Chapter 3

“Tita Marga, totoo bang kinasal na si Celestine? Sa isang businessman daw?”

“WHAT?!”

Bumagsak ang baso sa sahig kasabay ng pag-igting ng panga ni Margarita Navarro. Ang tunog ng nabasag na kristal ay kumalat sa loob ng dining area ng Navarro mansion. Napasinghap siya.

“Ano raw?”

Kinasal? Hindi siya makapaniwala. Iyon bang batang halos itapon niya sa kusina para maghugas ng pinggan, iyon bang palaging nakayuko sa hapag kapag may bisita—kinasal? At hindi pa niya alam kanino?

Habang nakaupo sa harap ng salamin, maingat niyang inaayos ang kanyang perlas na hikaw, ngunit bahagyang nanginginig ang kanyang mga kamay.

“Veronica!” tawag niya sa anak niyang si Veronica Navarro, ang bunso at palaging binubuhusan ng papuri, ngunit puno ng inggit sa puso.

Lumabas si Veronica mula sa kwarto, suot ang silk robe, may hawak na cellphone.

“Yes, Mom? Nabalitaan ko rin. I’m checking the news and social media, pero walang lumalabas na pangalan kung sino ang groom. Ang weird.”

Nagkrus ang mga braso ni Margarita.

“Private daw ang kasal? Tsk. Baka naman kung sino lang. Alam mo naman ‘yang half-sister mo—palabida pero mahirap.”

Tumawa si Veronica. “Exactly, Mom. I bet isang desperadong old guy lang ‘yan na gustong magpapansin. Alam mo naman si Celestine, acting brave pero low-key lang talaga. Who would even marry her?”

Napangisi si Margarita, pero sa loob-loob niya ay may bahagyang kaba.

“Kung totoo nga, sana man lang sinabi sa akin. I’m still her stepmother. Pero siguro nga walang kwenta lang ‘yan. Sino magtatangkang pakasalan siya?”

Tahimik lang si Celestine habang nakaupo sa sofa ng maliit niyang unit. Sa mesa ay nakalatag ang kontrata ng kasal—isang manipis na papel na literal na nagbago ng buong buhay niya.

“Under my protection now.”

Paulit-ulit niyang naririnig sa isip ang boses ni Adrian noong araw ng kasal. Malamig, mababa, pero may bigat ng pangako. Hindi niya maintindihan kung bakit ganoon kalalim ang tingin nito noong una silang nagkita. At bakit siya?

Hindi siya nakatulog nang maayos. Hindi dahil sa kaba—kundi sa hiwagang dala ng lalaking iyon. Ni hindi niya alam ang buong pangalan ng asawa niya. Ang alam lang niya, ito ang nagpaikot ng papel sa korte, at sa loob ng isang araw, may marriage certificate na siya.

Wala ring balita mula sa kanya. Walang tawag, walang mensahe. Pero isang luxury black car ang palaging nakaparada sa tapat ng building niya.

Parang bantay.

Hindi niya alam kung matatakot o matatawa.

“Mom! Mom! Look at this!” sigaw ni Veronica habang hawak ang phone.

“Sabi sa article, ang groom ay isang ‘Private Business Tycoon’—Sikreto raw for security reasons! Grabe, ano ‘to, fairy tale?”

Tumaas ang kilay ni Margarita. “Sikreto? Hah! Alam ko na ‘yan. Mga nagpapanggap lang na businessman, pero sa totoo lang, scammers o mga feeling mayaman.”

“Maybe, pero…” sagot ni Veronica habang nag-scroll, “ang sabi dito, high-profile. The wedding was registered in a private firm under an elite business group. Teka, ano ‘to? Cruz Enterprises?”

Nanlaki ang mata ni Margarita. “Cruz?”

Tumango si Veronica. “Yeah. The registration of the contract passed through Cruz’s legal department. Pero wala silang sinabing connection sa mismong CEO. Weird, right?”

Napahinto si Margarita. Kilala niya ang pangalang iyon. Ang Cruz Enterprises ay isa sa mga pinakamalaking conglomerate sa bansa—may hawak sa real estate, technology, at luxury brands. Lahat ng negosyante ay nangangarap makipag-partner sa kanila, pero halos imposible.

“Impossible... hindi pwedeng may kinalaman ang Cruz dito,” bulong niya. “Kung sakaling totoo man ‘yan, baka empleyado lang nila ‘yung groom. No way na si CEO Adrian Cruz mismo, hindi siya nag-aasawa.”

Napangisi si Veronica. “Exactly. Wala namang lalaking may matinong taste ang magpapakasal kay Celestine. Baka clerk lang ‘yun sa kumpanya.”

Tumawa silang mag-ina, ngunit ang halakhak nila ay may halong inggit na hindi nila maikubli.

Nang gabing iyon, habang nag-aayos si Margarita ng mga dokumento sa study room, napansin niya ang isang liham na ipinadala mula sa opisina ng kanilang business partner—isang paanyaya para sa dinner meeting kasama ang bagong investor.

Pero nang mabasa niya ang pangalan ng kompanyang dadalo, napahinto siya.

“Representative: Cruz Enterprises, CEO’s Office.”

Napatigil siya sa pagkakahawak ng papel.

“Cruz Enterprises... ulit?”

Biglang bumilis ang tibok ng kanyang dibdib.

Hindi kaya… imposible. Hindi kaya… may koneksyon ito sa kasal ni Celestine?

“Hindi pwede,” bulong niya, halos hindi makahinga. “Hindi pwedeng si Celestine... hindi siya pwedeng umangat sa ganitong paraan.”

Sa likod ng isip niya, may takot na hindi niya maipaliwanag. Hindi dahil kay Celestine mismo—kundi sa ideya na baka ang babaeng minamaliit niya ay nakatali na ngayon sa isang makapangyarihang tao.

Sa kabilang kwarto, habang nagmi-mirror selfie si Veronica, hindi maalis sa isip niya ang ideya ng secret husband ng half-sister niya.

“What if…” bulong niya sa sarili, “…what if her husband is really rich?”

Hindi niya matanggap. Si Celestine na mahilig magsuot ng simple, walang makeup, at halos walang social life—mas uunlad sa kanya? Never.

Kinuha niya ang cellphone at tinext ang isa sa mga kaibigan niyang influencer.

Veronica: “Hey, can you find out who’s behind the private marriage registered under Cruz Enterprises? Name’s Celestine Navarro.”

Friend: “Girl, careful ka diyan. Confidential daw ‘yan. Pero check ko sa makakaya ko.”

Ngumiti si Veronica ng mapanira.

“Let’s see how long you can hide, dear sister.”

Habang abala ang lungsod, nasa isang glass-covered office si Adrian Cruz, nakaupo sa kanyang executive chair. Tahimik lang siya, nakatingin sa malaking screen na may mga financial reports.

Ngunit hindi iyon ang laman ng isip niya. Ang nasa harap ng mesa niya ay isang maliit na larawan — isang candid shot ni Celestine sa labas ng café, habang pinagtatanggol ang sarili laban sa pang-aalipusta ng kanyang madrasta.

Ang araw na iyon ang hindi niya malilimutan. Ang araw kung kailan niya unang nasilayan ang matatag na babae sa likod ng maamong mukha — isang babaeng hindi kayang baluktutin ng pang-aapi.

“You don’t know it yet, Celestine,” mahina niyang sabi habang pinipisil ang larawan,

“but the moment you stood up for yourself… I knew you were someone worth protecting.”

Hindi pa panahon para malaman ng lahat. Hindi niya gustong dumami ang mga matang maiinggit o manira sa babaeng ngayon ay legal na niyang asawa.

Para kay Adrian, mas ligtas si Celestine kapag walang nakakaalam kung sino talaga siya.