapangyarihan.

Tahimik. Walang imik.

Ang tanging maririnig lang ay ang mahinang tik-tak ng wall clock.

Maya-maya, bahagyang lumingon ang lalaki. Mabagal. Eksakto. Parang bawat galaw ay kalkulado.

At doon niya unang nakita nang malinaw ang mukha nito.

Matulis ang panga, maayos ang gupit, at may madidilim na matang parang kaya kang basahin kahit hindi ka magsalita.

Hindi ito mukhang madaling lapitan, at lalong hindi mukhang ngumingiti nang madalas.

Napalunok si Celestine. Hindi siya sanay na kabahan nang ganito.

Sanay siyang takutin ng stepmother niyang si Margarita, sanay siyang insultuhin ng stepsister niyang si Bianca—pero ang presensiya ni Adrian Cruz, ibang klase.

Tahimik lang itong nakatingin sa kanya, malamig ang tingin, parang sinusukat siya mula ulo hanggang paa.

Hindi sa bastos na paraan, kundi parang pinag-aaralan siya—kalma pero nakakatindig-balahibo.

“Miss Navarro,” sabi ng sekretarya mula sa likod, “please have a seat.”

Umupo siya sa tapat ng mesa, pilit pinapakalma ang sarili.

Naroon din ang abogado ni Adrian, inaayos ang mga papeles.

“Miss Navarro,” simulang sabi ng abogado, “gaya ng napag-usapan, ang kasal na ito ay purely legal—sa papel lang. Walang seremonya, walang celebration. Business arrangement lamang.”

Napakunot ang noo ni Celestine. “Business arrangement?”

Tumikhim ang abogado. “Oo. Si Mr. Cruz ay may personal reasons para pumasok sa kasunduang ito.

Hindi mo kailangang gawin ang kahit ano maliban sa pananatiling lihim at paglagda sa kontrata.”

“Pero… bakit ako?” mahina niyang tanong. “Hindi ko naman siya kilala.”

Tahimik. Walang sumagot.

Tumingin siya kay Adrian, umaasang makikita sa mga mata nito ang dahilan, pero nanatili lang itong walang emosyon—parang isang estatwa ng kontrol at kapangyarihan.

Maingat na inilapag ng abogado ang kontrata sa mesa.

Nandoon ang lahat—pangalan niya, pangalan ni Adrian Cruz, petsa, mga kondisyon, at sa pinakailalim, dalawang blangkong linya para sa kanilang pirma.

Huminga siya nang malalim, nanginginig ang kamay. Hindi niya alam kung dapat bang matawa o matakot.

“Miss Navarro,” patuloy ng abogado, “ang kasunduang ito ay magbibigay sa’yo ng financial stability.

Kapalit noon, pananatilihin mong lihim ang buong arrangement sa loob ng dalawang taon.”

“Dalawang taon?” ulit niya, naguguluhan.

“Yes,” sagot ng abogado. “After that, both parties are free to nullify the contract.”

“Nullify…” mahina niyang ulit, nakatitig sa pangalan niya sa papel.

Ang totoo, wala naman siyang mawawala.

Sa bahay nila, hindi na siya tinatrato bilang pamilya.

Si Margarita ang may hawak sa lahat—bahay, negosyo, at maging sa apelyido nilang Navarro.

Lagi siyang sinasabihan na pabigat, walang silbi, walang karapatan.

Kaya nang dumating ang pagkakataong makaalis, tinanggap niya. Kahit hindi niya alam kung ano ang naghihintay sa kanya.

Pagod na siyang lumaban.

Huminga siya nang malalim, kinuha ang ballpen, at sa isang iglap—nilagdaan ang kontrata.

Tahimik. Walang nagsalita.

Ang tanging ingay ay ang tunog ng ballpen na kumikiskis sa papel.

Pagkatapos, dahan-dahan niyang ini-slide pabalik ang dokumento sa mesa.

Tumingin siya kay Adrian—nakatingin pa rin ito sa kanya, malamig pero matalim.

Gusto niyang basahin kung ano ang iniisip nito, pero parang imposible.

“Is that all?” mahina niyang tanong.

Wala pa ring sagot.

Tumayo lang si Adrian, inayos ang coat, at lumapit sa mesa.

Bawat hakbang niya ay mabagal, matatag, at puno ng awtoridad.

Paglapit niya kay Celestine, huminto siya sa harap nito. Ilang pulgada lang ang pagitan nila.

Ramdam niya ang presensiya nitong mabigat at malamig, parang humihigop ng hangin sa paligid.

Tumingin siya sa mga mata ni Adrian, at sa isang iglap, parang nawala siya sa sarili.

Hindi iyon titig na may emosyon—kundi titig na parang binabasa ang kaluluwa mo.

At saka ito nagsalita, sa unang pagkakataon.

Mababa ang boses, kalmado, pero may bigat na parang utos.

“You are under my protection now.”

Simple. Walang paliwanag. Walang dagdag.

Pagkatapos noon, tumalikod siya at marahang lumakad palayo.

Binuksan ang pinto, tumingin sandali kay Celestine, at umalis nang hindi na lumingon.

Tahimik lang na naiwan si Celestine sa upuan. Parang humina ang lahat ng tunog sa paligid.

Paulit-ulit sa isip niya ang sinabi ng lalaki.

You are under my protection now.

Hindi niya alam kung bakit iyon ang sinabi nito, o kung anong klaseng “protection” ang tinutukoy.

Wala naman siyang ginagawang delikado, at hindi siya bahagi ng kahit anong negosyo.

Pero ang mga salitang iyon—kahit simple—may bigat na parang pangako.

O babala.

Habang nakaupo pa rin siya roon, tiningnan niya ang kontrata.

Legal. Binding. Totoo.

Walang singsing. Walang altar. Walang halik.

Pero alam niyang iyon na ang simula ng isang kwento na hindi niya kailanman inasahan.

Paglabas niya ng opisina ilang minuto ang lumipas, dala niya ang kopya ng kontrata.

Tahimik niyang tinitigan ito habang nasa elevator.

Nandoon ang pangalan ng lalaking ngayon ay legal na asawa niya—kahit sa papel lang.

Adrian Cruz.

Hindi niya alam kung sino talaga ito.

Hindi niya alam kung anong mundo ang ginagalawan niya.

Pero isang bagay ang sigurado—

Simula sa araw na ito, magkaugnay na ang mga pangalan nila.

At habang bumabagsak ang ulan sa labas ng gusali, pakiramdam niya ay tuluyan nang nagbago ang buhay niya…

Dahil lang sa isang pirma.