Chapter 4

"Not you, Ms. Valderama. Stay."

Napatigil si Celestine. Ang mga kasamahan niya ay nagpalitan ng mga nag-aalalang tingin, ngunit walang naglakas-loob na suwayin ang bilyonaryo. Nang makalabas ang huling tao, narinig niya ang mabigat na pagsara ng double doors ng boardroom. Tanging silang dalawa na lang ang naiwan sa malawak na silid.

Pilit na pinakalma ni Celestine ang pagkabog ng kanyang dibdib. Nakilala ba siya nito? Imposible. Anim na taon na ang nakalipas. Madilim sa VIP lounge nang gabing iyon, at ang buhok niya ay nakalugay at magulo, malayong-malayo sa mahigpit at pormal na pusod niya ngayon. Higit sa lahat, siya ay isang walang-karanasang dalaga noon, samantalang ngayon ay isa na siyang matapang na corporate head.

Dahan-dahang tumayo si Zeno Valmonte mula sa kabisera. Itinukod nito ang magkabilang kamay sa mesa at tinitigan si Celestine mula ulo hanggang paa. Ang madilim at mapanuring mga mata nito ay tila isang scanner na binabasa ang bawat detalye ng kanyang pagkatao.

"Mr. Valmonte," basag ni Celestine sa nakakabinging katahimikan, pinipilit na panatilihing malamig at propesyonal ang kanyang boses. "May kailangan pa po ba kayong linawin sa Operations report?"

Hindi agad sumagot si Zeno. Naglakad ito paikot ng mahabang mesa, palapit nang palapit sa kinatatayuan ni Celestine. Bawat hakbang ng itim na sapatos nito sa sahig ay parang pagbilang ng segundo bago sumabog ang isang bomba. Huminto si Zeno nang dalawang talampakan na lamang ang layo sa kanya.

Napakalapit nito. Amoy na amoy ni Celestine ang pamilyar na halimuyak ng sandalwood at musk, ang parehong amoy na nakabalot sa kanya noong gabing isuko niya ang kanyang sarili sa lalaking ito.

"Celestine Valderama," mabagal na pagbigkas ni Zeno sa kanyang pangalan habang binabasa ang file na hawak nito. "Head of Operations. Top graduate from a state university. You built your way up in Apex Realty within five years. Impressive track record para sa isang babaeng nasa probinsya ng Tayabas."

"Salamat po, Sir. I do my best for the company," maikling sagot ni Celestine, hindi inalis ang tingin sa mga mata ng boss.

Ibinaba ni Zeno ang folder sa mesa. Kumunot ang noo nito habang nakatitig sa mukha ni Celestine. Tila may hinahanap itong pamilyar sa kanyang mga mata. Isang kakaibang pagtataka ang dumaan sa mukha ng bilyonaryo. Naramdaman ni Zeno ang isang hindi maipaliwanag na pagnanasa at pamilyaridad, ngunit hindi nito matukoy kung saan nanggagaling.

"Have we met before, Ms. Valderama?" direktang tanong ni Zeno, ang boses ay malalim at nag-iimbestiga.

Halos tumigil ang paghinga ni Celestine. Mahigpit niyang ikinuyom ang kanyang mga daliri, ibinabaon ang mga kuko sa sariling palad upang hindi siya manginig.

"Hindi po, Mr. Valmonte," walang panginginig na pagsisinungaling ni Celestine. "Ito ang unang pagkakataon na nagkaharap tayo. Hindi ako madalas umakyat sa headquarters sa Maynila dahil nakapokus ako sa pagpapatakbo ng mga site natin dito sa Tayabas."

Hindi agad inalis ni Zeno ang paningin sa kanya. Pilit nitong binabasa kung may itinatago siya. Lumapit pa ito ng kalahating hakbang, at ngayon ay halos magkadikit na ang mga braso nila.

Inilapit ni Zeno ang kanyang mukha sa gilid ng ulo ni Celestine, tila sinusuri ang pabangong gamit niya. "You look... strangely familiar. At may kakaiba sa paraan ng pagsagot mo sa akin. Most people in this building are trembling in fear, but you stand there like you have nothing to lose."

"Wala po akong dapat ikatakot dahil alam kong ginagawa ko nang tama ang trabaho ko," matigas na sagot ni Celestine, pinipigilan ang sariling umatras. "Kung tapos na po kayo sa pagsusuri sa background ko, kailangan ko nang bumalik sa opisina. May mga kontrata pa akong dapat repasuhin para sa Tayabas Commercial Hub."

Isang malamig na ngisi ang sumilay sa labi ng CEO. Sa buong buhay niya, walang babae ang naglakas-loob na talikuran siya o sagutin siya nang ganoon kalamig. Nakakairita, ngunit sa hindi malamang dahilan, mas lalo itong pumukaw sa interes ng kanyang matigas na pagkatao.

"You are dismissed for today, Ms. Valderama," pormal na sabi ni Zeno, humakbang paatras at ibinulsa ang isang kamay. "Ngunit simula bukas, ililipat ang opisina mo sa top floor. Gusto kong nakikita ang lahat ng galaw ng Operations. You will report directly to me."

Nanlaki ang mga mata ni Celestine. "Sir, ang team ko ay nasa second floor. Hindi magiging epektibo kung malalayo ako sa kanila."

"I am the CEO, and I dictate what is effective," awtoritaryong putol ni Zeno, bumalik ang pagiging walang-awang bilyonaryo. "Gusto kita sa itaas, malapit sa opisina ko. I want to keep a very close eye on you, Ms. Valderama. That is final."

Wala nang nagawa si Celestine kundi ang tumango. "Masusunod po, Mr. Valmonte."

Mabilis siyang tumalikod at naglakad palabas ng boardroom. Nang sumara ang pinto sa kanyang likuran, napasandal siya sa malamig na pader ng pasilyo. Nanginginig ang buong katawan niya. Nakaligtas siya ngayon. Hindi siya nakilala ni Zeno, pero ang utos nitong ilipat siya sa top floor ay isang malaking banta. Paano niya itatago ang lihim kung araw-araw silang magkakaharap?

Nagmamadali siyang naglakad pabalik sa kanyang private office kung saan naghihintay ang kanyang anak. Pagkabukas niya ng pinto, nakita niya si Zion na nakadungaw sa malaking salamin ng bintana na nakaharap sa labas ng kumpanya.

"Mommy!" masayang salubong ng bata at patakbong yumakap sa kanyang mga binti.

Agad na lumuhod si Celestine at niyakap nang mahigpit si Zion. Dito siya kumukuha ng lakas. Ang inosenteng amoy ng kanyang anak ang nagpapabura sa kaba na idinulot ni Zeno.

"Are you okay, Mommy? You look pale," inosenteng tanong ni Zion, hinaplos ang pisngi ng ina gamit ang maliliit nitong kamay.

"Ayos lang si Mommy, baby. Napagod lang sa meeting," pilit na ngumiti si Celestine. "Tara na, uuwi na tayo. Bibilhin na natin ang paborito mong ice cream."

Habang hawak ang kamay ng kanyang anak palabas ng executive floor, hindi sinasadyang napalingon si Zion sa direksyon ng elevator kung saan kakalabas lang ng isang pamilyar na bulto ng lalaki.

Si Zeno Valmonte. Naglalakad ito kasama ang mga bodyguards.

"Mommy, look!" turo ni Zion gamit ang kanyang maliit na daliri. "Ang tangkad ng man na iyon. Parang superhero."

Agad na hinila ni Celestine ang kamay ng anak at tinakpan ang mukha nito gamit ang sariling katawan bago pa man lumingon si Zeno sa kanilang direksyon.

"Huwag kang magtuturo ng ibang tao, Zion. Bad manners iyon," mabilis na saway ni Celestine habang nagmamadaling ipinasok ang anak sa fire exit stairs imbes na maghintay ng elevator.

Habang bumababa sa hagdan, paulit-ulit na nag-e-echo sa isip ni Celestine ang babala ng tadhana. Nandito na ang ama ni Zion, at hindi niya alam kung hanggang kailan niya kayang pagtaguan ang nag-iisang lalaking may kapangyarihang bawiin ang lahat sa kanya.