LOGIN"Nakunan ka? Bakit hindi mo sinabi sa akin?" Tanong ni Nolan.
"Para saan pa? Mas mahalaga naman sayo si Lilah kesa sa sarili mong pamilya." Malamig na saad ni Lucil. "I stopped loving you three years ago because of that incident. Napatunayan mong wala lang kwentang asawa." Dagdag pa nito. Hindi gaanong na convince si Nolan na nakunan si Lucil kaya nung umalis ang babae ay tinawagan niya ang secretary niya. "Secretary Shin, pumunta ka sa Apollo's Medical Hospital, at icheck mo ang record ni Lucil three years ago." Utos ni Nolan. "Copy sir." Sagot naman ni secretary Shin. Nung hapon ay bumalik ng office si secretary Shin at dala na ang copy ng records ni Lucil three years ago. At nakita nga doon na nakunan ito. Sising-sisi si Nolan sa nangyari. Lalo na at wala siya doon sa tabi ni Lucil nung kailangang-kailangan talaga siya nito. Tulala buong araw si Nolan sa loob ng office niya dahil dun. Hindi iyon mawala sa isipan niya. Sinisisi niya ang sarili sa nangyari. Kasalanan niya kung bakit iniwan na sila ni Lucil ngayon. Tama si Lucil, wala akong kwentang asawa. Sabi ng isipan ni Nolan. Umuwi nalang sa bahay si Nolan dahil hindi rin naman siya makapag focus sa trabaho. Kumuha agad siya ng beer at ininom ito. Gusto niyang maglasing. Napapikit ito ng malasahan ang mapait na lasa nito. Hindi parin maka move on si Nolan na nakunan si Lucil nung gabing mas pinili niyang hanapin si Lilah kesa samahan itong magpunta ng hospital. Ang akala niya kasi noon ay nag iinarte lang ito. Gabi na nung umuwi galing mamalengke si manang Esther at nagulat pa ito ng makita si Nolan sa living room na nakaupo sa sahig at napapalibugan ng mga empty bottles ng beer. Umiiyak rin ito at panay sambit ng pangalan ni Lucil. "Sir, ano pong problema?" Tanong ni manang Esther. Nilingon naman siya ni Nolan. At nakita ni manang Esther na namumugto na nga ang mga mata nito at halata rin na lasing na lasing na ito. "Iniwan na kami ni Lucil at kasalanan ko kung bakit." Iyak nito saka uminom na naman ng beer. Inagaw naman ni manang Esther ang bote ng beer dahil nakakarami na ito. "Sir, tama na po iyan. Lasing na lasing na kayo." Awat ni manang Esther. Pero inagaw pabalik ni Nolan ang bote ng beer saka tinungga ito. Nanonood naman mula sa kwarto niya si Leland. Nagpasya siyang tawagan si Lilah para pumunta ito. Hindi naman nagtagal ay dumating si Lilah. Nagulat pa ito ng makita si Nolan sa ganong sitwasyon. Never niya pang nakita ito na naglasing ng ganito. "Nolan, halika na. Umakyat na tayo sa kwarto mo at ng makatulog ka na." Saad ni Lilah saka tinulungan na makatayo si Nolan. Inalalayan niya ito papunta sa kwarto nito. Nung makarating na sila sa kwarto ni Nolan ay inihiga niya ito sa kama pero dahil nakakaput sa kanya si Nolan ay natuma rin si Lilah kasama si Nolan. Nakapatong siya ngayon kay Nolan na nakapikit. Nagulat pa nga si Lilah ng magmulat ito ng mga mata at pinakatitigan siya. Maya-maya ay ngumiti ito at hinaplos ang mukha niya. "Nandito ka na." Mababakas ang mangha sa boses nito. Ngumiti naman si Lilah saka sumagot. "Siyempre naman. Matitiis ba naman kita." Saad nito. Nagulat si Lilah ng halikan siya ni Nolan pero kalanunan ay tinugon niya rin ang halik nito. "Mahal kita, Lucil." Saad nito ng maghiwalay ang mga labi nila at nawalan na ito ng malay. Natigilan si Lilah sa narinig. Agad aiyang tumayo dahil sa inis ng ma realize na pinagkamalan pala siya nitong si Lucil. Nagdadabog siyang umalis ng bahay nila Nolan dahil sa inis at selos. Maagang nagising si Lucil dahil niyuyugyug siya ni Lilo. "Hmm?" "Mommy, may tao sa labas hinahanap ka." Saad ni Lilo. Agad namang napabangon si Lucil. "Sino?" Tanong niya. Nahkibit balikat lang si Lilo. Kaya agad na bumngon si Lucil at kinuha ang walis tambo sakanagtungo sa may pintuan. Mahirap na baka masamang tao ang nasa labas. Sabi ng isip ni Lucil. Binuksan na niya ang pinto at inambahan ng hampas ang taong nasa tapat ng pintuan nila. "Sino k—" hindi natuloy ang sasbihin ni Lucil ng makita si Donovan na sinalo ang walis tambo na ipinampalo niya. Agad siyang nahiya dahil sa nangyari. "Pasensiya na. Akala ko kasi masamang tao eh." Paghingi ng paumanhin ni Lucil. "Ganito mo ba tratuhin ang lawyer na tutulong sayo?" Pagsusungit ni Donovan. "Pasensiya ka na talaga. Hindi ko sinasadya." Saad pa ni Lucil. "May muta ka pa." Natatawang saad ni Donovan. Biglang nag init ang pisngi ni Lucil dahil sa hiya at dali-daling isinara ang pinto saka nagtatakbo papuntang banyo. At totoo nga may muta pa siya. "Nakakahiya," saad nito saka naghilamos na. Hindi naman niya alam kung pagbubuksan niya pa ba ito ng pinto o hindi na dahil hiyang-hiya na talaga siya. Pero sa huli ay pinagbuksan niya parin ito ng pinto. "Ano palang ginagawa mo dito? Saka paano mo nalaman ang address ko?" Takang tanong ni Lucil. "I find ways, Lucil." Saad ni Donovan. "BDO lang?" "So ano ngang kailangan mo?" Tanong pa nito. "Gusto ko lang masigurado kong talagang gusto mong tulungan kitang ma divorce sa asawa mo at mas lalong gusto kong masigurado kung papayag ka talaga sa alok ko na kasal." "Oo nga, payag na ako. Basta ma divorce lang ako kay Nolan." "Good. So future wife, baka naman pwedi mo akong papasukin?" Natigilan si Lucil sa itinawag nito sa kanya. "Future wife?" Untag ni Donovan kay Lucil dahil napatulala ito. "Huh?" Takang tanong ni Lucil. "Sabi ko baka pwedi akong pumasok?" "Ah sure. Halika ka, pasok." Pumasok naman na si Donovan. Pero natigilan rin sa paglalakad si Donovan ng harangin siya ni Lilo na naka cross arms pa. "Sino ka? At anong ginagawa mo rito sa pamamahay namin?" Mataray na tanong ni Lilo. Natawa naman si Lucil dahil ang cute magalit ng anak niya. "You must me Lilo. Ako si tito Donovan pero soon pwedi mo na akong tawagin na daddy." Saad ni Donovan at pinantayan pa ang bata. "Bakit naman kita tatawagin na daddy eh hindi naman ikaw ang daddy ko?" Nakataas ang kilay na tanong ni Lilo. Lumingon muna si Donovan kay Lucil saka hinarap ulit si Lilo. Lumapit siya dito saka binulungan ito. "Kasi malapit na kaming ikasal ng mommy mo." Bulong ni Donovan. Nanlaki ang mata ni Lilo at napanganga pa ito sa gulat. Natawa nalang si Donovan sa naging reaction nito. Kaya ginulo nalang niya ang buhok nito. Napasimangot naman si Lilo dahil dun.Mabilis ang tunog ng mga gulong ng ambulansya habang humaharurot iyon sa kalsada. Sa loob, mahigpit ang hawak ni Lucil sa kamay ni Donovan habang pilit niyang pinapakalma ang sarili niya. Pero imposible. Dahil bawat patak ng dugo sa suot nitong damit ay parang unti-unting sumisira sa natitirang kontrol niya.“Sir, stay awake,” sabi ng paramedic habang inaasikaso ang tama ng bala sa balikat ni Donovan.Bahagyang napangiwi ito sa sakit pero hindi nagreklamo. Ang tingin nito nasa anak nila.“Daddy…”Nasa kabilang gilid si Lilo, umiiyak habang hawak ang maliit na stuffed rabbit nito. Namumugto na ang mata ng bata sa kakaiyak. At tuwing gagalaw si Donovan dahil sa sakit, mas lalo lang itong napapahikbi.“Hey…” mahina nitong tawag kahit hirap magsalita. “No crying, baby.”“Pero may dugo ka…”Napangiti nang mahina si Donovan kahit namumutla na.“It’s just a scratch.”“Liar,” hikbi ni Lilo.At kahit sa gitna ng takot, halos mapaluha si Lucil sa eksenang iyon. Dahil ganoon palagi si Donovan ka
Hindi gumagalaw si Donovan. Nakatitig lang ito sa lalaking may hawak ng baril habang pilit kinokontrol ang galit na unti-unting sumisira sa natitira nitong pasensya.Sa likod ng lalaki, mahigpit na nakakapit si Lilo kay Liam habang umiiyak. At bawat hikbi ng anak nila parang kutsilyong paulit-ulit na tumatama sa dibdib ni Lucil.“Daddy…”Nanginginig ang boses ni Lilo. Takot na takot. At iyon ang pinakamasakit makita. Dahil matapos mawala si Leland, nangako silang dalawa ni Donovan na hinding-hindi nila hahayaang mapahamak si Lilo. Pero ngayon narito ulit sila. Nawawalan na naman ng anak.“Please…” umiiyak na sabi ni Lilo. “Take me home…”Napapikit si Lucil habang mabilis na tumulo ang luha niya. Sa tabi niya, ramdam niyang nanginginig na rin ang paghinga ni Donovan. Hindi ito umiimik. Pero kilala niya ito. At alam niyang ilang segundo na lang baka tuluyan nang sumabog ito.“Donovan,” mahina niyang tawag.Hindi ito lumingon. Nakatitig lang kay Lilo. Parang ang buong mundo nito ay umiik
Mabigat ang hangin sa paligid ng abandonadong warehouse malapit sa pier. Tahimik ang gabi, pero ramdam ni Lucil ang mabilis na tibok ng puso niya habang nakatanaw sa malaking kalawangin na gusali sa harap nila. Naroon si Lilo. Kailangan naroon siya. At habang iniisip niya iyon, mas lalo siyang kinakabahan.Sa tabi niya, tahimik lang si Donovan habang kinakausap ang head of security nito. Pero kahit kalmado ang mukha nito, alam ni Lucil na galit na galit na ito. Hindi niya kailangang hulaan. Kilala niya si Donovan. Kapag tahimik ito nang ganito, mas delikado.“Sir,” sabi ng isa sa mga tauhan nito habang nakatingin sa tablet. “May movement sa loob. Dalawang lalaki ang nakita namin.”“At ang mga bata?” malamig na tanong ni Donovan.“We can’t confirm yet.”Napapikit si Lucil.God. Please.Hindi niya kayang may mangyari kay Lilo. Dahil minsan na silang nawalan ng anak. At hindi na niya kakayanin kung mangyayari ulit iyon.May bahagi ng pamilya nila na tuluyang namatay kasama ni Leland. Hin
Mabigat ang katahimikan sa loob ng sasakyan habang mabilis na minamaneho ni Donovan ang itim nitong SUV sa gitna ng gabi. Nasa passenger seat si Lucil, mahigpit ang hawak sa cellphone habang paulit-ulit niyang iniisip ang note na ipinadala ng lalaking humahabol kay Daphne.“Return my son. Or next time, it won’t be a toy.”Hindi siya mapakali. May kung anong mali. At habang tumatagal, mas lumalala ang pakiramdam niya.“Hindi pa rin sumasagot si Daphne?” tanong ni Donovan habang nakatingin sa daan.Umiling siya.“No.”Tahimik ulit. Mabilis ang takbo ng sasakyan pero parang kulang pa rin iyon para habulin ang kaba sa dibdib nila.Maya-maya biglang tumunog ang phone ni Lucil.Unknown number.Agad silang parehong napatingin doon. At sa isang segundo, parang parehong huminto ang paghinga nila.“Don’t answer yet,” seryosong sabi ni Donovan.Pero bago pa man niya maibaba ang phone, muling tumawag iyon. Paulit-ulit. Parang pinipilit talaga siya.Dahan-dahang sinagot ni Lucil ang tawag.“Hello?
Mahigpit ang hawak ni Lucil sa manibela habang mabilis niyang binabaybay ang daan papunta sa Ferrer Law firm. Halos hindi niya maramdaman ang sarili niyang paghinga. Paulit-ulit tumatakbo sa isip niya ang malamig na boses ng lalaking tumawag.“Tell your husband to stop hiding what belongs to me.”Nanlamig siya nang maalala iyon. At mas lalo siyang kinabahan dahil malinaw na isang bagay, kasama na si Donovan sa gulong hindi naman nito ginawa.“Damn it…”Mas diniinan niya ang silinyador. Hindi niya alam kailan nagsimula. Hindi niya alam kung anong eksaktong sandali siya tuluyang bumigay. Pero habang papunta siya kay Donovan ngayon, wala nang natitirang pagdududa sa puso niya. Hindi niya kayang mawala ito.Pagdating niya sa headquarters ng Ferrer Law firm, agad siyang bumaba ng kotse. Nagulat pa ang mga empleyado nang makita siyang halos tumatakbo papasok.“Ma’am Lucil—”“Where’s Donovan?”“Sir is in the executive meeting room—”Hindi na niya hinintay matapos ang sasabihin ng receptioni
Halos hindi natulog si Lucil. Madaling-araw na pero gising pa rin siya, nakaupo sa malamig na sahig ng condo niya habang nakasandal sa sofa. Tahimik ang buong unit, pero parang hindi tumitigil ang ingay sa loob ng isip niya.Paulit-ulit bumabalik ang mukha ni Daphne. Ang pag-iyak nito. Ang pag-amin nito. At higit sa lahat, ang mukha ni Donovan noong gabing umalis siya. Basang-basa sa ulan. Humahabol sa sasakyan niya.Umiiyak habang nagsusumamo siyang makinig muna.Napapikit si Lucil habang mahigpit na napahawak sa dibdib niya.“God…”Ngayon niya lang tuluyang naiintindihan. Hindi pala siya niloko ni Donovan. At ang pinakamasakit, hindi man lang niya ito binigyan ng pagkakataong magpaliwanag.Tatlong taon. Tatlong taon niyang iniwan ang lalaking walang ginawa kundi mahalin siya.Biglang tumunog ang cellphone niya. Napatingin siya rito. At nakita niya ang pangalan ni Donovan sa screen.Nanigas siya. Matagal bago niya iyon sinagot.“Hello.”Tahimik sa kabilang linya sandali. Parang nagul
Gabi na pero nasa terrace parin si Lucil at nakatingala lang sa buwan. Hindi parin niya makalimutan iyong mga inamin ni Nolan kanina. Ramdam naman niya na hindi siya mahal ni Nolan noong mag-asawa pa sila pero nagulat parin siya ng malaman niyang ni katiting na pagmamahal ay wala talagang naramdama
Nasa hospital na sina Lucil, Lilo, at Donovan, para dalawin si Nolan. Katahimikan. ‘Yan Ang bumabalot sa buong paligid. Tanging huni lang ng mga ibon mula sa labas ang maririnig dahil nakabukas ang bintana sa kwarto ni Nolan, gusto Kasi nitong Makita ang tanawin sa labas kaya pinayagan ito ni Math
“Magpakatatag po kayo, mama.” Pagkatapos sabihin iyon ni Lucil ay dahan-dahan na siyang humiwalay sa pagkakayakap dito at nagpaalam na siyang aalis na. Pero hindi pa man siya nakakalabas ng kwarto ay natigilan na siya nang biglang magsalita si Nolan.“Lucil…” Tawag ni Nolan sa kanya sa mahinang bos
“Iuuwi ko na Ang anak ko.” Madiing Saad ni Lucil. Hinila nito si Lilo patayo. Aalis na sana sila nang hawakan ni Nolan ang kabilang kamay ni Lilo.“Ito ang pamamahay niya, at nakauwi na siya.” Saad Naman ni Nolan. Tumayo si Nolan saka nilapitan si Lucil. Pumunta siya sa likuran nito saka bumulong.







