Se connecter
**Pananaw ni Keaton**
"Paalam, anak!" sigaw ni Ma habang nagmamadaling bumababa sa kalsada. Huli na siya sa trabaho at halos walang oras para mag-ayos, kaya gulo-gulo ang liwanag ng kulay pula niyang buhok. Natawa ako nang makita ko siyang pinipilit itali ang buhok niya habang tumatakbo sa daan.
"Mag-ingat ka, Ma," kaway ko sa kanya hanggang sa mawala siya sa paningin ko. Pagkatapos ay bumalik ako sa aming tatlong kuwartong apartment. Nabili ito ng aking stepfather dalawang buwan bago siya pumanaw, pitong taon na ang nakararaan. Nag-ipon siya para bilhin ang pangarap na bahay na ito para sa aming lahat, ngunit nakakalungkot na hindi man lang niya naranasang tumira rito. Hindi na muling nag-asawa si Mama dahil hindi na niya kailanman nabuksan ang puso niya sa ibang lalaki. Sana balang araw ay makapag-asawa siyang muli.
Mayroon akong stepbrother na ang pangalan ay William. Pareho kaming 18 taong gulang ngayong taon at nakapagtapos na ng high school. Ang totoo, hindi na kayang tustusan ni Mama ang aming pag-aaral sa kolehiyo, at ayaw na naming maging pabigat pa sa kanya. Nagsimula akong magtrabaho bilang part-time waitress sa isang sikat na restawran sa malapit, habang ang stepbrother ko naman na isang sikat na gamer ay madalas lang na nakakulong sa kuwarto niya at naglalaro.
Nagsimula akong magkaroon ng damdamin sa kanya noong humigit-kumulang labing-apat na taong gulang ako, at nung una ay natakot ako. Alam kong mali ang naramdaman ko at ginawa ko ang lahat ng makakaya ko para mawala iyon, ngunit walang nangyari. Lalo lang tumindi ang nararamdaman ko. Ngunit itinago ko sa kanya ang aking naramdaman at ginampanan nang maayos ang papel ng isang mabuting stepsister. Ang totoo, sa loob-loob ko, gusto ko ng mas malalim na relasyon sa kanya...
Nakuha ko kay Mama ang kulay pulang buhok, berdeng mga mata, at maliit na pangangatawan, ngunit si William naman ay baligtad—itim ang buhok, may mga matang kasing asul ng dagat sa taglamig, at may magandang katawan na hinubog ng pag-eehersisyo. Hindi ito nababagay sa isang taong laging nakakulong sa bahay at naglalaro lang.
Twing nakikita ko siya, napapaisip talaga ako na paborito siya ng Lumikha. Pano ba naman magiging ganito kagwapo ang isang tao?
Inilibot ko ang paningin sa sala at sa wakas ay tumingin sa orasan. 7:09 AM na. Siguradong naglalaro pa rin ang stepbrother ko sa kuwarto niya.
Bihira naman talaga siyang makihalubilo sa ibang tao.
Pumunta ako sa kuwarto ko, naghubad, itinakpan ang katawan ko ng puting tuwalya, at naglakad patungong banyo. Buong tiwala kong binuksan nang malapad ang p***o ng banyo at pumasok, nang biglang may narinig akong sumisigaw na boses.
"Pumatok ka naman!"
Nagtama ang mga mata ko sa tagiliran ng aking stepbrother na hubad na hubad sa loob ng shower room. Alam kong gwapo siya, pero Diyos ko! Sobra naman ito!
Ngunit hindi ko na pwedeng ipagpatuloy ang pagtingin.
"Patawad, William. Akala ko nasa kuwarto ka pa," sabi ko na may paumanhing mukha, kahit wala naman talaga akong intensyong lumabas agad.
"Lumabas ka!" galit niyang ashal, habang itinatakpan ng dalawang kamay ang kanyang ari para maitago sa paningin ko. Sa totoo lang, naisip ko pa na mas maganda sana kung hindi niya itinakpan. Sobrang gandang pagkakataon na sana nito!
"Binge ka ba?" Inihagis niya ang kanyang tsinelas, at napaatras ako para umiwas kaya nadulas ako. Habang ginagawa ko ang lahat para hindi matumba at naghahanap ng maihahawakan, pati ang tuwalya na nagtatakip sa katawan ko ay natanggal at bumagsak sa sahig.
"Aaaaaah!" napatili ako nang makitang exposed ang katawan ko. Mabilis kong itinakpan ang aking dibdib ng isang kamay, pinulot ang tuwalya, at tumayo.
"Pasensya na po," humingi ako ng paumanhin at tumakbo palabas ng banyo nang hindi man lang isinara ang p***o. Dumiretso ako sa kuwarto ko at ibinagsak ang p***o. Doon ko lang narealize na tuwalya lang ang hawak-hawak ko. Ipinulupot ko ang tuwalya sa aking dibdib, umupo sa kama, at itinakpan ang aking mukha dahil sa labis na kahiyaan.
Siguradong nakita niya ang bagay na pinipilit kong itago. Tsaka hindi ko man lang maalala kung natakpan ko ba ang katawan ko bago ako tumakbo, kaya siguradong nakita niya ang hubad kong pwet habang tumatakbo ako.
Diyos ko!
Sana lumapnos na lang ang lupa at lamunin ako. Sa nangyari pa lang ngayon, pano ko pa siya maihaharap sa mukha ko?
**Pananaw ni William**
Naging magaan sa kalamnan ang mainit na tubig. Masarap sa pakiramdam lalo na’t puyat ako buong gabi kasama ang mga teammate ko para sa RPG Championship match.
Gaya namin ay matindi rin ang kalabang koponan kaya naging mahigpit ang laban, ngunit sa huli ay kami ang nanalo at ang tagumpay na iyon ay napakatamis, parang kendi na dumampi sa dulo ng dila.
Habang inaalala ko sa isip ang huling patayang galaw na sumira sa kalaban, biglang bumukas ang p***o at pumasok si Keaton sa banyo nang hindi man lang kumakatok, walang kaalam-alam at tuliro.
"Hindi ka man lang ba marunong kumatok?" Mas malakas ang lumabas sa boses ko kaysa sa inasahan ko, at mabilis kong itinakpan ng aking mga kamay ang ibabang bahagi ng aking katawan.
Nataranta siyang humingi ng tawad, ngunit dahil gusto ko na siyang mabilis na lumabas, inihagis ko ang tsinelas sa direksyon niya…
Nang subukan niyang umiwas ay nadulas siya, at sa sandaling iyon ay halos lumukso ang puso ko palabas sa dibdib ko.
Siyempre gusto kong pigilan ang pagkahulog niya, pero sa ganitong sitwasyon, hindi pwede! Inakala ko na sa pinakamalala ay pwet lang niya ang hahampas sa sahig bago siya tatayo ulit at lalabas. Pagkatapos noon ay hihingi na lang ako ng paumanhin sa kanya mamaya.
Ngunit nahulog ang kanyang tuwalya, at ang lahat ng bagay sa kanya na ipinagbabawal sa akin ay nalantad sa harap ng aking mga mata.
Ang stepsister ko ang pinakamagandang babae na nakita ko sa buong buhay ko, at mula noong mag-15 taong gulang ako ay nagkaroon na ako ng hindi maipaliwanag na damdamin para sa kanya, ngunit palagi kong itinatago ang damdaming iyon at pinatutunguhan siya nang malamig at walang pakialam.
Sa ilang segundo na nakabuka ang bibig ko sa pagkagulat habang nakatingin sa katawan niya, kailangan kong mas higpitan pa ang hawak sa ibaba ko. Dahil hindi niya pwedeng malaman kung ano ang ginagawa ng kanyang hubad na katawan sa aking ibaba.
"Lumabas ka!" sigaw ko, at mabilis siyang tumayo at tumakbo palabas. Habang tumatakbo ay hindi man lang niya sinubukang takpan ang kanyang katawan, at hindi rin niya isinara ang p***o.
Kahit na naramdaman kong mali ito, naisip ko ring bihira lang ang ganitong pagkakataon, kaya pinagmasdan ng mga mata ko ang kamangha-manghang tanawin ng kanyang bilugan at kumakaway na pwet hanggang sa mawala siya sa paningin ko.
Doon ko lang naisip na nakabukas pa pala ang p***o ng banyo, at wala akong nagawa kundi ang isara ito nang may pag-aatubili.
Hindi lang iyon, tumigas ang alaga ko sa ibaba. Kailangan ko itong palamigin, at mukhang hindi na ito madadaan sa malamig na tubig lang tulad ng dati.
Ang elf na manggagamot na si Eira ay nagmamadali sa kagubatan, na nakatitig ang mga mata sa mapa na hawak sa kaniyang kamay. Malapit na niyang matagpuan ang bihirang halamang Haste de Geada at hindi na siya pwedeng mag-aksaya ng oras. Gayunpaman, habang naglalakad siya nang malalaking hakbang, narinig niya ang mahinang sigaw, na punong-puno ng purong takot, ng isang boses ng babae.Halos hindi siya makapaniwala sa kaniyang mga tainga. *„Isang boses sa nakalalasong lugar na ito?“* Ang kaniyang ulo ay napatingala sa gulat, pinatalas ang kaniyang mga tainga at nakinig nang mabuti. Pagkatapos, ang sigaw ay muling umalingawngaw, na sinusundan ng mga nakapipigil na hikbi.Ang hawak ni Eira sa mapa ay lalong humigpit at ang pag-aalala ay lumukob sa kaniya. *Ano ang nangyayari rito? Isang boses ng babae! Maaari kayang isang paggahasa o kung ano pa man?*, naisip niya sa kaniyang sarili. *Mabuti pa siguro na tingnan ko gamit ang aking sariling mga mata*, dagdag niya sa isip.„Hindi, hindi iyon
Hindi siya nangahas na tanungin ito at idiniin ang kaniyang mga kamay sa pader. Sa ilalim ng utos nito, ibinukaka niya ang kaniyang mga binti at, sa isang pikit ng mata, ang kaniyang panloob na damit ay ibinaba. Pinasok nito ang kaniyang ari muli, dumiin nang may karahasan na tila ba ang buhay nito ay nakasalalay doon. Ang isang kamay nito ay nakahawak sa kaniyang leeg, habang ang isa naman ay matagal na nakatuon sa kaniyang matitigas na utong.„Pakiusap, dahan-dahan lang“, pagmamakaawa niya sa pagitan ng mga nilalagnat na daing, ngunit hindi ito huminto. Dumiin lamang ito nang mas malakas pa, na ibinibidang kung gaano kasarap ang kaniyang puki.Ilang minuto ang nakalipas, bumunot ito mula sa kaniyang loob at hinubaran siya. Pagkatapos, lumuhod ito upang dilaan siya.Ang nagagawa lamang niya ay takpan ang kaniyang bibig upang huwag sumigaw sa purong sarap. Ang mga galaw nito ay nagpapadaloy sa kaniyang mga katas, at dinidilaan ito ng lalaki hanggang sa walang matira.Kasunod nito, ina
„Batang binibini, sino ka?“, tanong ng babae.Ang puso ni Delphina, na nadadaig ng purong takot, ay napakabilis at napakalakas ng tibok sa kaniyang dibdib na tila aalpas na ito anumang sandali.Naiipit sa pagitan ng isang serpente na metamorfo at isang tigre na metamorfo — napakasuwerte naman niya!„Huwag mo nang hayaang magtanong pa ako ulit.“ Ang babala sa tono ng babae ay napakalinaw.Mabagal na inilingon ni Delphina ang kaniyang ulo at nakita ang isang babaeng may matatalas na berdeng mata at kulay-gintong, mala-sutlang buhok na umaabot sa kaniyang baywang. Ang masungit nitong tingin ay nakatitig sa kaniyang mukha.Bumuntong-hininga ang lalaki at lumakad patungo sa mainiping binibini. May ibinulong ito sa kaniyang tainga nang ilang sandali, hanggang sa sa wakas ay nakahinga nang maluwag ang babae.„Delphina, anak ni Gordon Levitt“, sabi ngayon ng babae sa isang matatag na boses, ngunit kapansin-pansing mas malambot kaysa kanina. „Hindi mo kailangang mag-alala. Hindi ka namin sasak
Patuloy ang takot ni Delphina, at hindi niya maiwas ang kanyang tingin sa nagbabagyang titig ng ahas.Tila itinatarak ng walang pikit na titig ng ahas ang mismong kaluluwa niya. Nagkakarera ang kanyang isip sa mga alaala ng marahang haplos at nakagiginhawang ngiti ng kanyang ina, na ngayon ay isang malayong alaala at ảo na lamang. Naramdaman niya ang paghahapdi ng kanyang mga mata habang nagsisimulang bumuo ang mga luha, ngunit hindi siya makalingon palayo sa nakahihipnotismong titig ng ahas.Pabalik-balik ang labas-masok ng phânang dila ng ahas, na nararamdaman ang takot ni Delphina, at nadarama niya ang masamang banta nito na unti-unting pumapalibot sa kanya. Naisip niya ang kejam na hangarin ng kanyang pamilya sa amain—ang pagpapadala sa kanya sa kagubatan nang walang proteksyon, walang pagkain, at walang pag-asa. Nais nilang mamatay siya, at ngayon ay nakaharap na niya ang mismong kamatayan.Mabilis at paputol-putol ang paghinga ni Delphina habang ang kanyang puso ay tumitibok nan
Lugami na bumagsak si Delphina sa lupa matapos siyang sipain ng isang puwersa palabas ng portal. Habang daing ang katumbas, dahan-dahan siyang tumayo. Sa pagtaas ng kanyang ulo, nakita niya ang nakakatakot na kagubatan. Ang kaharian ng mga Elf at ang kaharian ng mga Tiger ay naghahati sa iisang gubat.Inihagis siya sa gitna ng kagubatan nang walang ideya kung saan patungo, dahil wala siyang mapa o anumang magtuturo sa kanya ng daan patungo sa mga bungang-kahoy na gusto ng kanyang madrasta at kapatid sa labas. Sa isang malalim na buntong-hininga, inihanda niya ang sarili para sa kanyang paglalakbay, habang nananalangin sa diyosa na protektahan siya.Pahirapang humhakbang si Delphina habang nanginginig ang kanyang mga binti. Wala siyang anumang paraan ng proteksyon, walang kagamitan, kundi isang maliit na sanga lamang. Wala siyang ideya kung paano anihin ang dalawang bunga kahit pa makasalubong niya ang mga ito. Pakiramdam niya ay sumisikip ang mga puno sa kanyang paligid, habang ang mg
Humahagulgol si Delphina habang tinitiis ang hiya at ang matinding sakit na mabilis na lumalaganap sa kanyang katawan. "Bakit mo ginawa sa akin 'to?" nahihirapan niyang naibulong."Lulunin mo 'yan bago pa ako mawalan ng pasensya," babala ni Aaronio.Habang humihikbi, ininom niya ang dalawang gamot at tumayo nang maramdaman niyang nawala na ang karamihan sa sakit."Hindi malayo sa iyo ang katarungan," buong kapaitan niyang sinabi at mabagal na humakbang nang pasuray-suray patungo sa pinto.Ngunit sa loob lang ng ilang segundo, nasa harapan na niya ang kanyang kapatid sa ama.Sinakal siya nito. "Anong sinabi mo?"Pumiglas si Delphina at hinawakan ang kamay nito, gustong-gusto nang makawala dahil nauubusan na siya ng hangin.Ginawa naman nito ang gusto niya; binitawan siya nito.Ngunit maaga pa para makahinga nang maluwag. Walang babala na sinimulan nitong saktan si Delphina, na nagpapakawala ng mga tumpak at brutal na suntok. Napasigaw si Delphina sa sakit habang nagmamakaawa, ngunit tu







