MasukEMERYBahagya siyang natawa, pero agad ding napaubo.Agad akong napaupo sa kama. āAyan kasi. Ang dami mong sinasabi.āDahan-dahan siyang tumayo mula sa sofa. Kita sa mukha niya ang sakit, kaya mabilis akong bumaba sa kama at inalalayan siya.āCareful,ā sabi ko.āMag-iingat ka rin,ā sagot niya. āYouāre pregnant.āāCan you stop reminding me every five seconds?ā inis kong sabi.Napairap ako, pero hindi ko binitawan ang braso niya. Ramdam ko ang bigat ng katawan niya habang inaalalayan ko siya, pero pilit niyang binabawasan ang pressure sa akin.Kahit sugatan, ako pa rin ang iniisip niya. At ayaw kong aminin kung gaano iyon nakakagulo sa dibdib ko.Mabagal siyang humiga sa kabilang gilid ng kama. Sinigurado kong may malaking pagitan sa amin. Halos pwede pang humiga ang isang maliit na bata sa gitna.Pero parang hindi pa sapat iyon.Kumuha ako ng isang malaking unan at inilagay iyon sa gitna naming dalawa.Napatingin si Zion sa unan. Tapos napatingin siya sa akin.āSeriously? Is that a w
EMERY Nagpunta ako kanina sa nurse station para kunin ang ilang gamit ko. Sinilip ko na rin ang kuwarto ko, at totoo ngang may naka-occupy na roon. Napabuga ako ng hangin habang hawak ang maliit kong bag. Gusto kong maniwala na coincidence lang iyon, pero kilala ko na si Zion kahit papaano. Sa mukha pa lang niya kanina, alam kong may kinalaman siya roon. Habang pabalik ako sa VIP suite niya, bigla akong nakaramdam ng kaba. Hindi ko alam kung bakit biglang bumigat ang dibdib ko. Siguro dahil hindi ako sanay na may kasama sa iisang kuwarto. Kahit noong kasama ko pa si Weston, hindi naman kami naging ganito. Oo, may pangalan kaming mag-asawa sa harap ng ibang tao, pero ang totoo, ang layo-layo namin sa isaāt isa. Madalas wala siya. Madalas mag-isa ako. Madalas, kahit nasa iisang bahay kami, parang hindi kami magkakilala. Pero ngayon? Si Zion. Ang ex ko ang kasama ko mamayang gabi. Paano ako matutulog sa iisang kuwarto kasama siya? Paano ako kikilos nang normal kung ba
EMERYNatigilan ako sa sinabi niya. Hindi ko alam kung bakit, pero parang may kung anong humaplos sa dibdib ko. Gusto kong magreklamo. Gusto kong sabihin na hindi niya kailangang gawin iyon para sa akin. Pero hindi ko magawa, nakatikom lang ang bibig ko habang nakatingin sa kanya.āZionā¦ā mahina kong sabi.Doon lang niya ako nilingon.āEmery, he tried to hurt you and my children,ā sabi niya, malamig pero pigil ang galit. āSo no, I wonāt just lie here and do nothing.āHindi ko alam kung bakit, pero sa simpleng mga salitang iyon, parang nabawasan ng kaunti ang takot sa loob ko.Ilang sandali pa, pumasok ang doctor kasama ang nurse para i-check ako. Sinukat nila ang blood pressure ko, tiningnan ang heartbeat ng kambal, at ilang beses tinanong kung may pananakit ba akong nararamdaman.Nakahiga ako sa kabilang couch habang inaayos ng nurse ang monitor.āMaāam Emery,ā sabi ng doctor, āstable naman po ang babies, pero kailangan niyo pong magpahinga. Malaki ang naging stress ng katawan niyo.
EMERYBigla akong nakaramdam ng takot, dahil kung kayang patahimikin ng lalaking iyon si Francis, ibig sabihin mas malakas siya kaysa inaakala namin.Mas nakakatakot pa roon, nakatakas ang taong nag-utos na saktan ako at ng mga anak ko. Hanggang ngayon, malinaw pa rin sa isip ko ang itsura niya.Akala ko kapag nakalabas na ako sa islang iyon, makahihinga na ako nang maluwag. Pero bakit parang kinakabahan pa rin ako?Huminga ako nang malalim. Tahimik lang akong nakaupo sa gilid ng kama habang nakatingin sa malayo. Kanina lang, inilipat na si Zion mula ICU papunta sa VIP suite. Mas maayos na raw ang lagay niya, at tinanggal na rin ang suwero sa kamay niya, pero may benda pa rin sa bandang dibdib niya at halata pa rin sa mukha niya ang panghihina.Pero kahit ganoon, siya pa rin ang mas kalmado sa aming dalawa. āEmery.āNapakurap ako nang marinig ang boses ni Zion.Napatingin ako sa kanya. Nakahiga siya sa kama, nakasandal sa headboard, suot ang hospital gown, pero kahit may sakit, hind
THIRD PERSON POVMabilis na lumapit ang mga medic habang hawak pa rin ni Emery ang kamay ni Zion. Halos hindi niya marinig ang sigawan sa paligid dahil nakatutok lang ang tingin niya sa dugong kumakalat sa damit ni Zion.āMaāam, we need to move him now!ā sabi ng medic.Umiling si Emery habang nanginginig. āSasama ako.āāMaāamāāāSasama ako!ā mariin niyang sigaw, puno ng takot at luha ang boses.Wala nang nakipagtalo sa kanya. Tinulungan siyang tumayo ni Spencer habang mabilis na inilagay si Zion sa stretcher. Ilang pulis ang nakapaligid sa kanila, may mga baril pa ring nakatutok sa paligid para siguraduhing ligtas ang daan papunta sa chopper.Sa di kalayuan, nakita ni Emery na sapilitang hinahawakan ng dalawang pulis si Francis Sterling. Sugatan ito sa braso, madumi ang damit, at puno ng galit ang mukha habang nakatitig sa direksyon nila.āHindi pa ito tapos!ā sigaw ni Francis.Napahigpit ang hawak ni Spencer sa braso ni Emery. āDonāt look at him, Maāam.āPero kahit hindi na siya tumi
THIRD PERSON POVMuling umikot ang chopper sa itaas. Lumakas ang hangin sa paligid. Nagliparan ang buhangin at dahon habang dahan-dahang bumababa ang isang rope ladder mula rito.Napaatras si Emery nang bahagya habang pinoprotektahan ang tiyan niya gamit ang isang kamay.āEmery!ā muling sigaw ni Zion.Maya-maya, nakita niyang bumaba si Zion mula sa chopper. Nakahawak siya sa rope ladder habang may baril sa isang kamay. Malamig ang mukha nito, pero kitang-kita sa mga mata niya ang matinding pag-aalala.āHold on!ā sigaw ni Zion.Mas lalong nanginig ang labi ni Emery. Hindi niya alam kung matutuwa siya o maiiyak. Pero nang makita niya si Zion na bumababa para sa kanya, biglang kumirot ang dibdib niya. Dumating ito, nahanap siya.Pero bago pa siya makalapit sa rope ladder, may sumigaw mula sa likod.āNandiyan siya!āNapalingon si Emery at nakita ang ilang tauhan ni Francis na tumatakbo papunta sa direksyon niya.Nanlaki ang mga mata niya.āZion!ā sigaw niya.Agad na bumaba pa si Zion at t







