Chapter 6

“Ms. Barrameda, are you listening?”

Napatuwid si Lily sa upuan niya.

“Yes, ma'am! Absolutely!”

Tumingin sa kanya ang supervisor niyang si Ms. Reyes. “Then what did I just say?”

Saglit na natahimik si Lily.

Lord, kunin Mo na ako. Hindi pa nga ako sumesweldo, pinapahirapan na ako.

“About the reports, ma'am?”

“Which reports?”

“The... reports that need reporting?”

Napapikit si Ms. Reyes.

“Lily.”

“Yes, ma'am?”

“Focus.”

“Yes, ma'am. Focus na focus po ako. Parang camera.”

Pagkaalis ng supervisor, napahawak si Lily sa dibdib.

“Grabe. First week pa lang, feeling ko ten years na akong nagtatrabaho rito.”

Kinuha niya ang notebook at nagsimulang maglista ng mga kailangang tapusin. Hindi puwedeng puro kalokohan. Kailangan niyang patunayan na karapat-dapat siya sa internship na ito.

Habang abala siya, dumating ang isang HR employee.

“Ms. Barrameda, please bring these documents to the reception area. We have a visitor from one of our partner companies.”

“Sure!”

Kinuha ni Lily ang folder at dumiretso sa lobby.

Hindi niya alam na ang bisitang iyon ay ang huling taong gusto niyang makita sa araw na iyon.

Cassandra Villareal.

---

“Lily Barrameda?”

Napahinto ang dalaga habang inaabot ang documents sa receptionist.

Dahan-dahan siyang lumingon.

At nang makita niya si Cassandra, gusto niyang bumalik sa department at magpanggap na may emergency meeting siya sa Mars.

“Oh,” sabi ni Lily. “Ikaw pala.”

Cassandra looked her up and down.

“Anong ginagawa mo rito?”

“Working. Ikaw?”

“Obviously, I have a meeting with the management.”

“Wow. Congratulations. Gusto mo ng certificate?”

“Still sarcastic, I see.”

“Still annoying, I see.”

Napangiti si Lily nang matamis.

“Good morning, Cassandra. Sana masaya ang araw mo.”

“Don't pretend we're friends.”

“Don't worry. Hindi ko rin pinangarap.”

Napatingin si Cassandra sa suot ni Lily. Mula sa eleganteng blazer nito hanggang sa maayos na slacks at leather shoes, tila may sinusuri itong mahalagang ebidensiya.

“Wait a minute.”

Napatingin si Lily sa sarili.

“May ipis ba?”

“Where did you get those clothes?”

“Sa isang tindahan.”

Cassandra narrowed her eyes.

“Which store?”

“Department store.”

“Lily!”

“Cassandra!”

“I'm asking a serious question!”

“And I'm giving you a serious answer. Hindi ko naman binili sa punerarya.”

Napangiwi si Cassandra.

“Let me guess. Secondhand?”

Lily smiled.

“What's wrong with secondhand? At least may second chance ang damit. Ikaw, ilang chances na ba ang binigay sa ugali mo?”

May receptionist na biglang umubo para itago ang tawa nito.

Cassandra ignored her.

“Those shoes look expensive. Did you borrow them from someone?”

“No.”

“Did someone buy them for you?”

Napahinto si Lily nang bahagya.

Naalala niya ang package na ipinadala ni H.

Hindi niya kailangang ikahiya ang pagtanggap ng regalo, pero hindi rin niya kailangang ipaliwanag ang personal niyang buhay kay Cassandra.

“Why? Interested ka ba sa love life ko o sa sapatos?”

“I'm just curious. You were complaining about being poor, and now you're suddenly wearing decent clothes.”

“Wow. May attendance ka pala sa financial struggles ko. Fan ka ba?”

“Don't flatter yourself.”

“Then stop monitoring me. HR ka ba rito?”

Cassandra crossed her arms.

“You know, Lily, people might get the wrong impression. Baka isipin nilang may mayamang lalaki na nagpapa-sponsor sa'yo.”

Saglit na natahimik si Lily.

Tinamaan siya sa sinabi nito, pero hindi niya hinayaang makita iyon ni Cassandra.

“First of all, wala akong obligasyong i-report sa'yo kung saan galing ang damit ko. Second, kahit may tumulong sa akin, hindi ibig sabihin no'n wala akong sariling kakayahan. And third, kung gusto mong malaman kung paano ako nakarating dito, I earned my place.”

“Really? You expect me to believe that?”

“Hindi naman required ang belief mo sa job description ko.”

Cassandra's face reddened.

“You're still the same poor girl pretending to be important.”

Lily's smile disappeared.

“Alam mo kung anong pinagkaiba natin, Cassandra?”

“What?”

“I'm not ashamed of where I came from. Ikaw, kailangan mong mang-insulto para maramdaman mong mas mataas ka sa ibang tao.”

For the first time, walang agad naisagot si Cassandra.

Pero mabilis din itong nakabawi.

“Enjoy your little internship, Lily. Let's see how long you last here.”

“Thank you! Ikaw rin, enjoy your meeting. Sana productive. Baka sakaling may maidagdag sa personality mo.”

“Unbelievable!”

“That's what my report card says.”

Bago pa makasagot si Cassandra, lumabas mula sa elevator ang isang grupo ng executives.

Kasama nila si Henry Almeda.

Natahimik ang receptionist. Maging si Cassandra ay agad inayos ang postura.

“Mr. Almeda,” bati nito, sabay ngiti. “It's a pleasure to see you again.”

Henry nodded politely.

“Ms. Villareal.”

Pagkatapos ay napatingin siya kay Lily.

“Ms. Barrameda. Aren't you supposed to be working?”

“Yes, sir. I was delivering these documents.”

“Then return to your department.”

“Yes, sir.”

Walang reklamo si Lily. Maayos niyang iniabot ang folder sa receptionist at tumalikod.

Pero bago siya tuluyang makaalis, napansin ni Henry ang suot nitong blazer at leather shoes.

He recognized them.

The exact items he had arranged to be delivered to her.

Hindi niya alam kung bakit, pero natutuwa siyang makita itong suot ni Lily.

Samantala, napatingin si Cassandra sa dalaga habang naglalakad palayo.

Then she turned to Henry.

“Is she one of your interns?”

“Yes.”

“Interesting. We went to the same university.”

“Is that so?”

Cassandra smiled.

“She has quite a personality.”

Henry glanced toward the hallway where Lily had disappeared.

“I'm aware.”

---

Pagbalik ni Lily sa department, agad siyang nilapitan ng katrabahong si Bea—hindi ang best friend niyang si Bea, kundi si Beatriz, isang kapwa intern na mahilig sa chismis.

“Lily, sino 'yung magandang babae sa lobby?”

“Si Cassandra Villareal. Classmate ko.”

“Magkaibigan kayo?”

Napatawa si Lily.

“Girl, mas malaki pa ang chance kong maging asawa ni Satanas.”

Hindi niya alam na sa kabilang floor, narinig ni Henry ang pangalan niya sa conversation ng executives.

At nang makita niya ang isang mensahe mula kay Lily nang gabing iyon, napangiti siya.

LILY: H, may chismis ako!

H: What is it?

LILY: May nakilala akong babae sa office. Classmate ko siya. Ang taas ng tingin sa sarili, parang siya ang may-ari ng buong building.

H: Maybe she's just confident.

LILY: Huwag mo siyang ipagtanggol! Hindi mo pa nga siya nakikita!

Napailing si Henry.

H: What happened?

LILY: Napansin niya ang damit ko. Tinanong kung saan ko binili, kung may sponsor ba ako, kung may mayamang lalaki raw na gumagastos para sa akin.

Matagal na tinitigan ni Henry ang screen.

H: And what did you tell her?

LILY: Na hindi ko kailangang i-report ang buhay ko sa kanya. My clothes don't define my worth.

Napangiti si Henry, proud sa sagot ng dalaga.

H: You're right.

LILY: Of course I'm right. Hindi ako nag-aaral para maging walking mannequin. I'm here to build my future.

H: I know you will.

Sandaling natahimik si Lily bago nag-type ulit.

LILY: Thank you ulit sa clothes and shoes, H. I feel more confident wearing them.

H: I'm glad.

LILY: Pero next time, huwag ka nang magpadala ng sobrang gandang damit. Baka isipin ng mga tao may sugar daddy ako.

Napahinto si Henry.

Then he laughed quietly.

H: Would that be a problem?

LILY: Hindi naman. Pero kung malaman nilang ikaw 'yon, baka hanapan ka nila ng mukha.

Henry stared at the black screen of their video call.

“Careful, Lily,” he murmured, smiling. “You might get exactly what you're asking for.”

Hindi pa alam ni Lily na ang babaeng nakabangga niya sa lobby ay maaaring maging simula ng mas malaking gulo sa buhay niya.

At hindi rin niya alam na ang lalaking binibigyan niya ng lahat ng kuwento niya gabi-gabi ay ang parehong lalaking nakakita sa kanya sa corporate world.

Sa ngayon, iisa lang ang alam ni Lily Barrameda.

Hindi niya hahayaang maliitin siya ng kahit sino.

Kahit pa naka-designer bag, mamahaling sapatos, at may apelyidong kilala sa buong campus.