Kabanata 5

Vivienne Elise Moreau’s Point of View

Hindi ako nakinig sa sinabi niya. Kaya ngayon ay nakatayo pa rin ako, hanggang sa siya na mismo ang tumigil sa panggugulo sa akin.

“Dessert,” mahinang sambit ni Sir.

“Ano pong klaseng dessert?”

“Anything. Sila na ang bahala kung ano ang ibibigay nila,” saad niya.

Kaya yumuko na lamang ako para magpaalam, at mabilis na lumabas ng kaniyang study room. Nakita ko nga sa labas ang butler pagkasara ko ng p***o, dahil kaagad siyang lumingon sa akin.

“Sir,” bungad ko kaagad, habang nakatingin siya sa akin na may pagtataka sa kaniyang mga mata. “Kailangan daw po ni sir ng dessert. Kahit ano raw po.”

Tumango naman siya bilang sagot, at naunang naglakad, habang ako naman ay nakasunod sa kaniya.

Nagtungo kami sa kitchen, at kaagad kong napansin na may mga nakahanda na pa lang dessert. Kukunin ko na lang ‘yon, at hindi na hihintayin pa.

Kaya napakurap ako, at hindi maiwasang magulat lalo pa’t kabisado na pala talaga nila ang gusto ng boss namin.

“Hindi ba sinabi kung ilan ang gusto niya?” usisa sa akin ng mayordoma na kaagad ko namang ikinailing.

“Wala pong sinabi kung ilan, o kung ano pong klase ng dessert. Ang sabi niya po ay bahala na raw po kayo kung ano ang gusto niyong ilagay.”

Hindi sumagot ang mayordoma, at tiningnan na lamang ang isang maid na kagaya ko na ngayon ay naglalagay ng kung ano-anong dessert. Naparami pa nga ‘yon, eh. Pero wala namang problema sa kanila kung hindi ‘yon maubos, o kung ano.

“Maglagay kayo ng juice. Pitsel na ang ilagay niyo, at isang baso,” utos naman ng mayordoma sa mga kasamahan ko.

Mabilis naman silang natapos, at inilagay na kaagad sa tray trolley.

“Salamat po,” sambit ko naman, bago lisanin ang kitchen area.

Nakasunod lang ako ngayon sa butler. Medyo nag-iingat din ako, dahil sa pitsel. Punong-puno kasi talaga ng orange juice, pero mabuti na lamang ay nakarating din naman ako kaagad.

“Sir, nandito na po ‘yong dessert niyo,” sambit ko nang makapasok ako ng study room niya.

Hindi ko na naramdaman pang sumunod sa akin ang butler papasok, dahil ang pagsara na lamang ng p***o ang aking narinig.

Kaya naman nanumbalik ang lakas ng pintig ng aking puso lalo na nang mag-angat siya ng tingin, at kaagad na sinalubong ang aking mga mata.

“Eat it,” seryosong utos nito sa akin na siya namang ikinagulat ko.

“Sir, bakit naman po ako ang kakain—”

“You’ll follow what I said, right?”

Doon akao napalunok, at kaagad na napasulyap sa pagkain na nasa harapan ko ngayon. Hindi ko alam kung dapat ko ba talaga siyang sundin ngayon lalo pa’t alam ko sa sarili ko na hindi ko hilig ang mga matatamis na pagkain.

Pero wala naman sigurong mawawala kung kakain ako kahit kaunti lang? Kahit dalawa, o tatlong subo?

Kaya naman kinuha ko ang isang piraso ng brownies, at kaagad ‘tong kinagatan. Alam kong nakatingin pa rin sa akin hanggang ngayon si sir, pero hindi ko na siya nilingon pa.

“Feed me.”

Doon ako natigilan sa pagnguya, at kaagad na napalingon sa kaniya na ngayon ay nakasandal na siya sa kaniyang swivel chair.

Nakatingin siya sa akin, at talagang hindi inililihis ang kaniyang mga mata. Kaya mas lalo lamang akong napalunok nang tuluyan, at hindi talaga alam ang aking gagawin.

Nang manguya ko ang aking kinain, at nagawang malunok. Kaagad akong tumayo nang maayos.

“Alin po ang gusto mo rito na dessert, sir?”

“You.”

Doon nalaglag ang aking panga, at parang nabingi na lamang ako lalo na nang umangat ang sulok ng kaniyang labi.

Pero imbis na matuwa ako, parang mas lalo lang akong nakaramdam ng kaiiba sa aking katawan. Nanuyo pa nga ang aking lalamunan, habang nakatitig sa kaniya, eh.

Ngunit ‘yong epekto niya ay nagawa kong itago. Hindi ko ipinahalata sa kaniya, at talagang gulat lang ang mahahalata sa aking mga mata.

“I’d like to taste the brownies.”

Napakurap ako, at parang naintindihan na ang kaniyang ibig sabihin. Kaya naman binalak kong kumuha sana nang panibagong brownies na nasa tray, pero nagsalita na naman siyang muli.

“Gusto ko ‘yong kinagatan mo.”

“Sir, puwede naman pong kumuha na lang ako nang bago—”

“Ang gusto ko ay ‘yang kinagatan mo,” ulit niya na may diin na ngayon.

Kaya kinagat ko ang aking ibabang labi, at mabilis na lumapit sa kaniya para isubo ang brownies na nakagatan ko na.

Inilapit ko ‘yon sa kaniyang labi, at nanatiling nakatitig lamang sa kaniya, pero nagulat na lamang ako nang hawakan niya ang aking pulso, bago kumagat sa brownies na hawak ko.

Nakatingin lang siya nang gawin ko ‘yon, at alam kong halata sa mukha ko ang pagkabigla.

Pinanood ko siyang nguyain ‘yon, dahil talagang hindi na siya bumalik pa sa pagtatrabaho. Nanatili na lang siyang nakatingin sa akin, saka sumubo ulit doon sa hawak kong brownies.

Nang lingunin ko ang hawak ko isang subo na lang ‘yon, pero hindi pa lang niya kinain ang lahat. Talagang nagtira pa, at hindi ko alam kung bakit niay ‘to ginagawa.

“Ayaw ko na. Kainin mo na ‘yan,” utos niya na para bang sa kaniya talaga ‘to.

Ako naman ang kumagat dito, pero hindi ko maintindihan kung bakit kailangan pa niyang makihati sa pagkain ko kung gayon na ang dami ko namang dalang pagkain.

Nagsimula na ulit siyang magtrabaho, habang ako naman ay walang nagawa kung hindi ay kainin na lamang ang natira.

At least, hindi ako kumain nang marami. Pero hindi ko lang talaga maisip na magagawa niyang kainin ang kinagatan ko na.

Ilang minuto rin ang lumipas nang bigla na lamang may kumatok sa p***o. Nagtaka pa nga ako, at napalingon na lamang, pero bigla namang pumasok ang butler.

“Sir, may bisita ka,” pahayag ng butler, at isinara ang p***o.

“Sino?”

“Sir Moretti po.”

“Let him in,” utos niya.

Kaya naman binuksan ulit ng butler ang p***o, hanggang sa pumasok ang isang lalaki na hindi naman ako pamilyar.

Nagtama ang aming mga mata, pero may tumikhim sa aking likuran, hanggang sa maramdaman ko na lamang ang presensiya ni Sir Kieran sa aking likuran.

“Leave us alone,” malamig na utos ni Sir Kieran.