Chapter 6

Alas-kwatro pa lang ng madaling araw ay gising na si Amara. O mas tamang sabihin, hindi siya dinalaw ng antok kahit isang minuto.

Ang mga mata niya ay maga at mahapdi mula sa magdamag na pag-iyak, pero pinilit niyang bumangon. Ang katahimikan ng kwarto sa East Wing ay nakakabingi, pero mas gugustuhin na niya ito kaysa sa mga ungol at kalampag na narinig niya kagabi mula sa kabilang dulo ng mansyon.

“Tapos na siguro sila,” mapait na isip ni Amara habang nakatingin sa kisame.

Ang imahe ni Xerxes na may yakap na ibang babae, ang tunog ng boses nito na punong-puno ng pagnanasa para sa iba... parang asido itong tumunaw sa natitirang pagtingin niya sa sarili. Pakiramdam niya ay ang dumi-dumi niya. Pakiramdam niya ay isa siyang basahan na tinapakan at iniwan sa isang sulok habang ang "totoong reyna" ay inaasikaso ng hari.

Bumangon siya at mabilis na naligo. Malamig ang tubig, pero kailangan niya ito para magising ang diwa niya.

Ngayong araw ang simula ng Cycle 1 ng chemotherapy ni Kiko. Kailangan niyang maging matapang. Hindi pwedeng makita ng kapatid niya na mugto ang mata niya. Hindi pwedeng mahalata ni Kiko na impyerno ang pinasok ng Ate niya para lang madugtungan ang buhay nito.

Nagbihis siya ng simple—isang oversized sweater at jeans. Ayaw niyang magsuot ng mga mamahaling damit na binili ni Don Alfonso. Sa tuwing suot niya ang mga 'yon, pakiramdam niya ay isa siyang manika na pag-aari ng mga Castillejo. Kapag kasama niya si Kiko, gusto niyang maging si "Ate Amara" lang. Yung simpleng Ate Amara na nagluluto ng sopas at nagbabasa ng libro.

Dahan-dahan niyang binuksan ang pinto ng kwarto niya.

Sumilip siya sa hallway. Madilim pa at tahimik ang buong mansyon. Tulog pa ang mga katulong. Siguradong tulog pa rin si Xerxes at ang babae nito—pagod sa kung anong kababuyan ang ginawa nila magdamag.

Mabuti naman, bulong ni Amara. Ayoko silang makita.

Naglakad siya nang patiyad pababa ng grand staircase. Bawat hakbang ay maingat, pigil ang hininga. Hawak niya nang mahigpit ang strap ng bag niya na naglalaman ng mga dokumento para sa ospital at ang tseke na ibinigay ni Don Alfonso noong isang linggo—ang initial payment para sa treatment.

Paglabas niya ng main door, sinalubong siya ng malamig na hangin ng Antipolo. Wala ang chauffeur o driver. Hindi siya nagpasabi na aalis siya dahil ayaw niyang malaman ni Xerxes.

Nag-book siya ng Grab gamit ang phone niya. Habang naghihintay sa gate, napatingin siya sa bintana ng kwarto ni Xerxes sa itaas. Nakapatay ang ilaw.

"Sana hindi ka na magising sa bangungot mo, Xerxes," bulong niya sa hangin. "Dahil ako, araw-araw gising sa bangungot na kasama ka."

Sa Loob ng Taxi

Habang bumabagtas ang sasakyan pababa ng Metro Manila, hindi mapigilan ni Amara na mag-flashback ang utak niya sa araw kung bakit nagkaganito ang lahat.

Limang buwan na ang nakararaan.

Akala niya, okay na ang lahat. Two years nang cancer-free si Kiko matapos ang bone marrow transplant na pinondohan ng Lola ni Xerxes noon—ang kapalit ng paghihiwalay nila ni Xerxes. Masakit man ang naging break-up, tinanggap 'yon ni Amara dahil nakita niyang lumakas ulit ang kapatid niya. Bumalik ito sa school, nakakapag-basketball na ulit, at tumataba na.

Worth it, sabi niya sa sarili noon. Kahit wasak ang puso ko, buo naman ang pamilya ko.

Pero isang gabi, habang nagdidinner sila sa maliit nilang apartment, biglang dumugo ang ilong ni Kiko. Hindi tumitigil. Namutla ito at nawalan ng malay.

Pagdala nila sa ospital, parang gumuho ang mundo ni Amara sa sinabi ng doktor.

"Relapse, Ms. Mañago. The leukemia is back. And it's more aggressive this time."

Nagmamadali siyang pumunta sa mansyon ng mga Castillejo noon. Wala si Xerxes, nasa Europe. Ang hinarap niya ay si Tita Miranda, ang tita ni Xerxes na siyang humahawak ng finances ng pamilya matapos mamatay ang Lola.

Lumuhod si Amara sa harap ni Miranda.

"Ma'am, parang awa niyo na po. Bumalik ang sakit ni Kiko. Kailangan po namin ng tulong para sa gamot. Kasama po 'yon sa usapan namin ng Mommy niyo (Lola) noon. Nangako siya na lifetime support basta layuan ko si Xerxes."

Tinitigan lang siya ni Miranda habang humihigop ng tsaa. Ang tingin nito ay parang nandidiri sa isang ipis na nakapasok sa sala.

"Patay na ang Mommy," malamig na sabi ni Miranda. "At kasamang namatay sa kanya ang mga pangako niya. You already served your purpose, Amara. Hiwalay na kayo ni Xerxes. Naka-move on na ang pamangkin ko. Bakit pa kami magtatapon ng pera sa kapatid mong mamamatay din naman?"

"Ma'am! Buhay po ng tao ang pinag-uusapan!"

"Not my problem," sagot ni Miranda sabay tayo. "Guard, ilabas ang babaeng 'to. And make sure she never comes near the property again."

Kinaladkad siya palabas ng gate habang umuulan. Doon, sa basang semento, na-realize ni Amara na walang kwenta ang salita ng mga mayayaman. Na kahit ibigay niya ang dangal at puso niya, itatapon lang sila kapag hindi na kailangan.

Kung hindi siya nakita ni Don Alfonso noon—na kakauwi lang galing abroad at nagtataka kung bakit may babaeng umiiyak sa gate nila—malamang ay patay na si Kiko ngayon.

Si Don Alfonso ang sumagip sa kanila. Pero hindi libre ang kaligtasan. Ang presyo ay ang kaluluwa ni Amara at ang galit ng lalaking mahal niya.

Napapahid si Amara ng luha nang huminto ang taxi.

"Ma'am, andito na po tayo sa St. Luke's," sabi ng driver.

Bumalik siya sa kasalukuyan. Humugot siya ng malalim na hininga, inayos ang buhok, at nagsuot ng pinakamatingkad niyang ngiti.

Cancer Institute

Amoy antiseptic, alcohol, at takot. Iyan ang amoy ng Cancer Ward na hinding-hindi makakalimutan ni Amara.

Pagpasok niya sa Room 402, nakita niya si Kiko.

Disisyete anyos na ito, pero mukhang dose anyos lang dahil sa kapayatan. Maputla ang balat nito, halos transparent na at kita na ang mga ugat. Kalbo na rin ito dahil sa radiation noon. Nakakabit sa kanya ang iba't ibang tubo—IV fluids, monitor, at kung ano-ano pa.

Pero nang makita nito si Amara, lumiwanag ang mukha nito.

"Ate!" bati ni Kiko. Medyo paos ang boses pero masigla. "Ang aga mo naman! Akala ko busy ka sa... sa new husband mo."

Lumapit si Amara at niyakap ang kapatid. Ang gaan-gaan na nito. Parang buto't balat na lang. Pinigilan niyang maiyak.

"Syempre, priority kita," sagot ni Amara sabay halik sa noo ng kapatid. "Kamusta ang pakiramdam ng baby boy ko?"

"Ate, hindi na ako baby," reklamo ni Kiko, pero nakangiti. "Okay lang ako. Medyo masakit lang yung likod ko kanina, pero binigyan na ako ng pain relievers. Ready na ako sa chemo mamaya."

Tinitigan siya ni Amara. Alam niyang nagsisinungaling ito. Nakikita niya ang pagkunot ng noo ni Kiko kapag gumagalaw. Alam niyang sobrang sakit ng bone pain na dala ng leukemia. Pero nagpapakatatag ito para sa kanya.

"Mabuti naman," sabi ni Amara. Inilabas niya ang tupperware mula sa bag niya. "Nagluto ako ng favorite mong kare-kare kagabi. Bago ako umalis ng mansyon."

(Kahit ang totoo, niluto niya ito ng madaling araw habang tulog pa ang lahat, gamit ang mga natirang ingredients sa kusina ni Xerxes).

"Wow! Thanks, Ate!"

Habang kumakain si Kiko, hindi maiwasan ni Amara na mag-alala. Alam ni Kiko na nagpakasal siya kay Don Alfonso. Ang paliwanag ni Amara: Mabait na matanda si Don Alfonso, kailangan lang nito ng private nurse at companion, at kapalit noon ay sasagutin nito ang pag-aaral at pagpapagamot ni Kiko.

Isang white lie. Hindi alam ni Kiko na stepson ni Amara ang ex-boyfriend niyang si Xerxes. Hindi alam ni Kiko na araw-araw siyang iniinsulto at inaapi sa mansyon.

"Ate," tawag ni Kiko. Tumigil ito sa pagnguya. "Masaya ka ba dun? Sa mansyon?"

Natigilan si Amara. "H-Ha? Oo naman. Ang ganda kaya dun. May swimming pool, may garden..."

"Hindi yun," seryosong sabi ni Kiko. Tumingin ito sa mata ni Amara. "Ikaw. Masaya ka ba? Kasi... parang lagi kang malungkot ang mga mata mo pag dumadalaw ka dito. Kung... kung nahihirapan ka na, pwede naman nating itigil 'to eh. Ayoko na magpagamot kung kapalit nun yung kaligayahan mo."

Doon bumigay si Amara. Tumulo ang luha niya, pero mabilis niya itong pinunasan.

"Ano ka ba," tawa niya, kahit basag ang boses. "Masaya ako. Sobra. Pagod lang ako sa byahe. Ang traffic kaya sa EDSA."

Hinawakan niya ang kamay ng kapatid.

"Kiko, makinig ka. Ikaw ang buhay ko. Basta lumalaban ka, masaya ako. Wag mong iisipin ang gastos. Wag mong iisipin ang Ate. Ang trabaho mo lang, gumaling. Okay?"

Tumango si Kiko, kahit may pag-aalinlangan. "Opo, Ate."

Biglang bumukas ang pinto. Pumasok ang Head Nurse at ang Billing Officer.

"Ms. Mañago," bati ng officer, walang emosyon. "We need to settle the downpayment for the Chemotherapy drugs. 150,000 pesos po for this cycle. Hindi po ire-release ng pharmacy ang gamot hangga't walang payment."

"Ah, opo," mabilis na tumayo si Amara. "Dala ko po ang cheke."

Iniwan niya muna si Kiko at sumama sa Billing Section.

Habang naglalakad sa hallway, kinuha niya ang cheke na bigay ni Don Alfonso. Ito ang * lifeline* nila.

Pero nung nasa counter na siya, biglang may naalala siya.

“Tatawagan ko ang Accounting Department bukas na bukas din. Ipapahold ko ang lahat ng assets na nakapangalan sa'yo...”

Ang banta ni Xerxes kagabi.

Nanlamig si Amara. Posible kaya? Posible kayang ginawa agad ni Xerxes 'yon kaninang umaga bago siya umalis?

"Ma'am, okay lang po ba kayo?" tanong ng cashier.

"Ah... yes. Here," inabot ni Amara ang cheke.

Pinagpawisan siya ng malapot habang pino-process ng cashier ang cheke. Bawat segundo ay parang oras. Kung tumalbog ito... kung hinarang ito ni Xerxes... wala silang pambayad. Mamamatay si Kiko.

Please, Xerxes. Kahit galit ka sa akin, wag mong idamay ang kapatid ko. Please.

"Okay na po, Ma'am," sabi ng cashier sabay abot ng resibo. "Posted na po."

Nakahinga ng maluwag si Amara. Muntik na siyang mapaupo sa sahig.

Hindi pa tinototoo ni Xerxes ang banta. O baka hindi pa ito gising para tumawag sa bangko. Either way, ligtas si Kiko ngayong araw. Pero paano bukas? Paano sa susunod na buwan?

Hawak ni Amara ang resibo na parang ginto. Ito ang patunay na may extra life pa ang kapatid niya.

Pero habang naglalakad siya pabalik sa kwarto ni Kiko, nag-vibrate ang phone niya.

Isang text message. Galing sa number na walang pangalan, pero alam niya kung sino.

From: 0917-XXXXXXX (Xerxes)

“Where the hell are you? Gising na ako. At wala ka sa bahay. Binibigyan kita ng isang oras para umuwi. Kapag wala ka pa dito by 8:00 AM, sisiguraduhin kong wala ka nang babalikang kwarto.”

Tinignan ni Amara ang oras. 7:15 AM na.

Nasa Quezon City siya. Nasa Antipolo ang mansyon. Kahit lumipad pa ang sasakyan, hindi siya aabot.

Napapikit si Amara.

Nagsisimula pa lang ang araw, pero parang gusto na naman siyang sakalin ng tadhana. Kailangan niyang magpaalam agad kay Kiko. Kailangan niyang harapin ang galit ng "anak" niya.

Bumalik siya sa kwarto, hinalikan si Kiko sa huli pagkakataon, at nagmadaling lumabas.

"Babawi ako, Kiko. Babawi si Ate," bulong niya habang tumatakbo palabas ng ospital.

Hindi niya alam kung anong parusa ang naghihintay sa kanya sa mansyon. Pero alam niya ang isang bagay: Handa niyang lunukin lahat ng insulto ni Xerxes, basta ba posted ang bayad sa chemo ng kapatid niya.

Game on, Xerxes, isip ni Amara habang pumapara ng taxi, ang mga mata ay puno ng determinasyon at takot. Gawin mo na lahat ng gusto mo. Hindi ako susuko.