LOGINCHAPTER 2: Inlove?
"IKAW???" Halos marinig na ng buong tao sa mall ang tinig ko dahil sa sobrang lakas ng pagsigaw ko. Nabitawan niya tuloy ang kamay ko at tinakpan ang tenga niya. "Pwede ba huwag kang sumigaw? Dahil hindi ako bingi." Sabi nong lalaking humila sa'kin. "Paano akong hindi sisigaw eh kinikidnap mo ako." Sambit ko naman sa kanya habang tiniklop ko iyong mga braso ko malapit sa dibdib ko. "haha. Kinikidnap? Ikaw?" Tinuro pa talaga niya ako kaya naman tumango ako. "hahaha." Pero para lang siyang baliw na tumatawa. Pinagtatawanan niya ako. "Oy Miss dahan dahan ka sa pananalita mo ha. Wala akong balak na kidnapin ka. Sa itsura mong iyan iniisip mo pa na may kikidnap sa'yo?" Tinitigan niya ulit ako mula ulo hanggang paa gaya ng ginawa niya sa'kin kanina. "hahaha. Nakakatawa ka talaga." Nakakainis ang lalaking 'to. Konting konti nalang talaga at mapipikon na ako sa kanya. Baka masuntok ko pa ito ng wala sa oras. "Kung talagang wala kang binabalak na masama sa'kin bakit bigla mo nalang akong hinila paglabas namin sa Greenwich?" "Baka nakalimutan mong hindi pa ako kumakain dahil sa ginawa mo kanina." "Aba! Tignan mo nga 'tong lalaking 'to. Kung makapagsalita ka akala mo kasalanan ko?" Tumango lang siya. Teka, kasalanan ko ba talaga? Inisip ko ulit iyong nangyari kanina. Bakit nga ba ako nabangga? Papunta akong comfort room non pero dahil iniisip ko nong panahon na iyon iyong ex kong walang kwenta, hindi ko namalayan na may tao pala sa harap ko. May kasalanan ka nga ako dahil hindi ko tinitignan iyong dinadaanan ko. Pero kung matino siya, syempre hindi niya hahayaang babangga ako sa kanya at iiwas siya. Tama, kasalanan ng lalaking to. "Hoy excuse me mister ha. Hindi ko kasalanan kung natapon man iyong pagkain mo. Kaya kung ako sa'yo lubayan mo na ako. Babossh!!" Itinaas ko pa iyong kamay ko para magbye sa kanya saka ako tumalikod at humakbang papalayo sa kanya. Kailangan kong makaalis kaagad. Kailangan kong mahanap ang two girls. "Oyy Miss, may suka sa sahig oh baka matapakan mo." Tinignan ko iyong sahig ng mall. Ewww! Nakakadiri may suka talaga. Sino naman ang walang hiyang sumuka dito? Lakas ng loob niya, sa mall pa talaga nagsuka. "Thank you ha, kung hindi dahil sa'yo baka natapakan ko na talaga iyong suka. Eww! Kadiri. Nakatsinelas pa naman ako. Kung natapakan ko iyon sigurado akong may didikit sa mga paa ko. Eww!" "Oh kita mo na! Kasalanan mo talaga kanina kaya mo ako nabangga. Kaya tuloy nagugutom ako ngayon." Tinignan ko iyong mukha ng nagsalita. Si Lasagna Boy. Akala ko..Akala ko wala na siya. "Ganyan ka ba talaga ka tanga? Hindi ka ba marunong tumingin sa dinadaanan mo?" Paulit ulit nalang siya. Naiinis na ako. Alam ko na tanga ako, alam ko na hindi talaga ako nilulubayan ng malas pero hindi niya kailangang ulit ulitin iyon sa harap ko mismo. "Nakakainis ka na ha. Napipikon na talaga ako sa'yo. Ano ba talaga ang gusto mong gawin ko para lubayan mo na ako?" Halos sumigaw na ako sa harap niya dahil sa sobrang pagkainis ko. "Pakainin mo ako." .... Para matahimik na ang kaluluwa ng lalaking 'to. Ibinigay ko na ang gusto niya para naman mawala na siya sa paningin ko. Para hindi na niya ako guluhin pa at para matahimik na ang buhay ko. Andito ulit ako sa Greenwich kasama ang lalaking nagtapon ng lasagna sa ulo ko. Mabuti nalang talaga at mukhang hindi na ako naaalala nong mga staffs dito. "So pwede na akong umalis?" Tanong ko sa kanya habang nasa harap ko siya at kumakain ng lasagna niya. "Nope." "Anong nope? Binilhan na kita ng lasagna kaya wala na akong utang sa'yo." Sabi ko sa kanya habang kumakain naman siya. "Kumakain ako kaya pwede tumahimik ka?" Nakakainis talaga ang lalaking 'to. Pinapakulo niya ang dugo ko. Pero kung tititigan mo lang siya ng ganito ang amo ng mukha niya. Para bang hindi niya kayang magalit sa'yo? Iyong tipong parang anghel iyong mukha niya na hindi ka matatakot sa kanya? Kabaliktran iyong amo ng mukha niya ang tunay na ugali niya. "May dumi ba ako sa mukha?" Tanong niya habang nakafocus parin sa pagkain niya. Hindi ko alam kung may pangatlong mata ba ang lalaking 'to at nalaman niya na nakatitig ako sa kanya. "Ahh wala.." Hindi ko parin mapigilan ang sarili ko na tumitig at humanga sa maganda niyang mukha. Pakiramdam ko tuloy parang magnet ang mukha niya at hindi na matangal ang mga mata ko sa mukha niya. Ang ganda ng mga mata niya. Kahit hindi siya magsalita, kayang kaya ng gawin iyon ng mga mata niya. Ang ganda ng ilong niya, ang tangos pero hindi ito katulad ng iba na matangos pero hindi maganda ang form. Iyong ilong niya ang tangos at ang perfect ng hubog nito. Nakakainggit. Ang ganda ng labi niya... AGH!!!! Ano ba itong iniisip ko? Kanina lang galit ako sa kanya dahil sa ginawa niya tapos ngayon.. AGHHH!!! Parang gusto kong sabunutan ang sarili ko dahil sa ginawa kong paghanga sa kanya. "Okay ka lang? Para ka na atang mababaliw sa mukha ko." Mahina niyang sambit. "Ang feeling talaga ng lalaking to." Pero tumayo lang siya at nauna ng lumabas sa pinto kaya sinundan ko siya. "San ka pupunta?" Tanong ko sa kanya pagkatapos ko siyang mahabol. Nasa tabi na niya ako at sabay na naglalakad sa kanya. "Uuwi na. Tapos na akong kumain eh. Kaya pwede ka na ding umalis." Iyong pagkakasabi niya para niyang inuutusan ang alila. Alila ba ako sa paningin niya? Nakaka offend talaga. Hindi naman sa pagmamayabang pero kung hindi talaga ako pinanganak na tanga, andami ko ng manliligaw ngayon. May mukha naman kasi akong pwedeng ipagmalaki kahit papano. "Cge aalis na ako." Huminto ako sa paglalakad pero siya patuloy parin. "Oy sabi ko aalis na ako." Sigaw ko sa kanya pero hindi parin siya tumitigil. Naisip kong baka hindi niya ako narinig kaya sinundan ko ulit siya sa paglalakad niya. "Oyy aalis na ako. Hindi mo man lang ba ako tatanungin kung anong pangalan ko?" Napatigil siya bigla sa sinabi ko. Sabi ko na nga ba hindi niya ako narinig kanina. "Bakit ko naman tatanungin kung anong pangalan mo?" "Ha? Ehh..ehh.. kasi magkaibigan na tayo." Magkaibigan naman siguro kami ano? Pero sa halip na ibigay niya iyong pangalan niya, he just smirked. "Kung ayaw mong tanungin kung anong pangalan ko, ikaw na lang iyong tatanungin ko. Baka kasi nahihiya ka sa'kin. Anong pangalan mo?" "hahaha.. You're funny. Nakasama mo lang ako sandali maiinlove ka na sa'kin?" Para akong binuhusan ng malamig na tubig dahil sa sinabi niya. Ako? Inlove sa kanya? Kapag nagtatanong ba ng pangalan ibig sabihin ba non inlove ka na sa kanya? Nakakainsulto. Guso ko siyang sapakin at gulpihin. Ang lakas ng loob niya para sabihin niya iyon sa'kin. Idedefend ko na sana ang sarili ko ng bigla nalang siyang nawala sa harap ko. Tumingin tingin ako sa paligid pero hindi ko na talaga siya nakita pa. Nakakainis siya. May araw din siya sa'kin. "MIA!!" "MIA!!" Nakita ko nalang na papalapit sa'kin sina Aya at May habang tinatawag ang pangalan ko. "Oh andiyan pala kayo." Sabi ko sa kanila. "Hoy bakla kanina ka pa namin hinahanap. Akala nga naming kinidkap ka na. San ka ba nagsuot? Asan na iyong lalaking humila sa'yo?" Tanong ni Aya. "Huwag mo ng ipaalala dahil mababaliw lang ako." "Infairness gwapo iyon, huwag mong sabihin may crush ka sa kanya?" hahaha.. You're funny. Nakasama mo lang ako sandali maiinlove ka na sa'kin? Naalala ko na naman ang sinabi nong lalaki dahil sa sinabi ni May. Kahit na kaibigan ko si May kaya ko siyang saktan. Uggh!! "Tumigil na nga kayo. Umuwi nalang tayo at baka magwala pa ako dito." .... hahaha.. You're funny. Nakasama mo lang ako sandali maiinlove ka na sa'kin? hahaha.. You're funny. Nakasama mo lang ako sandali maiinlove ka na sa'kin? hahaha.. You're funny. Nakasama mo lang ako sandali maiinlove ka na sa'kin? Nagising nalang ako bigla dahil hindi mawala sa isipan ko ang lalaking iyon. Kahit sa pagtulog ko hindi niya ako tatantanan? Nakakainis. Pero.. Totoo kaya iyong sinabi niya? Inlove na ba talaga ako? May ganun ba? Isang beses ko lang siyang nakasama pero parang iba na iyong pakiramdam ko sa kanya. Naiinis ako sa kanya pero.. Kinuha ko iyong phone ko at tinawagan si Aya. Kahit hating gabi na kailangan ko silang tawagan. *RIING* *RIING* Nakailang ring din bago nila ito sinagot. (HE-LLO?) Natawa naman ako sa boses ni Aya. Parang zombie na hindi pa nakakakain ng tao. "hehe. Gising ka pa Aya?" (Ginising mo ako Mia. Ano bang kailangan mo?) "May kailangan tayong puntahan bukas kaya pupunta ako diyan ng maaga." (Ano? Saturday bukas Mia papahingahin mo naman ako.) "Ahh basta may importante tayong gagawin. Isa pa hindi saturday bukas Aya, Saturday na ngayon 12 midnight na eh." (Whatever Mia!) Sinubukan kong tawagan si May kaya lang hindi talaga niya sinasagot phone niya. Parang mantika iyon kung matulog. Kailangan kong mahanap si Lasagna boy kahit anong mangyari. Hahanapin kita. I Swear!!!CHAPTER 60: Mask Venice's POV Bumalik ako sa loob ng cafe para kunin iyong phone na naiwan ko sa table. Ang tanga tanga ko para makalimutan ko iyon. Pagpasok ko ng cafe, sinalubong naman agad ako ng waiter na nagpunas ng table namin ni Mia. "Ma'am iyong phone niyo po naiwan." Akala ko talaga eh nawala na iyon pero mabuti nalang at mabait ang staffs nila dito. Inabot sa'kin ng waiter ang phone ko. "Thank you talaga." Kinuha ko na iyong phone ko at tinungo ang pinto ng cafe. Ayokong paghintayin ng matagal si Mia dahil bagong kaibigan ko siya. Nakakahiya naman kung gagawin ko iyon sa kanya. Binuksan ko iyong pinto at nakita si Mia. Tatawagin ko na sana siya ng mapansin ko iyong kasama niyang lalaki. "Si Kevin!!" Bigla nalng bumalik sa isipan ko iyong sinabi ni Mia nong una kaming magkita. May asawa ka na pala Mia? Uhmm.. Oo.. hehe.. Kevin pangalan niya. Sige Venice. Mag-iingat ka. Si Kevin ang asawa ni Mia? Pero bakit? Paano? Andaming tanong na pumasok sa isipan
CHAPTER 59: New found friend? "Mia!!" "Kilala ba kita?" Tama iyan Mia. Kailangan mong magpanggan na hindi mo kakilala si Jun para naman tumigil na siya sa pang gugulo sa'yo. "Ano na namana ba iyan Mia? Hindi ako nakikipag biruan sa'yo." Bulalas ni Jun. Ang kapal talaga ng mukha niya. Eh sino bang may sabing gusto kong makipagbiruan sa kanya? Sinubukan kong bawiin iyong kamay ko mula kay Jun pero hindi ko magawa dahil masyado siyang malakas. "Mia.. I'm sorry." Nagulat ako sa sinabi ni Jun. Simula pa nong maging kami hindi ko narinig ang salitang 'I'm Sorry' mula sa kanya. Sa tuwing nag-aaway kami ako ang laging humihingi ng tawad kahit hindi ko naman kasalanan. Palaging ako iyong humihingi ng pasensya. "Mia.. Kausapin mo naman ako. Andito ako hindi para awayin o guluhin ka. Andito lang ako para imbitahin ka sa birthday ni Mommy. Sinabi ko kasi sa kanya na pupunta ka." Binuhos ko na iyong lahat ng lakas ko para bawiin iyong kamay ko mula sa pagkakahawak ni Jun kaya nagawa
CHAPTER 58: Unexpected Seatmate Minabuti ko ng ipagpatuloy nalang iyong paglalakad ko kesa makichismis pa ako don sa sinasabi nilang gwapong lalaki. Baka pa malate ako ng dahil don. Pagpasok ko ng classroom sinalubong agad ako ng mga kaibigan ko. "MIAAA!!" "Mia!" "Mia namiss kita. Long time no see." Sabi ni Aya sa'kin. "haha.. Ang OA mo talaga. Anong long time no see eh nagkita pa tayo kahapon." Kung makaarte talaga itong si Aya wagas eh. Nagbonding kami kagabi kasama ang mga boyfriend namin. Baka kasi hindi na kami makapagbonding na kompleto kaming lahat dahil magiging busy ulit kami sa studies namin. Naupo na ako sa upuan ko kung san katabi ko ulit si Zelle. Nagkwentuhan lang kami ng nagkwentuhan hanggang sa isa isa ng nagdatingan iyong mga classmates namin. "Mia, I heard may bago daw transfer student dito sa Livingstone University." Kwento ni Zelle sa'kin. Siguro iyon iyong kinabusyhan ng mga estudyante kanina. "Really? Anong department?" Tanong ko kay Z
CHAPTER 57: First Day "Thank you Mia.." Sabi ulit ni Venice. Ang gandang babae. Ang tangkad. Ang kinis. Ang puti. Ang ganda pa ng pangalan niya. Nasa sa kanya na talaga lahat. Waaa!! Nakakamesmerize iyong beauty niya kaya hindi ko mapigilang mapatitig sa mukha niya. "May dumi ba iyong mukha ko?" Tanong niya sa'kin. "Ahh wala naman.. Ang gada mo kasi eh. hehe" Sabi ko sabay tawa ng mahina. Alam ko masama mainggit pero nakakainggit talaga siya. Siya iyong pang model type na babae. "Kung okay lang sa'yo baka pwedeng hingin ang number mo?" Nagulat ako don sa sinabi niya. Eh I'm just a nobody kung icocompare ako sa kanya tapos hihingin niya iyong number ko. "Huh?" Tanging sagot ko sa kanya. "hehe. Hindi ko alam kung ano iyong dahilan pero sa tingin ko may something sa'yo na gusto ko. Gusto kitang maging kaibigan. Kararating ko lang kasi ng pinas eh." Kaya naman pala medyo may accent na iyong tagalog niya pero sa tingin ko magaling naman siyang magtagalog. May accent
CHAPTER 56: First Date "Kelan daw darating iyong kasambahay?" Tanong ko kay Kevin habang umiinom kami ng kape. Wala ng pasok ngayon dahil sembreak na kaya wala na akong aalahanin. Magagawa ko na lahat ng gusto kong gawin. "Bukas na daw." Sagot ni Kevin saka niya ininom iyong kape niya. "Huh? Bukas na? Agad agad?" Tumango lang si Kevin bilang sagot. Pero naalala ko. Kung may kasambahay na kami ni Kevin hindi ba kami masisikipan sa bahay namin? Ang liit lang kaya ng bahay namin tapos.. "Haalaaa!!!" Bulalas ko.. "Ano? May nangyari ba?" Tanong ni Kevin. "Kung may katulong na tayo. San siya matutulog? Eh diba dalawa lang iyong kwarto natin sa bahay tapos wala pang kama iyong kwarto mo." Sabi ko noon na bibili kami ni Kevin ng kama para sa kabilang kwarto pero ngayon hindi parin nangyayari. Naing busy lang talaga kami pareho. "Alam ko iyon." Tanging sabi ni Kevin. "Eh san matutulog ang kasambahay? Sa sala?" Tanong ko sa kanya. "Sa kwarto ko." Sagot ni K
CHAPTER 55: OfficialHindi ko alam kung san ako tutungo ngayon. Tumatakbo lang ako dahil gustong makalayo sa mga problema ko. Sa mga nakita ko at sa nararamdaman ko. Napatigil nalang ako ng biglang pumatak ang ulan galing sa langit. Sinalo ng kanang palad ko iyong patak ng ulan. Hindi ko talaga alam kung matutuwa ba ako dahil dinamayan ako ng langit o mas lalo akong masasaktan dahil pinapaalala ng langit na dapat kong ilabas ang hinanakit na nararamdaman ko. Nagpatuloy na ako sa pagtakbo hanggang sa nahanap ko iyong sarili ko na nakaupo na sa isang madilim na lugar. "Tama na ang lahat ng 'to." Ginawa ko na iyong lahat na pwede kong gawin. Kung tutuusin nga, sobra sobra na iyong ginawa ko para sa nararamdaman ko para kay Kevin pero talagang wala parin. Kailangan ko ng sumuko. Kung ipagpapatuloy ko pa 'to mas lalo lang akong masasaktan. Bigla nalang bumalik sa isipan ko ang lahat tungkol kay Kevin. Nong una kaming magkita sa greenwich. Natapunan pa nga niya ako ng lasagna sa ulo







