Chapter 8

“Lily, may event tayo next week.”

Hindi inangat ni Lilian Barrameda ang tingin sa computer niya.

“Okay, Bea. Congratulations sa atin.”

“Corporate gala raw. Formal attire. May executives, business partners, investors, lahat ng klase ng mayayaman.”

Dahan-dahang huminto ang mga daliri ni Lily sa keyboard.

“Wait. Formal attire?”

“Yes.”

“Meaning?”

“Evening gown, Lily.”

Napatingin siya sa kaibigan niyang kapwa intern.

“Bea, mukha ba akong may sariling evening gown collection?”

“Hindi naman. Pero puwede kang bumili.”

“Gamit ang anong pera? Dignidad?”

Napatawa si Bea.

“Girl, hindi naman kailangang designer.”

“Alam mo ba kung magkano ang formal dress? Baka isang gabi ko lang isuot, pero tatlong buwan akong maghihirap pagkatapos.”

“Then rent one.”

“Magkano?”

“Hindi ko alam.”

“Excellent. Napaka-helpful mo talaga.”

Napabuntong-hininga si Lily at muling tumingin sa computer.

May isang linggo pa siya bago ang event. Kailangan niyang tapusin ang mga assigned tasks niya, mag-review para sa exams, at humanap ng matinong damit.

At higit sa lahat, kailangan niyang tiyaking hindi siya mapapahiya sa harap ng mga taong kayang bumili ng bahay gamit ang isang swipe ng credit card.

“Okay,” bulong niya. “Kaya ko 'to. Research, budget, compare prices. I'm a future CEO. Hindi ako matatalo ng isang gown.”

“Girl, you're fighting a dress.”

“And the dress is winning.”

---

Kinagabihan, habang nag-aayos si Lily ng mga notes sa maliit niyang kuwarto, tumunog ang cellphone niya.

H: How was your day?

Napangiti siya.

LILY: Stressful. May corporate gala kami next week.

H: Is that a problem?

LILY: Formal attire. Evening gown. Shoes. Hair. Makeup. Baka pati kilay ko kailangan ng corporate approval.

H: You don't have an evening gown?

LILY: H, ang wardrobe ko ay binubuo ng pang-school, pang-office, at panglaban sa lamok. Saan ako kukuha ng gown?

H: You could buy one.

Napasinghap si Lily.

LILY: WOW. GENIUS. Bakit hindi ko naisip 'yan?

H: You're welcome.

LILY: Huwag mo akong asarin. Baka i-block kita.

H: You wouldn't.

LILY: Try me.

H: Then who would you complain to?

Natigilan si Lily bago natawa.

LILY: Unfortunately, you have a point.

Ilang sandali silang nagpalitan ng mensahe tungkol sa event. Hindi naman ito ang unang pagkakataong may ibibigay si H sa kanya, pero nag-aalala si Lily na baka masyado na siyang umaasa sa kabaitan nito.

LILY: By the way, thank you ulit sa corporate clothes. Hindi mo kailangang gumastos nang gano'n para sa akin.

H: I wanted to help.

LILY: Alam ko. Pero I don't want you to think that I expect gifts every time I have a problem.

H: I don't think that.

LILY: Good. Kasi hindi ako high-maintenance. Low-maintenance lang na maraming pangarap.

H: I'll remember that.

Napangiti si Lily bago inilapag ang cellphone.

Hindi niya alam na may plano na si H.

---

Makalipas ang dalawang araw, habang naghahanda si Lily para pumasok, may kumatok sa p***o ng inuupahan niyang kuwarto.

“Ms. Barrameda? Delivery po.”

Nagtaka siya nang makita ang malaking kahon na nakabalot nang elegante.

“Para sa akin?”

“Yes, ma'am. Please sign here.”

Pagkasara ng p***o, agad niyang inilapag ang kahon sa kama.

May maliit na card sa ibabaw.

For your upcoming event. I hope you feel beautiful and confident.

— H

Napahawak siya sa bibig.

“HOY!”

Walang sumagot.

“MR. NO-FACE! ANO NA NAMAN ITO?!”

Maingat niyang binuksan ang kahon.

Sa loob ay isang eleganteng evening gown na kulay midnight blue, may simpleng sparkling details sa baywang at malinis na pagkakagawa. Kasama nito ang isang pares ng silver heels at isang maliit na clutch.

Hindi ito sobrang extravagant, pero halatang pinili nang mabuti.

Napaupo si Lily sa kama.

“Grabe. Hindi ito regalo. Production budget na ito!”

Kinuha niya ang cellphone at agad na tinawagan si H.

Gaya ng dati, black screen.

“Explain yourself, Mr. No-Face!”

H: Did you receive the package?

“Package?! H, may gown dito! May sapatos! May bag! Ano ito, Miss Universe preliminary round?”

H: You said you needed an evening gown.

“Hindi ko sinabing kailangan kong magkaroon ng sariling red-carpet moment!”

H: Do you like it?

Napatingin si Lily sa gown.

Dahan-dahan niyang hinaplos ang tela.

“It's beautiful,” mahina niyang sagot. “Sobra.”

H: Then I'm glad.

Natahimik siya sandali.

“H, seryoso. Thank you. Pero medyo nahihiya na ako. Ang dami mo nang naitutulong sa akin.”

H: You don't have to feel embarrassed about receiving a gift.

“Pero ayokong isipin mong dahil nagbibigay ka, may utang na loob akong hindi ko kayang bayaran.”

Nagtagal ang katahimikan sa kabilang linya.

H: Lily, our arrangement doesn't mean you owe me anything beyond what we agreed on. You have your boundaries, and I respect them. This is simply a gift.

Unti-unting lumuwag ang dibdib niya.

“Okay,” bulong niya. “Thank you, H.”

H: You're welcome. Try it on and see if it fits.

Agad na nagbago ang ekspresyon ni Lily.

“Excuse me? May pa-fashion show?”

H: You said you'd give me one.

Napanganga siya.

“Naalala mo talaga?!”

H: Of course.

Napailing si Lily habang tumatawa.

“Grabe. Mysterious ka na nga, may memory pa. Nakakatakot ka na.”

H: I'll take that as a compliment.

“Fine. Pero walang judgment. Hindi ako professional model.”

H: Understood.

Ilang minuto siyang nagpalit bago bumalik sa harap ng camera.

Nang makita niya ang sarili sa salamin, halos hindi siya makapaniwala.

Bagay sa kanya ang gown. Elegant, simple, at hindi siya mukhang nagpapanggap na ibang tao.

For a moment, nakita niya ang isang bersiyon ng sarili niyang matagal na niyang gustong maging—confident, successful, at hindi kailangang mag-alala kung sapat ba ang suot niya para sa isang okasyon.

“Okay,” sabi niya, umiikot nang kaunti. “Rate my look, Mr. No-Face.”

H: You look beautiful, Lily.

Natigilan siya.

Hindi biro. Hindi pang-aasar.

Simple lang ang sinabi nito, pero parang biglang uminit ang pisngi niya.

“Ah... thank you.”

H: You're welcome.

Mabilis siyang tumingin sa ibang direksiyon.

“Okay, enough! Baka ma-in love ako sa boses mo. Hindi pa nga kita nakikita!”

H: Is that a possibility?

“Don't flatter yourself!”

Pero kahit pinipilit niyang maging mataray, hindi nawala ang ngiti niya.

---

Sa kabilang panig ng lungsod, nakaupo si Henry Almeda sa kanyang private office, hawak ang cellphone.

He had seen Lily in the gown.

At sa ilang segundo, nakalimutan niyang isa lamang itong online arrangement na nagsimula dahil sa companionship.

Hindi niya alam kung bakit mahalaga sa kanya na maging maganda ang pakiramdam ni Lily sa event.

Hindi niya alam kung bakit gusto niyang makita itong ngumiti.

At lalong hindi niya alam kung bakit may kakaibang kaba sa dibdib niya sa ideyang makikita niya ito sa susunod na corporate gala.

Dahil si Lily ang isa sa mga intern na naka-assign sa event.

At si Henry ang CEO na kailangang humarap sa lahat ng bisita.

Hindi alam ni Lily na ang lalaking nagpadala ng gown ay ang parehong lalaking makikita niya sa gabing iyon.

At hindi rin alam ni Henry na maaaring ang simpleng regalong iyon ang magpapasimula ng mas komplikadong damdamin sa kanilang dalawa.