2

Mula sa Pananaw ni Keaton

Hindi ko alam kung gaano na ako katagal na nakaupo rito sa kama habang nakain ng sarili kong kahihiyan, ngunit nagising ang diwa ko nang may kumatok sa p***o ng aking silid.

Malamang na nasa trabaho na si Mama ngayon, at kung may nakalimutan man siya, tatawagan niya ako para ipadaala ito. Kaya siguradong si William ang kumakatok sa p***o. Bigla kong naalala ang nangyari kanina nang mabilis akong pumasok sa banyo habang nasa ganoong kalagayan siya. Nag-iinit ang aking mga pisngi, at kahit walang magsabi sa akin, alam kong pulang-pula na ang aking mukha at mga tainga.

Paano ko siya haharapin sa ganitong lagay? At tsaka, galit kaya siya?

“Keaton, Keaton!” narinig ko siyang tumatawag.

Sa loob ng ilang segundo, hindi ako nakapagsalita at hindi ko alam kung ano ang isasagot sa kanya.

“Keaton, alam kong nandiyan ka. Tapos na ako maligo. Pwede ka nang maligo ngayon,” sabi niya sa akin. Narinig ko pa ang malalakas niyang hakbang palayo, na tila baga ginawa niya iyon para iparamdam sa akin na maaari na akong kumalma.

Nanatili pa ako sa aking kuwarto nang kalahating oras hanggang sa maubos ko ang isang bote ng tubig na nasa ibabaw ng aking dresser. Nang maramdaman kong kontrolado ko na ang aking emosyon, doon pa lamang ako dahan-dahang lumabas ng silid.

**Pagkalipas ng 20 minuto.**

Lumabas ako ng banyo habang tinatakpan ng isang kamay ang aking dibdib at maingat na naglakad patungo sa aking silid upang hindi mawiwiwisik ang aking tuwalya. Ang silid ng aking kapatid ay nasa tapat lang ng akin. Dahil puyat siya, tiyak na tulog na siya ngayon.

Nang paitukin ko ang hawakan ng p***o ng aking silid, narinig ko ang paglagutok ng p***o ng silid ni William. Mabilis akong tumakbo pabalik sa aking silid at malakas na isinarado ang p***o.

Inilagay ko ang aking kanang kamay sa aking dibdib na naikakawag sa kaba, at huminga nang malalim na tila nakaligtas lang mula sa isang mapanganib na sitwasyon.

Kahit papaano, sa kaibuturan ng aking puso, alam kong ang larong ito ng taguan ay hindi magtatagal magpakailanman. Ngunit sa ngayon, ang gusto ko lang ay iwasan siya.

...

Ang kasunod na araw ay Sabado.

Hindi nagtatrabaho si Mama kapag katapusan ng linggo, kaya nakakasama namin siya sa bahay. Si William naman ay hindi pwedeng maglaro ng *games* kapag katapusan ng linggo (maliban na lang kung gabi), ngunit kailanman ay hindi siya nagreklamo tungkol doon.

Alas-onse na ngayon ng umaga.

Bilang isang waitress, palitan ang aking shifting, at dahil panggabi ang shift ko ngayon, kailangan ko nang maghanda para pumasok. Lumabas din nang maaga si Mama para makipagkita sa kaibigan niyang si Maureen, na kamakailan lang ay namatayan ng biyenan. Hindi ako masyadong palabati at hindi rin kami close ng kaibigan ni Mama, kaya hindi na ako sumama kahit ilang minuto lang.

Habang papunta ako sa aking silid, nakita ko ang aking stepbrother na nakatayo sa tapat ng aking p***o at nakatambad sa aking dadaanan. Kumunot ang aking noo at nagtanong, “William, ano 'tong ginagawa mo? Kailangan ko nang pumasok sa trabaho sa loob ng isang oras. Papatayin mo ba ako sa pagod? Padaanin mo muna ako para makapagpahinga.”

“Keaton, hanggang kailan mo ba ako iiwasan?” tanong niya.

Hmm, hindi ko inaasahan ang tanong na iyon, pero hindi na rin ako nagulat. At mukhang kung hindi ako sasagot, hindi niya ako papapasukin sa aking silid. Ang problema lang, hindi ako handang sumagot sa ganyang uri ng tanong.

“Keaton, itigil na natin 'to. Kailangan natin mag-usap,”

“Kuya, wala akong dapat sabihin sa 'yo. Pakiusap, huwag mong harangan ang p***o,” sabi ko sa inis na boses habang sinusubukang itulak siya palayo sa pintuan, ngunit hindi man lang siya nagalaw.

Ilang beses ko pang sinubukan, ngunit kahit nang mapagod ako at humihingal na, hindi pa rin siya gumagalaw kahit kaunti. Diyos ko, gawa ba siya sa bato?

“Keaton,” hinawakan niya ang aking kaliwang kamay, hinila ako patungo sa sala, at pinaupo sa sofa.

Pagkatapos ay umupo siya sa aking tapat. Napasimangot ako at tumingin sa ibang direksyon.

“Kapatid ko,” bumuntong-hininga siya at nagpatuloy. “Alam kong hindi rin madali sa 'yo 'to. Ganun din sa akin. Kalimutan na lang natin ang nangyari sa atin, okay?” mahinahon niyang sabi.

Lumingon ako sa kanya at sinabi, “Kuya, nagalit ka kaya sa akin kanina.” sumbat ko.

“Kahit sino naman gagawin 'yon. Kahit ikaw, Keaton, gagawin mo rin 'yon. Tsaka, patawad sa pagtapon ko ng tsinelas. Pinagsisisihan ko talaga 'yon,” pag-amin niya.

Pagkatapos noon, gumawa siya ng isang nakagugulat na bagay sa harap ko. Lumapit siya sa akin at lumuhod sa aking tapat habang may nakikiusap na ekspresyon sa kanyang gwapong mukha.

“Pakiusap, Keaton, mapapatawad mo ba ako?” pakiusap niya.

Diyos ko! Kahit sa ganitong sitwasyon, mukha pa rin siyang napakagwapo. Gusto ko na siyang patawarin agad-agad, ngunit hindi ako pwedeng magpadala nang mabilis. Kailangan niyang magpagod pa para makuha ang kapatawaran ko.

“Papatawarin kita sa isang kondisyon,” alok ko.

Tumango siya nang walang pag-aalinlangan, at napangiti ako.

“Kahit ano, sabihin mo lang, ate,” sagot niya habang tumatawa, at tumango naman ako nang may kasiyahan.

“William, gusto kong maglaro ng *Question and Answer game* sa kuwarto mo,” mungkahi ko. Agad naman siyang pumayag na tila walang anumang problema.

“Pero may kapalit ang larong 'to. Gusto mo bang malaman?” tanong ko habang nagpapakita ng mayabang na mukha.

“Sige. Sabihin mo,” sabi niya habang tumatayo.

“Kapag hindi mo nasagot ang tanong, kailangan mong maghubad ng isang pirasong damit,” biro ko habang nakangisi.

Napatulala siya sandali, ngunit agad ding pumayag.

“Kung ganun, magsuot ako ng napakaraming damit. Tiyak na hindi ako matatalo sa 'yo,” confident niyang sabi, at napailag na lang ako habang pinagmamasdan ang likod niya habang paalis. Nang mawala na siya sa aking paningin, tinakpan ko ang aking mga pisngi na nag-iinit sa kahihiyan.

Bakit ko ba sinabi iyon? At ang nakakagulat pa, pumayag talaga siya!

Diyos ko!

Narinig ko ang mga hakbang niya lapit sa akin, kaya mabilis kong ibinaba ang aking mga kamay at nagkunwaring walang paki, na para bang hindi ako 'yong taong nahihiya kanina lang.

“Kailan natin sisimulan?” tanong niya. “Kailangan ko ng oras para maghanda,” dagdag pa niya.

“Kahit kailan mo gusto,” sagot ko nang hindi man lang nag-iisip.

Tumango siya, napangiti, at sinabi, “Sa tingin ko, pwedeng magsimula na tayo ngayon. Maghihintay ako sa kuwarto ko.” Bago pa ako makapagprotesta, tumalikod na siya at umalis.

Sa inis, mabilis kong hinila ang aking ponytail.

“Pero kailangan ko pang magtrabaho!” sigaw ko habang hinahabol siya.

“Tawagan mo ang boss mo at sabihin mong masama ang pakiramdam mo,” sabi niya habang binibilisan ang lakad patungo sa kanyang silid.

“Hindi ko magagawa 'yon,” biro ko, bago pumasok sa aking silid para mag-makeup at kunin ang aking bag.

Nang tumakbo ako palabas ng silid, nakatayo na siya sa tapat ng aking dadaanan para harangan ang aking pagtakas. Nakaganti na siya ng ilang pirasong damit at handang-handa na para sa laro.

Diyos ko, mas masigasig pa siya kaysa sa akin! Paano ako makakalabas sa sitwasyong ito?

“Pinapatawad na kita, William,” bumuntong-hininga ako sa pakiramdam ng pagkatalo. Kung ito lang ang tanging paraan para makapasok ako sa trabaho, wala akong magagawa. Ituturing ko na lang 'tong pagkatalo.

“Tinawagan ko na ang boss mo, at pinayagan ka niyang mag-leave ngayong araw,” sabi niya na ikinagulat ko nang husto.

“Ano? William, paano mo nagawa 'yon?”

“Walang dapat makagulo sa laro natin,” sagot niya habang hinihila ako pabalik sa loob ng kanyang silid.

Pagkatapos ay inilock niya ang p***o at inilagay ang susi sa kanyang bulsa. Hmm, ilang buwan na rin akong hindi nakakapasok sa kuwarto niya, at ngayong nakita ko ito, mabango at napakalinis tingnan. Nakakabighani man, nakasimangot pa rin ako.

“Upo ka,” alok niya habang umuupo sa isa sa dalawang upuan sa silid.

Nakasimangot kong sinunod ang sinabi niya. Sa dami ng damit na nakasuot sa kanya, malinaw na ako ang lugi sa sitwasyong ito.

“Ako muna ang magtatanong,” sabi niya, at nang lalong lumalim ang simangot ko, tumawa lang siya nang mahina.

...

**Pagkalipas ng 30 minuto.**

Patuloy pa rin ang laro.

Nagtanong siya sa akin ng mga simpleng tanong na napakadaling sagutin, ngunit bilang kapalit, nagtanong ako ng mga totoong mahihirap na tanong. May ilang nasagot siya at may ilang nagkamali siya, kaya kailangan niyang hubarin ang lahat ng damit niya kasama na ang damit na nakasuot sa kanya kanina. Ngayon, nakaupo siya sa tapat ko nang walang damit sa itaas.

Sa totoo lang, hindi biro ang kanyang abs. Napakatigas. Tiyak na marami siyang ginagawang ehersisyo sa kanyang silid.

Ngayon, oras na para magtanong siya. Ngunit sa halip na simpleng tanong ang ibigay niya gaya ng inaasahan ko, nagbigay siya ng napakahirap na tanong sa Matematika.

Nanggigil kong iginit ang aking mga ngipin sa inis.

Alam na alam ng stepbrother kong ito kung gaano ako kahina sa Matematika. Tulog lang ako buong klase ng Math at minsan ay nag-cucutting pa ako. Isang himala na nga na nakapasa ako sa exam sa Math.

Tapos magtatanong siya ng tungkol sa Algebra? Kahit mag-aral ako nang tatlong araw, paano ko malalaman ang sagot? Napakadayukdok ng lalaking 'to!

E ano namang magagawa ko sa kanya? Tsaka natatalo na siya kanina pa, kaya hindi ko na kailangang masyadong magdusa. Ngayong seryoso na siya, kailangan ko lang maging mag-ingat.

Habang nagpapatuloy ang laro, natalo na naman siya muli at kailangan niyang hubarin ang kanyang sinturon.

Pagkatapos ay nagtanong siya sa akin, at sa pagkakataong ito, sa sama ng loob ko, hinubad ko ang aking palda. Ngayon, naka-bra at panty na lang ako.

E nagpunta naman na kami sa dalampasigan nang ilang beses noon, kaya hindi na ito ang unang beses na nakita niya akong naka-bra at panty lang.