Masuk"Nakunan ka? Bakit hindi mo sinabi sa akin?" Tanong ni Nolan.
"Para saan pa? Mas mahalaga naman sayo si Lilah kesa sa sarili mong pamilya." Malamig na saad ni Lucil. "I stopped loving you three years ago because of that incident. Napatunayan mong wala lang kwentang asawa." Dagdag pa nito. Hindi gaanong na convince si Nolan na nakunan si Lucil kaya nung umalis ang babae ay tinawagan niya ang secretary niya. "Secretary Shin, pumunta ka sa Apollo's Medical Hospital, at icheck mo ang record ni Lucil three years ago." Utos ni Nolan. "Copy sir." Sagot naman ni secretary Shin. Nung hapon ay bumalik ng office si secretary Shin at dala na ang copy ng records ni Lucil three years ago. At nakita nga doon na nakunan ito. Sising-sisi si Nolan sa nangyari. Lalo na at wala siya doon sa tabi ni Lucil nung kailangang-kailangan talaga siya nito. Tulala buong araw si Nolan sa loob ng office niya dahil dun. Hindi iyon mawala sa isipan niya. Sinisisi niya ang sarili sa nangyari. Kasalanan niya kung bakit iniwan na sila ni Lucil ngayon. Tama si Lucil, wala akong kwentang asawa. Sabi ng isipan ni Nolan. Umuwi nalang sa bahay si Nolan dahil hindi rin naman siya makapag focus sa trabaho. Kumuha agad siya ng beer at ininom ito. Gusto niyang maglasing. Napapikit ito ng malasahan ang mapait na lasa nito. Hindi parin maka move on si Nolan na nakunan si Lucil nung gabing mas pinili niyang hanapin si Lilah kesa samahan itong magpunta ng hospital. Ang akala niya kasi noon ay nag iinarte lang ito. Gabi na nung umuwi galing mamalengke si manang Esther at nagulat pa ito ng makita si Nolan sa living room na nakaupo sa sahig at napapalibugan ng mga empty bottles ng beer. Umiiyak rin ito at panay sambit ng pangalan ni Lucil. "Sir, ano pong problema?" Tanong ni manang Esther. Nilingon naman siya ni Nolan. At nakita ni manang Esther na namumugto na nga ang mga mata nito at halata rin na lasing na lasing na ito. "Iniwan na kami ni Lucil at kasalanan ko kung bakit." Iyak nito saka uminom na naman ng beer. Inagaw naman ni manang Esther ang bote ng beer dahil nakakarami na ito. "Sir, tama na po iyan. Lasing na lasing na kayo." Awat ni manang Esther. Pero inagaw pabalik ni Nolan ang bote ng beer saka tinungga ito. Nanonood naman mula sa kwarto niya si Leland. Nagpasya siyang tawagan si Lilah para pumunta ito. Hindi naman nagtagal ay dumating si Lilah. Nagulat pa ito ng makita si Nolan sa ganong sitwasyon. Never niya pang nakita ito na naglasing ng ganito. "Nolan, halika na. Umakyat na tayo sa kwarto mo at ng makatulog ka na." Saad ni Lilah saka tinulungan na makatayo si Nolan. Inalalayan niya ito papunta sa kwarto nito. Nung makarating na sila sa kwarto ni Nolan ay inihiga niya ito sa kama pero dahil nakakaput sa kanya si Nolan ay natuma rin si Lilah kasama si Nolan. Nakapatong siya ngayon kay Nolan na nakapikit. Nagulat pa nga si Lilah ng magmulat ito ng mga mata at pinakatitigan siya. Maya-maya ay ngumiti ito at hinaplos ang mukha niya. "Nandito ka na." Mababakas ang mangha sa boses nito. Ngumiti naman si Lilah saka sumagot. "Siyempre naman. Matitiis ba naman kita." Saad nito. Nagulat si Lilah ng halikan siya ni Nolan pero kalanunan ay tinugon niya rin ang halik nito. "Mahal kita, Lucil." Saad nito ng maghiwalay ang mga labi nila at nawalan na ito ng malay. Natigilan si Lilah sa narinig. Agad aiyang tumayo dahil sa inis ng ma realize na pinagkamalan pala siya nitong si Lucil. Nagdadabog siyang umalis ng bahay nila Nolan dahil sa inis at selos. Maagang nagising si Lucil dahil niyuyugyug siya ni Lilo. "Hmm?" "Mommy, may tao sa labas hinahanap ka." Saad ni Lilo. Agad namang napabangon si Lucil. "Sino?" Tanong niya. Nahkibit balikat lang si Lilo. Kaya agad na bumngon si Lucil at kinuha ang walis tambo sakanagtungo sa may pintuan. Mahirap na baka masamang tao ang nasa labas. Sabi ng isip ni Lucil. Binuksan na niya ang pinto at inambahan ng hampas ang taong nasa tapat ng pintuan nila. "Sino k—" hindi natuloy ang sasbihin ni Lucil ng makita si Donovan na sinalo ang walis tambo na ipinampalo niya. Agad siyang nahiya dahil sa nangyari. "Pasensiya na. Akala ko kasi masamang tao eh." Paghingi ng paumanhin ni Lucil. "Ganito mo ba tratuhin ang lawyer na tutulong sayo?" Pagsusungit ni Donovan. "Pasensiya ka na talaga. Hindi ko sinasadya." Saad pa ni Lucil. "May muta ka pa." Natatawang saad ni Donovan. Biglang nag init ang pisngi ni Lucil dahil sa hiya at dali-daling isinara ang pinto saka nagtatakbo papuntang banyo. At totoo nga may muta pa siya. "Nakakahiya," saad nito saka naghilamos na. Hindi naman niya alam kung pagbubuksan niya pa ba ito ng pinto o hindi na dahil hiyang-hiya na talaga siya. Pero sa huli ay pinagbuksan niya parin ito ng pinto. "Ano palang ginagawa mo dito? Saka paano mo nalaman ang address ko?" Takang tanong ni Lucil. "I find ways, Lucil." Saad ni Donovan. "BDO lang?" "So ano ngang kailangan mo?" Tanong pa nito. "Gusto ko lang masigurado kong talagang gusto mong tulungan kitang ma divorce sa asawa mo at mas lalong gusto kong masigurado kung papayag ka talaga sa alok ko na kasal." "Oo nga, payag na ako. Basta ma divorce lang ako kay Nolan." "Good. So future wife, baka naman pwedi mo akong papasukin?" Natigilan si Lucil sa itinawag nito sa kanya. "Future wife?" Untag ni Donovan kay Lucil dahil napatulala ito. "Huh?" Takang tanong ni Lucil. "Sabi ko baka pwedi akong pumasok?" "Ah sure. Halika ka, pasok." Pumasok naman na si Donovan. Pero natigilan rin sa paglalakad si Donovan ng harangin siya ni Lilo na naka cross arms pa. "Sino ka? At anong ginagawa mo rito sa pamamahay namin?" Mataray na tanong ni Lilo. Natawa naman si Lucil dahil ang cute magalit ng anak niya. "You must me Lilo. Ako si tito Donovan pero soon pwedi mo na akong tawagin na daddy." Saad ni Donovan at pinantayan pa ang bata. "Bakit naman kita tatawagin na daddy eh hindi naman ikaw ang daddy ko?" Nakataas ang kilay na tanong ni Lilo. Lumingon muna si Donovan kay Lucil saka hinarap ulit si Lilo. Lumapit siya dito saka binulungan ito. "Kasi malapit na kaming ikasal ng mommy mo." Bulong ni Donovan. Nanlaki ang mata ni Lilo at napanganga pa ito sa gulat. Natawa nalang si Donovan sa naging reaction nito. Kaya ginulo nalang niya ang buhok nito. Napasimangot naman si Lilo dahil dun.Mabigat ang katahimikan sa loob ng sasakyan habang mabilis na minamaneho ni Donovan ang itim nitong SUV sa gitna ng gabi. Nasa passenger seat si Lucil, mahigpit ang hawak sa cellphone habang paulit-ulit niyang iniisip ang note na ipinadala ng lalaking humahabol kay Daphne.“Return my son. Or next time, it won’t be a toy.”Hindi siya mapakali. May kung anong mali. At habang tumatagal, mas lumalala ang pakiramdam niya.“Hindi pa rin sumasagot si Daphne?” tanong ni Donovan habang nakatingin sa daan.Umiling siya.“No.”Tahimik ulit. Mabilis ang takbo ng sasakyan pero parang kulang pa rin iyon para habulin ang kaba sa dibdib nila.Maya-maya biglang tumunog ang phone ni Lucil.Unknown number.Agad silang parehong napatingin doon. At sa isang segundo, parang parehong huminto ang paghinga nila.“Don’t answer yet,” seryosong sabi ni Donovan.Pero bago pa man niya maibaba ang phone, muling tumawag iyon. Paulit-ulit. Parang pinipilit talaga siya.Dahan-dahang sinagot ni Lucil ang tawag.“Hello?
Mahigpit ang hawak ni Lucil sa manibela habang mabilis niyang binabaybay ang daan papunta sa Ferrer Law firm. Halos hindi niya maramdaman ang sarili niyang paghinga. Paulit-ulit tumatakbo sa isip niya ang malamig na boses ng lalaking tumawag.“Tell your husband to stop hiding what belongs to me.”Nanlamig siya nang maalala iyon. At mas lalo siyang kinabahan dahil malinaw na isang bagay, kasama na si Donovan sa gulong hindi naman nito ginawa.“Damn it…”Mas diniinan niya ang silinyador. Hindi niya alam kailan nagsimula. Hindi niya alam kung anong eksaktong sandali siya tuluyang bumigay. Pero habang papunta siya kay Donovan ngayon, wala nang natitirang pagdududa sa puso niya. Hindi niya kayang mawala ito.Pagdating niya sa headquarters ng Ferrer Law firm, agad siyang bumaba ng kotse. Nagulat pa ang mga empleyado nang makita siyang halos tumatakbo papasok.“Ma’am Lucil—”“Where’s Donovan?”“Sir is in the executive meeting room—”Hindi na niya hinintay matapos ang sasabihin ng receptioni
Halos hindi natulog si Lucil. Madaling-araw na pero gising pa rin siya, nakaupo sa malamig na sahig ng condo niya habang nakasandal sa sofa. Tahimik ang buong unit, pero parang hindi tumitigil ang ingay sa loob ng isip niya.Paulit-ulit bumabalik ang mukha ni Daphne. Ang pag-iyak nito. Ang pag-amin nito. At higit sa lahat, ang mukha ni Donovan noong gabing umalis siya. Basang-basa sa ulan. Humahabol sa sasakyan niya.Umiiyak habang nagsusumamo siyang makinig muna.Napapikit si Lucil habang mahigpit na napahawak sa dibdib niya.“God…”Ngayon niya lang tuluyang naiintindihan. Hindi pala siya niloko ni Donovan. At ang pinakamasakit, hindi man lang niya ito binigyan ng pagkakataong magpaliwanag.Tatlong taon. Tatlong taon niyang iniwan ang lalaking walang ginawa kundi mahalin siya.Biglang tumunog ang cellphone niya. Napatingin siya rito. At nakita niya ang pangalan ni Donovan sa screen.Nanigas siya. Matagal bago niya iyon sinagot.“Hello.”Tahimik sa kabilang linya sandali. Parang nagul
Hindi agad nakaalis si Donovan matapos umiyak si Lucil.Tahimik lang itong nakatayo sa likod niya habang pilit niyang inaayos ang sarili niya. Nakatalikod siya rito, parehong kamay nakahawak sa gilid ng mesa habang pilit pinapakalma ang mabilis na tibok ng dibdib niya.Nakakahiya. Hindi siya umiiyak. Hindi siya mahina.Pero bakit ngayong kaharap ulit niya si Donovan, parang bumabalik siya sa dating Lucil na handang ibigay lahat para sa lalaking ito?“Lucil…”“Please leave.”Mahina lang ang boses niya pero ramdam ni Donovan ang pagod doon.Matagal muna itong hindi nagsalita. Pagkatapos, dahan-dahan siyang narinig na huminga ito nang malalim.“I’ll go.”Tahimik.“Pero isang beses ko lang sasabihin ‘to.” Bumaba ang boses nito. “Hindi ko anak ang batang kasama ni Daphne.”Napapikit si Lucil.Tatlong araw na ang nakalipas mula nang makita niya si Daphne. At hanggang ngayon, sariwa pa rin iyon sa isip niya.Pagkasara ng pinto ng opisina niya matapos umalis si Donovan, saka lang siya napaupo
Hindi nakaalis agad si Donovan. Tahimik lang itong nakatayo sa harap ng mesa ni Lucil habang pareho silang nilalamon ng bigat ng mga katotohanang ngayon lang lumabas matapos ang tatlong taon.At si Lucil, hindi pa rin makagalaw. Pakiramdam niya, may humahampas na ingay sa loob ng ulo niya kahit tahimik naman ang buong opisina.“The baby wasn’t mine.”Paulit-ulit na umiikot iyon sa isip niya. Tatlong taon niyang kinamuhian si Donovan dahil doon.Tatlong taon niyang pinilit kalimutan ang lalaking pinakamamahal niya dahil naniwala siyang ipinagpalit siya nito.At ngayon? Ngayon sasabihin nitong lahat ng sakit na iyon ay nakabase sa kasinungalingan?“Say something,” mahina niyong sabi ni Donovan.Napatawa si Lucil. Pero walang saya roon.“Anong gusto mong sabihin ko?”“Anything.”“Fine.” Tinaasan niya ito ng tingin. “I hate you.”Hindi natinag si Donovan. Parang matagal na nitong inaasahan iyon.“You already said that three years ago.”“Because it was true.”“Is it still?”Natigilan siya.
Hindi nakatulog si Lucil nang gabing iyon.Madaling-araw na pero gising pa rin siya, nakaupo sa harap ng malaking bintana ng condo niya habang tanaw ang ilaw ng siyudad. Tahimik ang paligid, pero magulo ang isip niya.Sa mesa sa harap niya naroon pa rin ang marriage certificate nila ni Donovan.Tatlong taon.Tatlong taon niyang pilit kinalimutan ang lalaking minsang naging buong mundo niya.Pero ngayong nalaman niyang legal pa rin silang mag-asawa, parang lahat ng pilit niyang nilibing ay isa-isang naghuhukay pabalik sa kanya.Napapikit siya.At kasabay noon, bumalik ang alaalang matagal niyang iniiwasan.Ulan. Malakas na ulan. At si Donovan na umiiyak habang hinahabol ang sasakyan niya.Mahigpit siyang napahawak sa baso ng wine.“Lucil! Please!”Parang naririnig pa rin niya ang boses nito.Basang-basa si Donovan noon habang paulit-ulit nitong kinakatok ang salamin ng sasakyan niya. Halos mawalan ito ng balanse habang pilit humahabol.“Makinig ka muna!”Pero hindi siya lumingon. Hindi
Pagkaraan ng Isang linggo ay bumuti na rin ang pakiramdam ni Selene, pati na Ang baby niyang si Sawyer ay okay na rin at pwedi na nilang iuwi. Kaya ngayong araw ay busy sina Lucil sa bahay sa paghahanda dahil pauwi na nga Ngayon sina Selene. Nagpahanda ito ng masasarap na mga putahe at nag order p
For the first time, simula Nung mag divorce sila Lucil at Nolan ay ngayon lang ulit umingay at sumaya ang bahay na ito. Kaya napangiti nalang si Nolan. “Best birthday ever…” Ani nito. Habang nagsasaya sila ay biglang tumunog ang doorbell, hudyat na may tao sa labas.“May inaasahan ka pa bang bisit
Gabi na pero nasa terrace parin si Lucil at nakatingala lang sa buwan. Hindi parin niya makalimutan iyong mga inamin ni Nolan kanina. Ramdam naman niya na hindi siya mahal ni Nolan noong mag-asawa pa sila pero nagulat parin siya ng malaman niyang ni katiting na pagmamahal ay wala talagang naramdama
Nasa hospital na sina Lucil, Lilo, at Donovan, para dalawin si Nolan. Katahimikan. ‘Yan Ang bumabalot sa buong paligid. Tanging huni lang ng mga ibon mula sa labas ang maririnig dahil nakabukas ang bintana sa kwarto ni Nolan, gusto Kasi nitong Makita ang tanawin sa labas kaya pinayagan ito ni Math







