Chapter 4

Hindi! Hindi pa rin ako naniniwala. Imposible talaga, e.

Baka dahil sa sinag ng araw kaya nagmumukhang parang dalawa ang nakaumbok sa trunks niya. Kung hindi naman sinag ng araw, baka may nilagay siya doon para dayain ako? Dalawang talong, gano'n!

Pero bakit naman niya ‘yun gagawin kung wala siyang ideya na nakasilip ako ngayon sa kaniya?

Ah basta! Kailangan ko talagang makita ito para wala ng lusutan.

Huminga ako nang malalim, at lumabas mula sa pinagtataguan ko. Kunwari ay gulat na gulat akong makita siya.

“O-oh! Dante! Nandiyan ka pala?” bati ko habang ang mga mata ko ay tila may magnet na diretsong napatingin sa ibabang bahagi ng katawan niya.

Gulat niya akong nilingon, at nang mapansin kung nasaan ako nakatingin ay mabilis niyang pinangtakip sa ibaba niya ang hawak na tuwalya.

“Sera! Kanina ka pa ba riyan?”

“Kakarating ko lang,” pagsisinungaling ko. Lumapit na ako sa kaniya ng tuluyan. “Ano kasi... tungkol sa napag-usapan natin kagabi. Hindi ako nakatulog dahil doon.”

Tila ikinalungkot niya ang sinabi ko dahil agad bumagsak ang balikat niya. “Dahil ba sa sinabi ko? Nagbago na ba ang isip mo? A-ayos lang kung gano'n. Naiintindihan ko kung gusto mo nang umalis—”

“Hindi!” agap ko sabay wagayway sa dalawa kong mga kamay. “Actually, kaya ako nandito kasi... gusto ko sanang makasiguro.”

Nangunot ang noo niya. “Makasiguro sa alin?”

Tumingin muna ako sa paligid at nang makita kong walang katao-tao ay saka ko nilapit ng bahagya ang mukha ko sa kaniya upang bumulong.

“Gusto kong makita,” deretso kong sabi.

“Huh? Ang alin?”

“’Yung... dalawa. Kailangan ko ’yun makita para ano… syempre, magiging asawa mo ako kaya dapat lang na malaman ko kung ano talaga ang haharapin ko.”

Nanlaki ang mata niya, hindi makapaniwalang napatingin sa mukha ko. “You mean, my… H-here?! Sera, are you crazy? Baka may makakita sa atin!”

“Titingnan ko lang,” lakas-loob kong tugon. “Paano natin masosolusyunan kung hindi ko man lang alam ang itsura, ‘di ba? Baka mamaya ay psychological lang pala. Sige na. Doon tayo sa gilid para walang makakakita sa atin.”

Napanganga na siya pero sa huli ay nagpalinga-linga rin sa paligid, tila tinitingnan kung may tao nga.

“A-are you sure? Baka… baka matakot ka,” nag-aalala niyang tanong na agad kong inilingan.

"Hindi ’yan! Halika na,” sabi ko at hinila na siya patungo sa bandang gilid.

“Are you sure about this, Sera?” nag-aalala pa rin niyang tanong nang makapwesto na kami, may bakas ng panginginig ang boses. “Baka kapag nakita mo, bigla kang mag-backout sa kasunduan nating maging asawa ko. Baka... baka matakot ka na talaga.”

“Subukan natin,” sagot ko agad kahit ang totoo ay parang nagsisi agad ako sa naging desisyon.

Kahit ganito ako kung kumilos, hindi pa ako nakakakita ng ganoon sa personal. Ano pa kaya ’yung dalawa? Putek, nandito na e! Ngayon pa ba ako aatras?

"Titingnan ko lang kung anong itsura," sabi ko pa.

Bakas ang pagdadalawang isip sa pinapakita niyang reaksyon ngayon pero kalaunan ay unti-unti na niyang binaba ang suot niyang trunks.

Ako nama'y nagsunod-sunod ang paglunok, pigil-hiningang nakaabang… hanggang sa tuluyan na ngang lumantad sa akin ang pagkalalaki niya.

Pakshet na malupit.

Napasinghap ako. Halos malula ako sa nakikita ko. Walang halong kemikal. Totoo nga. Sh*t! Totoong dalawa ang kaniyang T*te!

“Totoo nga...” mahina kong bulong, hindi na maalis ang tingin doon. “Ang ibig kong s-sabihin... totoong dalawa k-kaya lang parang lantang gulay…"

Muli akong napalunok, hindi makapaniwalang nasa harapan ko na ang dalawa niyang pagkalalaki.

Bahagya siyang yumuko habang kita sa mukha niya ang matinding kahihiyan. “Sabi ko naman sa’yo, ayaw tumigas.”

Hindi ko alam kung anong pumasok sa utak ko pero bigla kong nasabi ay, “Pwede bang... hawakan?”

Kamuntikan na siyang mawalan ng balanse sa sobrang pagkakagulat. “A-ano?!”

“Para malaman ko kung may pulse! S-sige na. Susubukan ko lang,” giit ko sa hindi na rin siguradong tono.

Muli na naman akong napalunok nang tumango siya, pagkatapos ay mariing pumikit.

"Hawakan mo na,” mahina niyang sabi.

Dahan-dahan ang paglapit ng isang kamay ko doon. Pumikit na rin ako at hinayaan kong kusang dumampi doon ang palad ko.

And then, it happened.

Basta ko na lang naramdaman na nakahawak na ang kamay ko sa isa doon. Nang isunod ko ang isa ko pang kamay ay nagdilat na ako ng mata. Ngayon, hawak ko na ang dalawa.

At sa hindi inaasahang pagkakataon, sabay silang tumigas at unti-unting umangat habang hawak ko pa rin ang dalawa.

Sh*t!

“S-Sera!” biglang hiyaw ni Dante sabay dilat na ng mata. “Tumayo sila! Sera, tumatayo sila!”

Hindi ko alam ang dapat kong ire-react pero nakatingin pa rin ako doon habang hindi pa rin binibitawan ang mga iyon.

Napilitan akong ngumiti. “Kita mo na? May pag-asa—!”

Pero hindi pa natatapos ang pangungusap ko, biglang... bumaba at bumalik sa pagiging lantang gulay ang mga ito.

Ni hindi tumagal ng limang segundo. Parang lobong nabutas na biglang lumambot. Kasabay ng pagbagsak ng dalawang pagkalalaki niya ay ang pagbagsak din ng mga balikat niya.

“Akala ko okay na," may paghihinayang niyang bulalas.

Mabilis kong tinanggal ang kamay ko doon nang itaas niya pabalik ang trunks niya.

"O-okay lang ’yan,” pilit na pilit kong sabi. “At least nalaman nating gumagana pa sila, ’di ba?”

Totoo nga talaga ang kondisyon niya. Akala ko ay gusto lang niya ako isahan. T*ngina. Kung ganoon, mapapasama pa sa misyon ko ang dalawa niyang t*te? Naku naman!

“Salamat sa pagsubok, Sera. Sige na, bumalik ka na sa loob. Baka hanapin ka na ni Tobi,” anito, himig ang pagkakadismaya sa boses.

Tumango na lang ako at mabilis nang naglakad palayo, pero hindi pa man ako tuluyang nakakalayo ay narinig ko siyang tinawag ako.

"Sera! Teka!"

Nilingon ko siya.

"Bakit?”

Patakbo siyang nagmartsa palapit sa akin at tumigil sa mismong gilid ko.

"Kung ayos lang sa'yo... pwede ba kitang isama mamaya?" tanong niya.

"Saan?” takang tanong ko.

"Sa warehouse," seryoso niyang sagot. "Sa Castiglione Logistics. May kailangan kasi akong i-check doon na mga shipments, at gusto ko sanang ipakita sa'yo ang negosyo ko. After what happened just now... I feel like I can trust you with everything. Gusto kong makita mo kung paano ko pinapatakbo ang mga kumpanya ko."

Warehouse.

Ito kayang warehouse na tinutukoy niya ay ang hinihinalang pinangbabagsakan ng mga ilegal na kargamento bago ikalat sa bansa?

Kung iyon nga, isa lang ang ibig-sabihin nito…

Mukhang maaga kong matatapos ang misyon ko na ito.