Kabanata 3

Vivienne Elise Moreau’s Point of View

Hiyang-hiya ako sa sinabi ng boss ko. Nawala kasi talaga sa isipan ko ‘yon! Ang tanging gusto ko lang naman ay ang makainom ng gatas nang sa gayon ay makatulog na ako.

Ang kaso lamang ay imbis na makatulog ako, hindi ‘yon nangyari. Nakatitig lang ako sa salamin, hanggang sumikat na ang araw.

“Hindi ka ba nakatulog?” pang-uusisa naman sa akin nang isang katulong na parang hindi yata nalalayo sa aking edad

“Bakit mo naman nasabi ‘yan?”

“Parang hindi kasi ganiyan ‘yong mga mata mo nang makita kita kahapon,” paliwanag nito sa akin na siyang nagpalingon naman sa akin sa kaniyang gawi. “Medyo umitim sa ilalim ng mga mata mo.”

“Naninibago lang kasi ako rito kaya hindi kaagad ako nakatulog,” paliwanag ko na kahit ang totoo naman ay kasalanan naman ng boss namin.

Kung hindi kasi sana niya ‘yon sinabi, sana ay nakatulog ako nang maayos.

Natigil lamang kami sa usapan nang bigla kong maramdaman ang isang mabigat na presensya sa aking likuran.

Hindi ko pa nga naitatanong ang pangalan niya nang bigla siyang tumalikod sa akin, at kaagad na nagpunta sa kitchen area.

Nang lingunin ko ang tao sa likod ko, kaagad na tumambad sa akin ang boss ko na ngayon ay nakatitig sa akin.

Salubong ang kaniyang kilay, at parang hindi naging maganda ang gising nito.

Napayuko na lamang ako, at umatras nang kaunti, dahil katatapos ko lamang na ayusin ang kaniyang pinggan, at salinan ng tubig ang kaniyang baso.

“Good morning, sir,” bati ko naman.

Hindi siya sumagot, pero dumiretso lamang siya sa kaniyang upuan, habang ako naman ay tumayo nang maayos.

Napagpasiyahan ko ring magpunta sana malapit sa pintuan ng dining area, dahil baka may biglaang kailanganing ipakuha si sir. Kaya lang ay bigla na lamang niya akong hinawakan sa aking siko para patigilin ako sa pupuntahan ko.

“Where do you think you’re going, huh?”

Mabilis akong napalingon sa kaniya, dahil sa gulat. Nanlaki pa nga ang aking mga mata, dahil hindi ko talaga siya inaasahan na hahawakan niya ako sa aking siko para lang patigilin ako sa paglalakad.

“Sir, sa may bandang pintuan lang naman po sana—”

“Kumain ka na ba ng breakfast?” putol niya sa aking sasabihin.

Kaya parang bigla naman akong nabingi, at hindi inaasahan ang kaniyang sasabihin.

“Po?”

Humugot lamang siya nang malalim na hininga, at napasulyap sa butler na ngayon ay nakatingin pala sa amin.

Nagulat pa ako nang bigla siyang yumuko, at kaagad na umalis.

Ang boss ko naman, biglang binitawan ang aking siko, at sakto namang bumalik ang butler na may dalang pinggan, mga kutsara, at maging ang babasaging baso.

Nang ilapag ng butler ‘yon sa table na kung saan ay malapit lamang sa boss ko, natigilan ako.

“Join me,” malamig nitong sambit, habang nakatitig lamang ako sa pinggan na nasa harapan ko.

Napansin yata niya na hindi ako gumagalaw. Kaya napalingon ulit siya sa akin, habang ako naman ay medyo nalilito pa rin.

“Don’t make me repeat myself, Tala,” malamig nitong paalala sa akin, pero umiling lamang ako.

“Pero, sir. Kumain na po kasi ako—”

“I’ll deduct your salary,” may pagbabanta naman nitong wika.

Kaya naman dali-dali akong umupo sa kung saan katapat ng pinggan na dala ng butler.

Kahit busog na ako, wala akong nagawa kung hindi ay sabayan siya. Akala ba niya ay nakalilimutan ko na ang binitawan niyang salita kagabi?

Hindi. Kaya hindi ko alam kung bakit umaakto siya na parang wala lang kung gayon na halos hindi na ako makagalaw nang maayos, dahil nasa akin talaga ang atensyon niya.

“From now on, sasabay ka na sa aking kumain.”

Para naman akong nahirapan sa paglunok nang sabihin niya sa akin ang bagay na ‘yon. Hindi ako makapaniwala!

Isa lang naman akong katulong, eh. Pero bakit ganito ang trato niya sa akin?

Oo, alam ko naman na advantage ko ‘to, dahil hindi na ako mahihirapan pa. Pero hindi ba ay parang may kaiiba sa ginagawa niya?

Kaya nga dapat ay hindi ako kampante ngayon, eh. Alam ko naman sa sarili ko na may mali, pero bakit parang natutuwa pa ako sa nangyayari?

Bakit parang hindi na ako mahihirapan pang isagawa ang plano ko?

Gusto kong mainis, pero at the same time ay thankful ako, dahil mapapadali naman ang lahat.

“Pero, sir. Hindi naman po yata puwede—”

Hindi na naman natuloy ang aking sasabihin, dahil tumalim na naman ang kaniyang mga mata sa aking gawi.

Kung nakakamatay lang sana ang titig, baka kanina pa ako bumulagta.

“Do you want me to fire you?”

Umiling naman ako bilang sagot, at tuluyan na talagang tiningnan si Kieran, kahit medyo labag talaga sa kalooban ko.

“Huwag po, sir. Kailangan na kailangan ko po kasi talaga ang pera,” pagmamakaawa ko.

Kahit ayaw ko namang magmakaawa, ginawa ko pa rin, dahil nga naman may kailangan akong gawin dito.

Humugot ako nang malalim ba hininga, at tinitigan na lamang ang kaniyang asul na mga mata, kahit na parang binabasa nito ang aking isipan.

“Then you have to follow what I’ve said.”

Hindi na ako nagsalita, at napatungo na lamang. Kung talagang kailangan ko ng pera, baka ganito ang gagawin ko. Magmamakaawa huwag lamang matanggal sa trabaho.

‘Yong tipong kailangan kong lunukin ang lahat para lang sa pera. Ngunit mabuti na lamang, dahil hindi.

Nang matapos naming kumain, kaagad akong nagligpit ng aming mga pinagkainan, habang ang boss ko naman ay nagtungo yata kaagad sa kaniyang study room.

“Ako na riyan. Sumunod ka na lang kay Sir Kieran,” pagpepresenta naman ng babaeng kausap ko kanina. “Baka mapagalitan ka pa kapag hindi ka kaagad sumunod sa kaniya.”

“Ano ba ang pangalan mo? Kanina pa tayo nag-uusap, pero hindi kita kilala.”

Doon naman siya natawa, at mabilis na inilahad ang kaniyang kamay sa akin.

“Maria ang pangalan ko,” sambit niya, habang nakangiti nang matamis sa akin.

“Tala,” pagpapakilala ko naman, at kaagad na inabot ang kamay niya.

Nang makarating ako sa harapan ng study roon ni sir, kumatok naman kaagad ako sa p***o, pero hindi nagsalita si sir.

Kaya naman dahan-dahan kong binuksan ang p***o, pero napantig ang tainga ko nang may marinig ako mula sa loob na siyang nagpatayo ng mga balahibo sa aking katawan.

“Oh fuck!” malutong na mura ni Sir Kieran.