Mag-log inNanlalabo ang paningin ni Isabela, pero malinaw na malinaw sa kanya ang repleksyon ng lalaking nasa harap niya—ang malamig ngunit gwapong mukha ni Rafael. Kahit nanghihina ang katawan niya, ramdam niya ang presensya nito, mabigat at dominante, parang kayang buhatin ang buong mundo nang mag-isa.
Ang matangos at tuwid nitong ilong ay marahang dumampi sa kanya, halos magkadikit na ang kanilang mga mukha. Ramdam niya an
Sugatan si Isabela at hindi niya kayang igalaw ang katawan, ngunit alam niyang magiging mahirap para sa kanya na tiisin ito hanggang makarating sa ospital. Sa wakas, nang maramdaman niya ang pakikipagtulungan ng lalaki, itinigil na niya ang pag-iingay at pag-iyak.Ngunit sa sandaling nakita niya si Rafael, agad na nawala ang kanyang rason at pag-iisip sa kung anong mga bagay. Sa ilalim ng kanyang kamalayan, naniniwala siyang basta naroon ang lalaking iyon, wala na siyang kailangan pang isipin o kontrolin. Hindi na niya pinigilan ang kanyang katawan. Sinunod niya ang kanyang kalikasan. Sinunod niya ang lahat ng dapat mangyari.……Pagkatapos madala si Isabela sa ospital, agad siyang binigyan ng emergency treatment ng mga doktor, inasikaso ang kanyang sugat pati na rin ang epekto ng gamot
Malabo na ang paningin niya, kaya’t halos wala na siyang nakikita sa paligid. Tanging instinct niya na lang ang maasahan upang pulutin ang mga pira-pirasong salamin sa sahig at sabay-sabay itong itusok nang malakas sa kanyang mga palad.Dumaan ang matutulis na piraso sa kanyang mararangyang palad, at ang matinding sakit na iyon ang nagpaalab sa kanyang huling tatag at determinasyon na labanan ang panganib. Mahigpit niyang pinisil ang mga piraso laban sa kanyang leeg.“Pakawalan mo ako! Kung hindi, mamamatay ako rito! Kahit mamatay pa ako, hindi ka rin makakatakas sa ginawa mo!” sigaw ni Isabela, ramdam ang desperasyon sa kanyang tinig.Nagulat si Eduardo nang makita ang determinasyong iyon sa kanyang mata. Tama nga ang babae; kung mamamatay siya, tiyak na sisihin siya ng pamilyang Villamor at magkakaroon siya
Parang dalawang bituin na nagsasanib liwanag sa madilim na kalangitan, maliwanag at hindi maihihiwalay, matindi at nakakaantig ang tagpong iyon.Ito ang eksenang nakita ni Marco nang mabilis siyang pumasok sa kwarto.Napatingin siya ng hindi makapaniwala sa babaeng nakasandal nang walang depensa sa mga bisig ni Rafael.Iyon ang kanyang minamahal.Ang kanyang mapupulang pisngi ay nagpapakita ng alindog at tiwala na ipinapakita lamang niya sa lalaki.Palaging masunurin, mahinahon, at mahinhin siya sa harap niya.Ngunit ngayon, wala siyang iniwasang init, alindog, at kahinaan sa tinig.Si Fernando, na kanang kamay ni Rafael ay inutusan an
“Bata pa lamang si Bella nang mawalan siya ng mga magulang. Lumaki siyang mag-isa, bilang isang ulila sa malamig at mapanghusgang mundo. Dahil doon, naging maingat siya sa bawat kilos at desisyon, laging iniiwasang makasakit o makasagasa ng ibang tao. Pero kahit ganoon ang buhay niya, nanatili siyang matatag at hindi kailanman nagpadaig sa kapalaran. Para sa akin, siya ang pinakamabuting babae sa mundong ito.”Bahagyang nanginig ang boses na nagsalita, tila ba bawat alaala ng nakaraan ay may kasamang pait at panghihinayang.“Mas malambot pa ang puso niya kaysa kaninuman. Ang pinakainaasam niya ay hindi kayamanan, hindi kapangyarihan—kundi ang simpleng pagtanggap ng isang pamilya, at ang pag-aaruga ng isang asawang tunay siyang mamahalin.”Isang mabigat na katahimikan ang bumalot sa pagi
Para sa kapakanan ng interes ng kanyang pamilya, iniwan niya si Bella.Kahit pa mayroon siyang perpektong plano para sa hinaharap—isang planong pansamantala lamang ang paglayo, isang estratehiyang sa huli ay magpapahintulot sa kanilang muling magsama—ngunit hindi iyon naintindihan ni Isabela.Hindi niya kayang tiisin ang ganoong uri ng kahihiyan.Hindi niya kayang tanggapin na tila siya’y isinuko. Na para bang siya’y hindi ang inuna.Kaya pinili niyang umalis.Palaging mayabang si Marco.Alam niyang matagal na siyang gusto ni Isabela—maraming taon na siyang minahal nito nang tahimik. Sa kanyang paniniwala, hangga’t babalik siya, tiyak na naroon pa rin ang kanyang Bella, naghihinta
At ang lalaking ito…May kakaibang kasiyahan para wasakin ang kanyang kagandahan.“Sa totoo lang, gustung-gusto kita Miss Isabela.”May kakaibang himig ang ngiti ni Eduardo—isang ngiting hindi mabasa, may bahid ng panganib at tila may itinatagong kadiliman—habang dahan-dahan siyang lumalapit kay Isabela na unti-unting namumutla.Bawat hakbang niya ay kontrolado.Mabagal ngunit tiyak.Parang bawat apak ay may dalang pagmamay-ari.“Gustung-gusto ko ang kalinisan na nakikita ko sa’yo. Isipin mo kung gaano kasarap sirain iyon gamit ang sarili kong mga kamay.”







