Chapter 5

“BEA! BEA! GISING! MAY TRABAHO NA AKO!”

“LILY, PUTANGINA! Alas-singko pa lang!”

“Hindi mo ba ako babatiin?!”

“Congratulations! Ngayon, puwede mo nang bayaran ang utang mong one hundred fifty pesos!”

Napanganga si Lily habang nakatitig sa kaibigan niyang mukhang mas interesado sa pera kaysa sa career niya.

“Grabe ka! Akala ko ba best friend kita?”

“Best friend mo ako, hindi charity institution!”

“Fine! Babayaran kita sa unang sweldo ko.”

“Promise?”

“Promise. Pero kapag naging CEO ako, ikaw ang personal assistant ko.”

“Anong trabaho ko?”

“Magpapaalala sa akin na may utang pa ako sa'yo.”

“GAGA!”

Nagtawanan silang dalawa.

Pero nang matapos ang tawanan, napatingin si Lily sa acceptance email sa cellphone niya.

Congratulations, Ms. Barrameda. You have been selected for the internship program at Almeda Corporation.

Hindi niya maiwasang mapangiti.

Sa wakas, may pagkakataon na naman siyang makalapit sa pangarap niya.

Wala siyang mayamang pamilya. Wala siyang koneksiyon sa malalaking kumpanya. Ang mayroon lang siya ay sipag, determinasyon, at bibig na minsan ay hindi marunong mag-preno.

Pero sapat na iyon para magsimula.

---

Kinagabihan, habang inaayos ni Lily ang mga requirements niya, napatingin siya sa mga damit na nakasabit sa maliit niyang aparador.

“Okay. Corporate attire.”

Inilabas niya ang isang lumang blouse, itim na slacks, at sapatos na ilang beses nang nadikitan ng pandikit ang swelas.

Tiningnan niya ang sapatos.

Tiningnan niya ulit.

“Girl, we've been through a lot,” bulong niya. “Please, huwag mo akong ipahiya bukas. Kahit hanggang elevator lang, kapit lang tayo.”

Kinuha niya ang cellphone at nag-message kay H.

LILY: H, tomorrow is my first day.

H: I know. Are you ready?

LILY: Mentally? Yes. Financially? Debatable. Fashion-wise? Don't ask.

H: What do you mean?

LILY: My shoes are older than some of my classmates' relationships.

Napangiti si Henry sa kabilang panig ng lungsod.

H: Do you have proper corporate attire?

LILY: Meron naman. Hindi nga lang pang-cover ng Forbes magazine.

H: I'd like to send you something.

Napakunot ang noo ni Lily.

LILY: Something? H, kung motivational quote lang 'yan, may F******k naman ako.

H: Corporate outfits and a pair of shoes.

Napatigil ang dalaga.

LILY: Wait. Seriously?

H: Yes.

LILY: Hindi naman kailangan. Kaya ko namang bumili kapag nakaipon ako.

H: I know you can. But you don't have to struggle with everything alone.

Natigilan si Lily sa pagbabasa.

Hindi siya sanay makarinig ng ganoong mga salita.

Sanay siyang siya ang dumidiskarte. Siya ang nagtitipid. Siya ang gumagawa ng paraan kapag may problema.

Hindi niya inaasahang may taong kusang mag-aalok ng tulong nang hindi siya pinaparamdam na mahina siya.

LILY: Why are you so nice to me?

H: Because I want to be.

LILY: Suspicious. Baka may ipapagawa kang assignment sa akin.

H: I won't.

LILY: Good. Hindi ako gumagawa ng thesis ng sugar daddy ko. May bayad 'yon.

Napatawa si Henry.

H: I'll arrange the delivery. Choose something comfortable and appropriate for work.

LILY: Okay. Pero walang heels na pang-miss universe. Gusto kong makapaglakad nang hindi ako nagdarasal kada hakbang.

H: Understood.

LILY: Thank you, H. Someday, babayaran ko rin ang kabaitan mo.

H: You don't have to.

Napangiti si Lily, pero nanatili sa isip niya ang sinabi nito.

Hindi niya gustong umasa habambuhay sa kahit sino. Gusto niyang dumating ang araw na kaya na niyang bilhin ang lahat ng kailangan niya gamit ang sarili niyang pinaghirapan.

---

Kinabukasan, maagang nagising si Lily dahil sa doorbell.

Pagbukas niya ng p***o, may delivery rider na may dalang malaking kahon.

“Ms. Lilian Barrameda?”

“Yes?”

“Package po.”

Nang mabasa niya ang pangalan niya sa label, agad niyang naalala si H.

Pagpasok sa kuwarto, maingat niyang binuksan ang kahon.

Nandoon ang ilang eleganteng corporate outfits, isang magandang blazer, at pares ng komportableng leather shoes.

Walang sobrang engrandeng designer logos. Simple, classy, at eksaktong bagay sa internship niya.

Napahawak si Lily sa dibdib.

“Grabe ka, H. Hindi ka ba puwedeng maging normal na tao?”

Kinuha niya ang cellphone at nag-video call.

Gaya ng dati, itim ang screen ni H.

“Good morning, Mr. No-Face!”

H: Good morning. Did you receive it?

“YES! H, ang gaganda! Pati sapatos, ang komportable tingnan. Hindi ito sapatos, blessing ito!”

H: I'm glad you like them.

“Like them? I love them! Pero warning lang, kapag naging fashion icon ako sa office, kasalanan mo.”

H: I'll take responsibility.

Napatawa si Lily.

“Thank you, H. Seriously. Malaking tulong ito sa akin.”

H: You're welcome. Now go to work before you're late.

“Wow. Hindi pa nga ako nakakapasok, bossy ka na.”

H: Someone has to keep you on schedule.

“Fine! Goodbye, Mr. No-Face. Sana maganda rin ang sapatos mo.”

H: Goodbye, Lily.

Pagkatapos ng tawag, mabilis siyang nagbihis.

Nang tumingin siya sa salamin, halos hindi niya makilala ang sarili.

Hindi dahil bigla siyang naging mayaman.

Kundi dahil sa unang pagkakataon, mukha siyang handa sa mundong matagal na niyang gustong pasukin.

“Okay, Lilian Barrameda,” sabi niya sa repleksiyon niya. “Let's go earn that future.”

---

Pagdating sa Almeda Corporation, sinalubong siya ng supervisor niyang si Ms. Reyes.

“Good morning, Lily. You look ready for your first day.”

“Thank you, ma'am!”

Pagkatapos ng orientation, inatasan siyang magdala ng documents sa executive conference room.

Pagbukas niya ng p***o, nakita niya ang lalaking huling nakausap niya sa interview.

Henry Almeda.

Black suit. Matalim na tingin. Mukhang hindi pa nakatikim ng masayang umaga.

Ay, Diyos ko. Ang guwapo.

Pero ang sama talaga ng aura.

“You're the new intern,” sabi nito.

“Yes, sir.”

Henry's eyes briefly moved to her blazer and shoes.

For a moment, he felt an unfamiliar sense of satisfaction.

Bagay sa kanya.

Pero agad niyang ibinalik ang malamig na ekspresyon.

“Deliver those documents to Ms. Reyes. Make sure they're complete.”

“Yes, sir.”

Pagkaalis ni Lily, bahagyang ngumiti si Henry.

Hindi niya kailangang malaman na siya ang dahilan kung bakit mas confident ang dalaga ngayong umaga.

Samantala, pagdating ni Lily sa department, agad siyang hinarap ni Bea sa video call.

“Girl! First day! Kumusta ang CEO?”

Napairap si Lily.

“Ang guwapo.”

“AYIEEEE!”

“Pero mukhang nangtatanggal ng empleyado kapag mali ang breathing pattern.”

Napatawa si Bea.

“Good luck, future billionaire!”

“Thank you. Kapag binili ko ang kumpanya, ikaw ang unang tatanggalin ko.”

“GAGA!”

Sa executive office, binuksan ni Henry ang cellphone niya at nakita ang bagong message ni Lily.

LILY: H, first day update: buhay pa ako. Pero feeling ko, kailangan ko ng hazard pay para sa boss ko.

Napailing si Henry habang pinipigilan ang tawa.

H: Hang in there, Lily.

LILY: I will. Hindi ako susuko dahil lang sa isang handsome devil in an expensive suit.

Henry stared at the message.

Then he smiled.

Hindi niya alam kung gaano katagal niya kayang magpanggap na hindi siya ang lalaking tinatawag ni Lily na Mr. No-Face.

Pero sa ngayon, may isang bagay siyang sigurado.

His internship program had just become a lot more interesting.