Chapter 1 : Wedding Night

ALLIYAH'S POV :

Hindi lahat ng bride masayang nakatayo sa harap ng altar.

May iba. Katulad ko.

Nakangiti sa harap ng mga bisita, pero halos hindi na makahinga sa bigat ng titig ng lalaking nasa harapan ko. Suot niya ang itim na tuxedo na lalong nagpatingkad sa matikas niyang tindig. Maayos ang gupit, mabango, perpekto. Kahit hindi ngumiti si Drake Santillian, siya pa rin ang sentro ng atensyon ng buong simbahan. Kung hindi mo siya kilala, iisipin mong siya ang pinakamasayang groom sa mundo.

Pero ako lang ang nakakaalam.

Galit siya. Galit na galit.

"Pwede nang maghalikan ang bagong mag-asawa."

Palakpakan ang buong simbahan. Tumayo ang lahat, may nagtilian pa.

Lumapit siya.

Isang hakbang. Hindi siya ngumiti. Hindi rin niya ako tiningnan sa mga mata. Tumingin lang siya sa noo ko, tapos saglit na dumikit ang labi niya doon. Mabilis. Pormal. Malamig. Parang obligasyon lang na kailangan tapusin.

Narinig ko agad ang bulungan.

"Ang sweet naman!" bulong ng isang tita sa second row.

"Bagay na bagay sila," sabi ng isa pa habang naka-video.

"Perfect couple talaga!"

Kung alam lang nila.

Pagkababa namin sa altar, mahigpit niyang hinawakan ang kamay ko. Akala ng lahat, sweet at gentleman. Pero ang totoo, masakit yung hawak niya. Yung tipong pinipigilan niyang hilahin ako palayo.

Lumapit siya sa tainga ko, kunwari bumulong na sweet.

"Huwag kang magkakamaling isipin na nanalo ka," mahina niyang sabi pero diin na diin bawat salita.

Napalunok ako. Nanatili yung ngiti ko para sa camera, pero nanginginig na yung kamay ko sa loob ng kamay niya.

"Dahil simula pa lang ito."

Nanigas yung ngiti ko. Hindi na siya nagsalita ulit. Hinayaan niya lang akong maglakad sa tabi niya na parang props sa kasal namin.

Pagdating sa reception, impyerno. Halos bawat limang minuto may lumalapit para magpa-picture.

"Smile, Mr. and Mrs. Santillian!" sigaw ng photographer.

Click. Flash. Click. Flash.

Ngumiti ako. Yung ngiti na sanay na sanay. Pakiramdam ko mannequin ako na pwedeng i-pose kahit saan. Samantalang si Drake, nakatayo lang sa tabi ko, isang kamay nasa bulsa, mukhang gusto nang umuwi at iwan ako doon.

"Congratulations!"

"Perfect match!"

"Ang swerte mo, Drake!"

Ngumiti lang ako ulit. Kung alam lang nila, hindi niya ako piniling pakasalan. Napilitan lang siya. Isang deal na ako lang ang naghabol.

"One more picture!"

Ngumiti ako. Pagkaalis ng photographer, agad nawala ang ngiti ni Drake. Parang may switch.

"Pagod ka na?" tanong ko, mahina. Inayos ko yung laylayan ng gown ko para may magawa yung kamay ko.

Hindi siya sumagot.

Hinayaan niyang dumaan yung ilang segundo. Nakatingin lang siya sa mga bisitang nagsasayawan.

"Galit lang ako," sagot niya, hindi man lang ako tiningnan.

Diretso. Masakit. Pero wala na akong magagawa. Matagal ko nang alam ang magiging kapalit ng desisyong ginawa ko.

Bandang alas-diyes ng gabi nang makarating kami sa Santillian Mansion.

Napakalaki. Napakatahimik. Puting-puti ang ilaw sa labas, pero pagpasok mo sa loob, parang kahit ang hangin alam na hindi normal ang pagsasama naming dalawa.

Pagbukas ng p***o, sinalubong kami ng isang matandang babae na naka-apron pa.

"Congratulations po, Sir Drake. Ma'am Alliyah," sabi niya at ngumiti sa akin. "Welcome home."

"Salamat po, Manang Gracia," sagot ko at sinubukan kong ngumiti nang totoo.

"Sus, ang ganda-ganda mo naman, hija." Hinawakan niya yung kamay ko. Mainit yung kamay niya.

Napangiti ako nang tuluyan. Sa buong araw, siya pa lang ang unang taong tumingin sa akin na parang tunay na bride, hindi parang display.

"Manang." Malamig ang boses ni Drake. Tumayo siya sa likod ko.

"Ihanda n'yo na ang guest room."

Napakurap ako. Lumingon ako sa kanya. Guest room?

Tumingin si Manang Gracia sa aming dalawa, halatang nagulat.

"Sir... akala ko po sa master—"

"I said guest room," putol ni Drake. Maikli pero matigas.

Hindi na siya nagtuloy.

"Po... Sir," sagot ni Manang at yumuko.

Pag-akyat namin sa second floor, wala pa ring nagsasalita. Naririnig ko lang ang tunog ng sapatos namin sa marmol na sahig. Yung wedding gown ko, kinakaladkad ko na lang.

Huminto siya sa harap ng pinakamalaking silid. Binuksan niya ang p***o.

Wedding suite. Puti ang kurtina. May mga kandila na nakasindi. May mga rosas sa sahig at sa kama. At isang malaking kama sa gitna na parang nang-aasar.

Humarap siya sa akin. Ngayon lang niya ako tinitigan nang diretso. Kanina pa siya umiiwas.

"Alam mo ba kung ano ang pinakamalaking pagkakamali mo?" tanong niya.

Hindi ako sumagot. Wala akong sinabi pero kita sa mukha ko na hinihintay ko yung sunod niyang sasabihin.

Lumapit siya. Isang hakbang lang, pero umatras ako ng isa.

"Ang isipin na dahil asawa na kita..." Tumingin siya sa singsing ko, tapos sa mukha ko. "May karapatan ka na sa buhay ko."

Huminto siya sa harap ko. Amoy ko na yung pabango niya. Ang lapit.

"Hindi kita minahal noon," sabi niya, bawat salita malinaw.

Napaatras ako nang isang hakbang ulit. Pero hindi siya tumigil.

"At lalong hindi kita mamahalin ngayon."

Parang may humigpit sa dibdib ko. Masakit. Yung tipong kahit huminga ka, masakit pa rin. Pero pinilit kong ngumiti. Yung ngiti na ginagawa ko pag nasasaktan na ako nang sobra.

"Hindi naman kita pinipilit na mahalin agad ako," sabi ko, mahina.

"Ayaw kong marinig ang kahit anong dahilan," putol niya agad. Malamig ang tingin niya. "Sa papel lang kita asawa. Sa labas, gagampanan ko ang responsibilidad ko. Pero sa loob ng bahay na 'to..." Lumapit pa siya nang kaunti, halos bulong na. "...huwag mong aasahan na magiging asawa mo ako."

Tumalikod siya. Hinubad ang coat niya at isinabit iyon sa upuan nang may diin. Pagkatapos ay muling humarap sa akin, inaayos yung manggas ng polo niya.

"Welcome to hell, Mrs. Santillian."

Tuluyan na siyang lumabas ng silid.

Bang! Malakas na nagsara ang p***o.

Naiwan akong mag-isa. Nasa honeymoon suite. Suot ang wedding gown na pinangarap ko mula high school. At hawak ang pangarap na ilang taon kong ipinaglaban na parang unti-unti nang nadudurog sa harap ko.

Huminga ako nang malalim. Napatingin ako sa salamin. Pulang-pula yung mata ko.

"Hindi ako susuko, Drake," bulong ko sa sarili ko. Pinunasan ko yung luhang hindi ko na napigilan. Mahina akong napangiti kahit namumuo na yung luha. "Kung galit ang meron ka ngayon... gagawin kong pag-ibig ang ipapalit mo balang araw."

Ilang segundo lang, tumayo ako at binuksan yung walk-in closet para magpalit ng damit. Hindi ko na kaya yung bigat ng gown.

Pero pagbukas ko, hindi damit ang bumungad sa akin.

Isang kahon. Maliit. Itim. May pulang ribbon.

Kinuha ko. Binuksan.

Sa loob, may isang libro. Luma pero makinis. At sa ibabaw nito, may note na iisang linya lang ang nakasulat, sulat-kamay na pamilyar.

Nakasaad: "How to Seduce Your Husband."