LOGINPast seven na ng gabi nang tawagin sila ni Nana Marcela para sa dinner. Magkasama silang bumaba ni Alec at nagtungo sa dining room na magkakahawak ang kamay.
Napansin niya na mukhang nagulat si Nana Marcela at ang ilang mga kasambahay na kanilang nakasalubong nang makita silang magkakahawak- kamay. Alam niyang bago ito sa kanilang paningin. Alam kasi nilang hindi sila magkasundo noon at parang aso't pusa pa nga kung magbangayan pagkatapos Ngayon ay nap“You deliberately kept all of this from me. Tell me! Did you intend to lie to me forever? Did you ever plan on telling me the truth?" desperadong tanong niya dito.Ngunit nanatiling tahimik lamang ito. Ni isang salita ay wala itong maibigay na sagot at dahil doon ay lalo lamang nagliyab ang galit na nag-aalab sa kanyang dibdib.“Sige. Huli na itong itatanong ko sa'yo. Totoo ba ang lahat ng sinabi nila sa akin? Totoo bang ninakaw ng ama mo ang lahat ng ari-arian ng lolo ko? At totoo bang ipinilit niya ang kasal nating dalawa para balang araw ay sa'yo mapunta ang lahat ng iyon?”Tumitig lamang sa kanya si Alec at nanatili parin itong tahimik. Wala itong masabi ni isang salita at sapat na ang nakita niya sa mga mata nito. Ang katahimikan nito ang naging sagot sa lahat ng kanyang mga tanong.“Kung ganoon... alam mo pala ang lahat! Kaya pala pumayag kang pakasalan ako nang ganoon na lang kadali hindi ba?” nanginginig n
“Pasensya ka na, Emerald...” malumanay na sabi ng matanda saka marahang inabot ang kanyang kamay upang pagaanin man lang ang loob niya.Sa mga sandaling iyon, hindi niya kailangan ng simpatiya o pagdamay. Ang tanging gusto niya ay ang makauwi at harapin si Alec. May nararamdaman siyang bahagyang pananakit sa kanyang tiyan, ngunit hindi niya iyon pinansin. Galit siya at walang makapipigil sa kanya na kausapin si Alec sa mismong gabing ito.Nagpaalam siya sa mag-ama at tahimik na lumabas ng ospital. Pagkasakay sa sasakyan, inutusan niya ang driver na ihatid siya pauwi. Wala pang tatlumpung minuto ay nakarating na siya sa bahay. Pagpasok niya sa silid ay agad niyang isinarado ang pinto at tahimik na napaiyak. Kahit na nakadarama siya ng pananakit sa kanyang tiyan ay pilit niyang tiniis iyon.Kailangan niyang harapin si Alec ngayong gabi. Hihintayin niya itong umuwi upang pakinggan ang sasabihin at mga dahilan nito.This is
“You carry the distinct features of an Oropezza, Emerald. Katulad ng sinabi ko kanina, kamukhang-kamukha mo ang iyong ina. At ang kuwintas na suot mo... dati iyang pag-aari ni Ellieza Jade Oropezza, ang anak ni Don Fredericko na iyong ina. Suot ng nawawalang apo ni Don Fredericko ang kuwintas na iyan noong araw na mawala siya. Kaya ring patunayan yan ng dati mong yaya na si Marcela Nieverra na matagal na nagsilbi sa pamilyang Oropezza bago siya kunin ni Alonzo upang maging yaya mo.Hindi ba't kahina-hinala iyon? Ang babaeng nagpalaki sa iyo ay dati ring kasambahay ng tunay mong pamilya. At hindi ba't nakapagtataka ring nawala rin siya sa mismong araw ng pagkawala mo?"Natigilan siya sa narinig. Biglang nanghina ang kanyang mga tuhod, at pakiramdam niya ay bigla siyang mawawalan ng lakas anumang sandali.Pati si Nana Marcela? Hindi... Hindi ito maaaring mangyari. Hindi ko na yata kakayanin ang lahat ng ito...“Nawala rin siya sa mismong araw na nawala ka.
“I’m sorry hija, pero pumanaw na rin siya dalawang taon matapos mamatay ang iyong mga magulang. Labis niyang dinamdam ang pagkawala ng kanyang anak na iyong ina, hanggang sa tuluyan niyang napabayaan ang sarili niyang kalusugan. Unti-unti siyang nanghina at nagkasakit hanggang hindi na kinaya ng kanyang katawan.”Does that mean I have no remaining family anymore? What about siblings or any close relatives?“Humihingi ako ng paumanhin kung ngayon lang kita nahanap. Nasa ospital ako at ilang taon ding na-coma matapos atakihin sa puso. Although the doctors declared that I might never wake up, my family never gave up on me. Miraculously, I woke up after five long years in a coma and was given a second chance at life. Sumailalim ako sa mahabang gamutan at therapy hanggang sa unti-unti akong makapagsalita nang maayos at bahagyang maka-recover.Naniniwala akong may dahilan kung bakit binigyan ako ng pangalawang buhay, Emerald. At iyon ay upang maitama ang mga bagay na
Dinala siya ni Paul Gutierez sa isang pribadong ospital upang ipakilala sa ama nito na si Peter Gutierez. Ayon kay Paul, kailangan niyang makilala at makausap ang ama nito upang mapatunayan na totoo ang lahat ng sinabi nito tungkol sa kanyang tunay na pagkatao.Noong una ay nag-alinlangan siyang basta nalang magtiwala sa isang taong ngayon lamang niya nakilala, ngunit naisip niya na kailangan niyang sumugal kung gusto niyang malaman ang katotohanan tungkol sa kanyang tunay na pagkatao.Pumasok sila sa isang private room ng ospital kung saan nakita niyang may palabas na dalawang nurse. Doon ay bumungad sa kanya ang isang matandang lalaking nakahiga sa hospital bed na sa tantiya niya ay nasa sixty years old na. Lumapit si Paul sa pasyente at marahang hinalikan ang noo ng matanda.Nang mapansin ng matanda ang kanyang presensya, agad itong napatingin sa kanya. Ramdam niyang masusing pinag-aaralan nito ang kanyang mukha na para bang may hinahanap o pilit
“Gusto mo bang bumisita tayo sa hacienda bukas?” marahan nitong bulong saka hinaplos-haplos ang isa niyang dibdib sa mabagal at sensual paraan. Well, if he thought she would fall for the same tricks again, he was gravely wrong.“Mas gusto ko nalang manatili rito sa bahay,” malamig niyang tugon.Nagpatuloy si Alec sa marahan nitong paghalik at paghaplos sa kanya, tila sinasadya ang bawat kilos upang lambingin siya. Ngunit nanatili siyang walang anumang reaksiyon. Hindi siya tumugon sa mga ginagawa nito."Would you prefer to go somewhere? Perhaps go shopping instead? Sasamahan kita,” alok nito.“Wala ako sa mood,” sagot niya.Sa sinabi niya, ay tila natigilan ito at biglang tumigil sa paghalik sa kanya. Humarap ito sa kanya, at kitang-kita niya ang unti-unting pagkawala ng pasensya sa mga mata nito. There he is. The hot-tempered and impatient Alec that I know so well.“Galit ka pa rin ba sa nangyari kanina? Hindi ba't sinabi ko nang walang ibig sabihin ang nakita mo?” "Look, Alec. I a
“Oh, my sweet and lovely Emmie. Alam mong ikaw ay isang De Hizon. Tiyak na ang mga taong hindi ka gaanong kilala ay siguradong hindi makapaniwala na ang mga simpleng bagay lang na ito ang nakakapagpasaya sa’yo. Hinahangaan ko ang kabutihan at kababaang-loob ng puso mo. Hindi ka naghahangad ng lab
Habang nakaupo sa VIP seat lulan ng eroplano, hindi niya mapigilang maluha. Ilang sandali na lang kasi ay aalis na ang sinasakyang eroplano papuntang Pilipinas. Ilang taon na rin ang lumipas mula ng huling tumapak siya sa bansa. It has been too long since she smelled the fragrance of the wild flo
Habang nakatayo sa tapat ng pinto ng silid aklatan, napuno ng kaba at pag-aalangan ang kanyang dibdib. Pagkatapos ng isang mahaba at mabigat na buntong-hininga, sinubukan niyang tanggalin ang bikig sa kanyang lalamunan bago kumatok sa pinto ng silid.Kailangan niyang maghanda ng laka
Pagkatapos ng hapunan, sa music room sila nagtuloy. Nagsimulang tumugtong ng gitara at kumanta ng isang romantikong kanta si Alec. It was obvious he was serenading Cristel and the latter seemed amazed and very pleased with that. Sa totoo lang, namangha rin siya. Hindi niya inakalang magaling iton







