LOGIN“Alam mo ba…,” bulong ni Arielle habang nakasandal siya sa balikat ni Leandro, ang mga mata nakapikit, ramdam ang init ng kanyang katawan sa piling niya, “sino ang natutunan kong mahalin nang hindi nawawala ang sarili ko?” Si Leandro, nakangiti at dahan-dahang hinaplos ang buhok niya, tumango. “Sino, Arielle?” tanong niya, halong kuryosidad at pang-aasar. Napangiti si Arielle, marahang hinagod ang kanyang mga kamay sa dibdib niya. “Ako. Natutunan kong mahalin ang sarili ko bago mahalin ang iba. Natutunan kong hindi kailangang masaktan, hindi kailangang mawala sa sarili para sa ibang tao. At natutunan kong mahalin ka… habang pinapahalagahan pa rin ang sarili ko.” Leandro, huminga ng malalim, naramdaman ang bigat ng damdamin ni Arielle, ang lalim ng bawat salita. “Iyon ang gusto kong marinig… hindi lang dahil mahal mo ako… kundi dahil mahal mo rin ang sarili mo. Ipagpapatuloy natin ito… walang takot, walang pagkukulang.” --- Lumipas ang ilang taon. Ang kanilang relasyon ay hindi na
“Marcus… nasaan siya?” bulong ni Arielle, hawak ang pinto ng study room, ang mga mata naglalaro sa pagitan ng kaba at lungkot. Walang sagot. Ang bahay ay tahimik, tanging ang tunog ng hangin mula sa bintana ang nakakarinig sa kanyang mga hakbang. Napabuntong-hininga siya, ramdam ang bigat sa dibdib. Ang bawat galaw, bawat alaala kasama si Marcus, parang dumadaloy sa bawat sulok ng silid. Sa ibabaw ng mesa, may nakalatag na papel—isang liham na nakasulat sa paborito niyang stationery. Maingat niyang pinulot, binuksan ang sulat at binasa: “Arielle, Pasensya na. Alam kong sobra na ang sakit na naidulot ko sa’yo. Mahal kita bilang kaibigan, pero napagtanto ko na hindi puwede ang pagmamahal ko kung ito’y nagdudulot lang ng galit at panganib. Kailangan kong mawala, para sa sarili ko at para sa puso mo. Huwag mo akong hanapin. Sana balang araw, maintindihan mo. —Marcus” Napabuntong-hininga si Arielle, ang mga luha tumulo, hindi dahil sa galit o selos—kundi dahil sa bigat ng pagtatapos
“Marcus, please! Kung mahal mo ako, hihinto ka na!” umiiyak na sigaw ni Arielle, hawak ang dibdib niya, ramdam ang tibok ng puso sa bawat salita. “Hindi mo puwedeng sirain ang buhay niya… at ang sarili mo rin!” Tumayo si Marcus, naglakad papalapit, ang mga mata niya puno ng desperasyon at galit. “Hindi mo naiintindihan! Kung hindi ko siya puwedeng makuha… wala na! Wala nang makakakuha!” Huminga si Arielle ng malalim, nilapitan siya, hinawakan ang kamay ni Marcus. “Marcus… tumigil ka na. Hindi puwede ‘to. Mahal kita bilang kaibigan, pero hindi puwede kitang gawing dahilan para sirain ang buhay mo. At lalo na… hindi ko mahal ka bilang ganoon. Mahal ko si Leandro,” bumulong siya, ang mga luha bumabalik sa pisngi. Napabuntong-hininga si Marcus, ramdam ang mundo niya’y gumuho sa mga salitang iyon. “Ano? Ano ba ‘yan?” mahina ngunit mabigat na boses, parang may piraso ng puso niyang nabasag. “Hindi puwede… hindi puwede ‘to!” “Marcus… please… para sa sarili mo, para sa puso mo,” sagot ni
“Hindi mo na puwedeng gawin ‘to, Marcus!” sigaw ni Arielle habang hinahabol siya sa hallway ng malaking kumpanya, pawis ang noo, takot at galit ang kumikilos sa bawat galaw niya. “Hindi? Hindi mo pa rin ba naiintindihan, Arielle? Kung hindi kita makuha ng kusa… eh, lahat, makakawin ko na lang ang gusto ko!” sabay suntok niya sa pinto, ramdam ang tension na halos bumagsak sa paligid. “Marcus! Tumigil ka! Hindi mo nakukuha kung paano mo pinipilit ang sarili mo sa akin!” umiiyak na sigaw ni Arielle, habang pilit iniwasan ang galit ng kaibigan na naging sobra na. Ngunit si Marcus, ramdam ang desperasyon at selos, lumapit ng mas mabigat, tila hindi makontrol ang sarili. “Hindi mo naiintindihan! Lahat ng pinaghirapan ko, lahat ng sakripisyo ko para sa’yo… hindi mo ba nakikita?!” Si Arielle, hawak ang sarili, umiikot sa sarili, iniisip ang lahat ng nangyari. Sobrang sakit at kalituhan ang bumabalot sa kanya. “Hindi mo na ako kilala, Marcus. Hindi mo na ako nakikita bilang sarili ko. Ako…
“Arielle, sandali lang,” mariing sabi ni Marcus habang hinahabol siya sa gilid ng hardin ng hotel, ang musika ng party ay muffled sa likuran nila. “Hindi tayo tapos.” “Marcus, tama na,” nanginginig ang boses ni Arielle habang pilit na kumakawala sa hawak ng lalaki sa braso niya. “Pagod na pagod na ako.” “Pagod?” mapait na tumawa si Marcus. “Pagod ka ba o natatakot ka lang aminin na mali ang pinili mo?” “Wala akong pinipili ngayon,” sagot niya, umiwas ng tingin. “Humihinga lang ako.” “Hindi ka humihinga,” singhal ni Marcus. “Tumatakas ka. Mula sa akin. Mula sa lahat.” Binitawan niya ang braso ni Arielle, pero humakbang palapit, binabaan ang boses na parang lihim. “Alam mo bang kaya kong tapusin siya? Isang galaw lang. Isang tawag. At babagsak ang mundo ni Leandro.” Napatigil si Arielle. “Huwag,” pakiusap niya. “Huwag mo nang banggitin ang pangalan niya.” “Bakit?” nanlilisik ang mata ni Marcus. “Dahil mahal mo siya?” Nanikip ang dibdib ni Arielle. “Dahil sinasakal mo na ako.” S
“Kung pipili ako… sino ba talaga ang mawawala sa’kin?” Tahimik ang kwarto, ngunit ang tanong ni Arielle ay tila sumabog sa apat na sulok nito. Isinara niya ang pinto, isinandal ang likod, at dahan-dahang lumuhod sa sahig na para bang biglang bumigat ang buong mundo sa balikat niya. Ang telepono niya ay nasa kama—naka-silent, puno ng missed calls, mensahe, at pangalan na ayaw na muna niyang harapin. Huminga siya nang malalim. Isang beses. Dalawang beses. Pero kahit anong gawin niya, hindi humuhupa ang gulo sa dibdib niya. “Pagod na pagod na ako,” bulong niya sa sarili, nanginginig ang boses. “Pagod na akong maging dahilan ng galit, selos, at pagkawasak.” Lumapit siya sa bintana, binuksan ang kurtina. Hapon na. Kulay abo ang langit, parang eksaktong salamin ng nararamdaman niya. Sa labas, tuloy ang takbo ng mundo—mga taong may direksyon, may kasiguruhan. Samantalang siya, tila nakatigil sa pagitan ng dalawang lalaking pareho siyang sinaktan, sa magkaibang paraan. Umupo siya sa gili
Hindi agad umatras si Arielle. Sa halip, ang kamay niyang nakatukod sa dibdib ni Leandro ay dahan-dahang napapikit, parang hinahanap ang tibok nito—parang gustong patunayan kung totoo pa rin ang nararamdaman niya, kung buhay pa rin ba ang bagay na pilit niyang pinapatay sa sarili niya. “Leandro…”
“Handa ka na ba?” bulong ni Marcus habang nasa labas sila ng hotel ballroom, hawak ang malamig na kamay ni Arielle. Kita niya ang bahagyang panginginig nito. “Handa naman,” tipid na sagot ni Arielle, pilit na ngumiti kahit ramdam niya ang bigat ng tibok ng puso niya. Sa loob-loob niya, hindi handa
“Ayoko na, Marcus…” mahina ang tinig ni Arielle habang nakatanaw sa bintana, ang mga patak ng ulan ay tila kasabay ng bigat ng dibdib niya. Hawak niya ang malamig na tasa ng kape ngunit hindi niya ito nagagalaw. Parang wala nang lasa ang lahat, parang wala nang saysay, dahil ito ang pakiramdam ng
“Mr. Vergara, everything’s set for your presentation later at the hotel.” Mahinang kumatok ang boses ng kanyang assistant mula sa pintuan ng opisina. “Leave it there.” maikli ngunit madiin ang sagot ni Leandro habang nakaupo sa swivel chair, nakatingin sa malayo, hawak ang ballpen na ilang ulit n







