Chapter 2

Nasa loob na sila ng kwarto—ang dating kwarto ng lalaki. Maingat niyang inilagay ang maleta sa gilid ng kama.

“Mauna ka nang maligo…”

Napalingon siya sa lalaki na nakatingin sa kanya.

“Sige…” mahina niyang tugon habang inaayos ang mga gagamitin niya. Pagkatapos ay tumayo siya at pumasok sa loob ng banyo.

Hindi niya alam kung ano ang dapat niyang maramdaman. Dapat ba siyang maging masaya dahil magsasama na sila sa iisang kwarto ng lalaking matagal na niyang mahal? O malungkot, dahil alam niyang hindi talaga sang-ayon ang lalaki dito? 

Matapos siyang maligo, napatampal siya sa noo nang mapansing wala pala siyang dalang damit—tanging underwear, bra, at tuwalya lang. Pabalik-balik siya sa loob ng banyo, suot ang bra at panty. Sa sobrang lalim ng iniisip niya, hindi niya napansin ang sabon sa sahig. Naapakan niya ito at nadulas siya.

“AHHH!!!” malakas niyang tili.

Bumagsak siya, ngunit mabuti na lang at hindi niya nabunggo ang ulo niya. Malakas ang pagkakabagsak niya.

“Aray!” daing niya.

Isang malakas na katok ang gumising sa kanya mula sa pagkakatulala.

“QUEEN! Buksan mo ‘tong p***o! Ba’t ka sumisigaw? May nangyari ba? Ayos ka lang ba?” sunod-sunod na tanong.

“A-ayos lang ako… Nadulas lang kaya napasigaw ako, pero medyo ok—ARAY!”

Napadaing uli siya nang pilitin niyang tumayo. Maya-maya, narinig niya ang pag-click ng doorknob—may nagbukas ng lock. Paglingon niya, nagtama ang mga mata nila ni King Lex. 

Dahan-dahang bumaba ang tingin nito mula sa mukha niya pababa.

“Stop staring… ibigay mo sa’kin ‘yung tuwalya at tumalikod ka…” namumulang saway niya. Parang nagising ito.

“O-okay.”

Inabot nga nito ang tuwalya.

“Tapos ka na?” tanong nito.

Inayos niya ang pagkakatakip ng tuwalya bago sumagot.

“Oo, pwede ka nang lumingon…” utos niya.

Lumapit ito sa kanya at inalalayan siyang tumayo.

“Wala ka bang dalang damit?” mahinang tanong nito.

Maingat siyang pinaupo nito sa kama.

“Saan dito ang susuotin mo?” tanong nito.

“Ahm… pwede bang masahehin mo muna ‘yung paa ko para ako na lang ang maghahanap?” pakiusap niya, baka kasi kung ano pa ang makita nito.

Bumuntong-hininga ito at lumapit sa kanya. Inayos na niya ang pagkakapwesto ng paa niya.

“Ayusin mo ang pag-upo mo. Kung ayaw mong makita ko ‘yung hindi dapat makita…” seryosong sabi nito.

Napaayos naman siya ng upo.

“Ah! Dahan-dahan naman… ayan, sige… hmm… ganyan nga… ah…” mga ungol na lumalabas sa bibig niya habang minamasahe ni King Lex ang paa niya.

Meanwhile…

Tahimik na nakikinig ang ama at ina ni King Lex sa labas ng kwarto. Simula nang marinig nila ang malakas na ungol ni Queen—

“Ah! Dahan-dahan naman…”

Nanlaki ang mga mata ng ina. Nagkatinginan silang mag-asawa. Maya-maya, may narinig pa silang malakas na pagsalpok.

Napasinghap silang dalawa.

“Heh! Tama na, tama na… tara na nga…” bulong ng babae.

Hinila niya ang asawa pababa ng sala. Napailing na lang ang lalaki.

“Grabe… ‘di ko alam na wild pala ang anak natin. Daig pa ako, eh…” natatawang saad nito.

Tinampal ng babae ang balikat ng asawa.

“Ikaw talagang matanda ka…” namumulang saway niya.

“Sinong matanda? Malakas pa ako, no! Halika ka nga sa kwarto… para malaman natin kung sino ang matanda…” seryosong saad nito habang hinihila ang babae.

***

Pagkalabas ni Queen mula sa C.R matapos magbihis, naabutan niyang inaayos ni King Lex ang unan at kumot sa couch. Ewan niya pero habang minamasdan niya ang lalaki, nasasaktan siya.

Hindi na nga natuloy ang inaasahan niyang honeymoon nila, tapos heto pa—iniiwasan siya ng lalaki. Parang may nakakahawang sakit siya kung itrato. Kanina lang siya nito hinawakan, kanina lang niya naramdaman na may halaga rin siya rito… pero tapos na pala ‘yon.

Kung pwede lang sanang hindi na matapos ‘yon…

“Oh, tapos ka na pala… ikaw na lang diyan sa bed, ako dito sa couch. Good night,” malumanay na sabi nito sabay higa.

“King Lex…” mahinang tawag niya para makuha ang atensyon ng lalaki.

“Hm?”

“Ako na diyan… malaki ka, di ka kasya diyan. Sasakit lang katawan mo bukas. Palit tayo,” malumanay niyang saad habang tumatayo.

Akala niya tatanggi ito o sasabihing tabi na lang silang dalawa para hindi sila mahirapan. Pero nagkamali siya, dahil tumayo lang ito at sinabing—

“Okay.”

At lumakad papunta sa bed.

Siya naman ang naiwang nakatayo sa gilid ng kama. Parang gusto niyang sampalin ang sarili.

“Tanga…” mahinang usal niya saka lumakad papunta sa couch.

“Paki-off ng light. Thank you,” utos nito.

Tumayo siya para patayin ang ilaw at bumalik sa couch. Tumingin siya sa lalaking mahal niya—ang lalaking sana ay kasama niya sa iisang kama. Pero heto siya, mag-isa, tahimik na hinahangad na sana may kayakap siya sa gitna ng malamig na simoy ng hangin.

Siguro kung ako si Lyka… ngayon, yakap-yakap niya ako at halos di ako mabitawan. Pero hindi eh… ako ‘to, si Queen, asawa mo lang sa papel, ika mo nga.

Pero bakit gano’n? Bakit labis kita mahal?

‘Yan ang mga tanong na paulit-ulit sa isip niya. Pinunasan niya ang luha at nagpasya ng humiga. Malalim na ang gabi, pagod ang isip at katawan niya. Idagdag pa ang bugbog-sirado na puso niya. Siya na ata ang kinasal na umiiyak pa lang sa honeymoon stage. Basa na ang unan niya sa luhang hindi niya mapigilan.

“Ako yung asawa mo pero… bakit gano’n? Para ako pa yung limitado sa oras at attention mo…” hinanakit niya sa isip.

Buong magdamag siyang umiiyak. Hindi niya alam kung ilang oras siyang nakatulog. Kaya ngayon, namamaga ang mga mata niya at masakit ang ulo.

“Iha, umiiyak ka ba? Bakit namamaga ang mga mata mo?” nag-aalalang tanong ng ginang habang nag-aalmusal sila.

Ano sasabihin ko? Hindi pwedeng umamin, baka magtanong… mag-isip ka, Queen! 

“Ano kasi, Ma… napuyat po ako. Oo, napuyat lang po, hehe,” alanganing ngiti niya.

“Ano naman, Honey. Parang hindi mo pa naranasan ang honeymoon stage. Natural lang ‘yan, ang mapuyat. Alam mo na,” sabat ng ama ni King Lex.

Hindi na siya umangal para hindi na sila magtanong pa.

“By the way, ngayong umaga kayo lilipat sa bagong bahay niyo, ‘di ba? Pasensya na, pero hindi kami makakasama. May urgent business trip kasi kami ng papa mo,” malungkot na sabi ng Ginang.

“Ayos lang po, Mama,” pag-aalo naman niya. 

“Oo nga, Ma. Kaya na namin ‘yon ni Queen, ‘di ba baby?” malambing na saad ni King Lex, sabay hawak sa kamay niya.

Napatingin siya sa dalawang matanda na nakangiting nakamasid sa kanila. Tumango siya at ngumiti.

“Oo naman.”

“Kung sana totoo lang ‘yung sweet gesture mo, King Lex…” Lihim niyang hiling habang nakatingin sa lalaki.

Nang nasa biyahe na sila. Tahimik. Walang imikan.

Oo nga’t mag-asawa sila, pero hindi sila ang tipikal na married couple.

Gustuhin man niyang kausapin ang lalaki, hindi niya magawa. Dahil kung hindi tango, iling, o maikling sagot—ang madalas nitong ibigay sa kanya. At ang pinakamasakit, madalas ay dedma.

Ibang-iba ito kapag si Lyka ang kausap nito. Paano niya nalaman? Kasi ngayon, tumawag ang babae—at narinig niya mismo ang tawag nitong “Babe.”

“Babe… may ihahatid lang ako… yeah… wait for me… okay… take care… I love you.”

Parang kutsilyo ang bawat salitang tumatama sa puso ni Queen.

Pinikit niya ang mga mata at huminga ng malalim. Marahang hinawakan ang dibdib niya—masakit na naman. Hindi siya mapapansin ng lalaki, dahil nasa backseat siya. Oo, nasa backseat siya. Bawal daw sa front seat dahil may nagmamay-ari na roon. Hindi man sabihin, alam niya kung sino.

“Umiiyak ka ba?” takang tanong nito nang sulyapan siya.

Napakurap siya at agad tumingala para pigilan ang luha.

“Huh? H-Hindi… napuwing lang,” malumanay niyang sagot habang pasimpleng pinupunasan ang luha.