Chapter 2 : Frist Playful Attempt FAILED

ALLIYAH'S POV :

Nagising akong parang may kulang.

Hindi dahil malamig yung aircon. Hindi rin dahil masakit yung likod ko sa buong araw na nakasuot ng wedding gown kagabi. Kundi dahil wala na si Drake.

Wala na yung coat niyang nakasabit sa upuan. Wala na yung amoy ng pabango niya sa kwarto.

Napaupo ako sa kama at napatingin sa puting kisame ng honeymoon suite. Kasal na ako. Mrs. Drake Santillian na ako.

Pero kagabi pa lang, malinaw na ipinamukha niyang sa papel lang yun.

Napatingin ako sa malaking wedding portrait na nakapatong sa console table. Ang saya naming tignan. Kung picture lang ang pagbabasehan.

"Ang galing talaga nating umarte," mahina kong sabi sa sarili ko bago napangiti nang mapait.

Tumayo ako, naghilamos, at nagpalit ng simpleng puting dress. Pagbukas ko ng p***o, sinalubong agad ako ng amoy ng bagong lutong bacon at kape.

"May tao?" bulong ko.

Sinundan ko yung amoy hanggang sa dining area. At doon ko nakita si Manang Gracia na abalang nag-aayos ng almusal.

"Ay, gising na pala ang pinakamaganda nating bride!" masayang bati niya at ngumiti nang malaki.

Napangiti ako. "Good morning po, Manang."

"Good morning din, hija. Halika na. Mainit pa yung almusal."

Napatingin ako sa mesa. Kompleto. Sinangag. Itlog. Bacon. Prutas. Orange juice. Parang buffet sa hotel.

"Kayo po ba nagluto nito?" tanong ko habang hinihila yung upuan.

"Naku, hindi." Napangiti siya. "Si Sir Drake."

Natigilan ako, hawak ko pa yung tinidor.

"Ha?"

"Oo. Araw-araw siyang nagluluto ng sarili niyang breakfast bago pumasok."

Hindi ko napigilang mapangiti. Marunong pala siyang magluto. Yung Drake na akala ko puro meeting lang at galit lang alam gawin, marunong magprito ng itlog.

Ewan ko, pero bigla akong kinilig sa simpleng impormasyong yun.

"Nasaan po siya ngayon?"

"Umalis na, hija."

Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa ulo ko.

"Maaga po?"

"Kanina pang alas-sais. Sanay yan."

Napatingin ako sa wall clock. Alas-siyete pa lang.

Ganito ba talaga siya kasipag, o gusto niya lang akong iwasan?

"May bilin po ba siya?" tanong ko.

Nagkamot si Manang Gracia ng batok, halatang alangan.

"Meron."

Umupo ako nang maayos. "Ano po?"

"Sinabi niya..." Huminto muna siya at tinitigan ako na parang nahihiya. "'Sabihin mong huwag niya akong hintayin sa almusal. Sa hapunan. O kahit kailan.'"

Hindi ako sumagot. Wala akong sinabi pero kita sa mukha ko na nasaktan ako. Masakit. Pero hindi na ako nagulat. Ganito naman talaga yung inaasahan ko.

"Pero huwag mong dibdibin, hija." Umupo si Manang sa tapat ko at hinawakan yung kamay ko. "Kilala ko si Sir Drake."

"Hindi po ba talaga siya ganito?"

"Hindi." Napangiti siya. "Masungit lang talaga."

Hindi ko napigilang matawa kahit ang sakit ng sinabi.

"Ang layo po yata nun, Manang."

"Paniwalaan mo ako." Tumawa rin siya. "Kapag may mahal na yung batang yun, sobrang maalaga yan. Sobra pa sa sobra."

Napalunok ako. Sana ako rin balang araw. Sana maranasan ko rin yung alagang yun.

Pagkatapos kumain, inikot ko yung buong mansion. Napakalawak. May mini library. Game room. Indoor garden. Swimming pool. At isang napakalaking kusina.

Huminto ako sa kusina. Ito ang paborito kong lugar kahit saan ako pumunta.

Lumapit ako sa counter. Kumpleto yung gamit. Mukhang bihirang gamitin. Yung mga kaldero, makintab pa.

"Hmm..." Napatingin ako sa refrigerator. Binuksan ko. Maraming fresh ingredients. May chicken, may gulay, may itlog.

Biglang may pumasok na ideya sa isip ko.

"Mahilig pala siyang magluto," bulong ko at hindi ko namalayang napapangiti na ako. "Kung ganun..."

"Anong binabalak mo?" boses ni Manang Gracia sa likod ko.

"Secret po," sabi ko at nagkibit-balikat. "Makikipagkompetensya lang."

"Aba." Tumawa siya. "Ganyan din ang ngiti ng nanay ni Sir Drake kapag may gustong bilhin. Lagot si Sir Drake sayo."

Pareho kaming natawa.

Bandang tanghali, nagpasya akong ayusin yung walk-in closet. Hindi ko pa nailalabas yung ibang gamit ko kagabi.

Pagbukas ko ng cabinet, napansin kong nandoon pa rin yung maliit na kahon sa pinakadulong shelf.

Kinuha ko ulit. Parehong kahon na itim na may pulang ribbon.

Binuksan ko. Nandoon pa rin yung librong may kakaibang pamagat.

"How to Seduce Your Husband."

Napanguso ako. "Sino naman ang nagbibigay ng ganitong wedding gift? Ang lala."

Binuklat ko yung unang pahina. May sticky note pa rin.

_Rule #1: A husband who refuses to look at his wife... is usually afraid of looking too long._

Napasinghap ako. Parang may point nga naman.

Isinara ko yung libro at napatingin sa kisame. Ilang segundo lang, may naisip ako.

Hindi ako susuko. Kung ayaw niya akong pansinin, ako yung gagawa ng paraan para mapatingin siya.

Doon nagsimula yung una kong plano.

Alas-singko ng hapon. Naligo ako nang matagal. Naglagay ako ng kaunting pabango — yung vanilla na nabili ko pa nung college. Tapos binuksan ko yung maleta ko.

Kinuha ko yung pinakatago kong pambahay. Yung hindi ko talaga sinusuot pag may ibang tao. Puting crop top na manipis, tapos black shorts na sobrang ikli, kita yung buong legs ko.

Tiningnan ko yung sarili ko sa salamin.

"Okay... okay to," bulong ko at inayos yung buhok ko na nakalugay. "Kahit si Drake, mapapatingin dito. Sana."

Kabadong-kabado ako. First time kong magsuot ng ganito sa harap ng lalaki. Lalo na sa asawa kong galit pa sa akin.

Naupo ako sa sofa sa may sala, kunwari nanonood ng TV pero wala talaga akong maintindihan. Pinatong ko yung isang leg sa kabila, yung libro nakapatong sa hita ko, bukas sa

Rule #1 : Make him look.

Ilang minuto lang, narinig ko yung tunog ng gate. Tapos yung main door.

Bumukas.

Umuwi na si Drake.

Tumayo ako agad, inayos yung crop top ko. Pinilit kong maging calm.

Pero hindi siya nag-iisa.

May isang matangkad at gwapong lalaki na nakangiting sumunod sa kanya. Naka polo rin, moreno, at halatang sanay sa Santillian Mansion dahil diretso siya sa loob.

Napahinto ako. Yung kamay ko nasa buhok ko pa.

Pagkakita sa akin nung lalaki, agad itong napangisi nang malaki. Tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa — yung shorts, yung legs ko, yung crop top.

"Whoa," sabi niya at napatingin kay Drake. "Ikaw pala yung babaeng nakapagpatumba sa kaibigan ko."

Lumapit siya at inilahad yung kamay niya sa akin, nakangiti pa rin.

"Allen Villaflor. Best friend ng asawa mo."

Gusto kong lamunin ako ng sofa.

Si Drake, nakatayo lang sa likod ni Allen. Tiningnan niya ako. Isang tingin lang — sa legs ko, sa tiyan ko na kita dahil sa crop top, tapos sa mukha ko. Walang emosyon.

Hinayaan niyang dumaan yung ilang segundo bago siya nagsalita.

"Alliyah, magbihis ka," sabi niya, malamig. "May bisita tayo."

At doon ko naramdaman, yung una kong plano na dapat pang-akit, naging pinaka-nakakahiyang gabi ng buhay ko.