Chapter 6

Tatlong araw.

Iyon ang itinagal ng diskarte ni Celestine upang iwasan ang mapanganib na presensya ng bagong CEO ng kumpanya. Mula nang mangyari ang muntikang paghalik sa loob ng executive office, ginawa ni Celestine ang lahat ng dahilan upang hindi mag-isa na makasama si Zeno Valmonte. Kung kailangan niyang magpasa ng report, inuutusan niya ang kanyang sekretarya na si Sarah. Kung kailangan ng pirma niya, ipinapadala niya ito sa pamamagitan ng internal mail system. At kung sakaling ipatawag siya sa loob ng opisina, sinisiguro niyang nakabukas ang pinto at may kasama siyang ibang department head.

Naging isang laro ng taguan ang bawat araw niya sa top floor ng Apex Realty. Subalit para sa isang lalaking tulad ni Zeno, ang pag-iwas ng kanyang biktima ay lalo lamang nagpapatindi sa uhaw nitong manghuli.

Pumatak ang alas-singko ng hapon. Karamihan sa mga empleyado sa ibabang palapag ay nag-uunahan na sa elevator upang umuwi. Inayos ni Celestine ang kanyang mga gamit sa ibabaw ng kanyang executive desk. Gusto na niyang umuwi sa Tayabas kung saan naghihintay ang kanyang anak na si Zion.

Eksaktong isasara na niya ang kanyang bag nang biglang tumunog ang intercom sa kanyang mesa. Ang pulang ilaw nito ay tila isang nakakapasong babala.

"Valderama." Ang malalim at malamig na boses ni Zeno ay bumasag sa katahimikan ng buong palapag.

Napalunok si Celestine at pinindot ang speaker button. "Yes, Mr. Valmonte? Oras na po ng uwian, may kailangan pa ba kayo bago ako umalis?"

"Cancel your plans," walang emosyong utos ng bilyonaryo. "Kailangan nating repasuhin ang revised budget allocation para sa Tayabas Commercial Hub. Masyadong maraming butas ang isinubmit ng team mo kaninang umaga."

"Sir, pwede natin iyan pag-usapan bukas ng umaga. Ang buong Operations team ay nakauwi na," pilit na pinatatag ni Celestine ang kanyang boses, kahit pa mabilis na ang kabog ng kanyang dibdib.

Narinig niya ang isang mababa at nanlilibak na tawa mula sa kabilang linya. "Ikaw ang Head of Operations, hindi ba? Responsibilidad mo ang bawat numerong pumapasok sa opisina ko. I expect you inside my office at seven in the evening. Tayong dalawa lang ang mag-aayos nito. Kung hindi mo kayang gawin ang trabaho mo, sabihin mo lang at papalitan kita ngayon din."

Bago pa man makasagot si Celestine, pinatay na ni Zeno ang linya.

Napakuyom ang mga kamao ni Celestine. Ginamit na naman ni Zeno ang posisyon nito upang ipitin siya. Wala siyang magawa kundi ang bumalik sa kanyang upuan at tawagan ang kanyang kasambahay upang ibilin si Zion. Nakaramdam siya ng matinding kaba, ngunit hindi niya hahayaang isipin ni Zeno na mahina siya.

Pagsapit ng alas-siyete ng gabi, binalot ng matinding katahimikan ang ika-dalawampung palapag ng gusali. Patay na ang karamihan sa mga ilaw sa labas, at tanging ang liwanag mula sa malaking opisina ni Zeno ang nagsisilbing ilaw sa buong pasilyo.

Huminga nang malalim si Celestine, bitbit ang makapal na folder na naglalaman ng financial projections. Kumatok siya nang dalawang beses sa pinto bago pumasok.

Ang mga ilaw sa loob ng executive office ay nakatono sa isang malamig at madilim na setting, nagbibigay ng mas matinding seryoso at mapanganib na atmospera. Nakaupo si Zeno sa kanyang leather chair, hindi na nakasuot ng kurbata at bahagyang nakabukas ang unang tatlong butones ng kanyang itim na dress shirt. Ang bango ng sandalwood at musk ay agad na sumakop sa pang-amoy ni Celestine.

"Take a seat, Ms. Valderama," sabi ni Zeno nang hindi man lang nag-aangat ng paningin mula sa laptop nito.

Naglakad si Celestine patungo sa upuan sa harap ng mesa ng CEO, ngunit bago pa man siya makaupo, itinaas ni Zeno ang isang kamay.

"Hindi diyan," utos ni Zeno, sa wakas ay tiningnan siya gamit ang madilim nitong mga mata. Itinuro ng bilyonaryo ang mahabang leather sofa sa gilid ng opisina. "Doon tayo sa sofa. Kailangan natin ng mas malawak na espasyo para sa mga papeles."

Kahit labag sa kalooban, sumunod si Celestine. Naupo siya sa dulo ng sofa at inilapag ang mga folder sa glass center table. Inaasahan niyang uupo si Zeno sa kabilang dulo o sa kabilang upuan, ngunit laking gulat niya nang direktang maupo ang lalaki sa mismong tabi niya.

Napakalapit nito. Halos magdikit na ang kanilang mga hita, at ang init na nagmumula sa malaking katawan ni Zeno ay nagpapabilis ng kanyang paghinga.

"Simulan natin," malamig na sabi ni Zeno, kinuha ang unang folder.

Sa unang tatlumpung minuto, pilit na ipinaliwanag ni Celestine ang bawat detalye ng budget. Subalit malinaw sa kanyang pakiramdam na hindi ang mga numero ang pinagtutuunan ng pansin ng CEO. Ang mabibigat na titig ni Zeno ay palaging nakapako sa gumagalaw niyang mga labi, sa kanyang mahabang leeg, at sa paraan ng kanyang paglunok sa tuwing kinakabahan siya.

"Ang allocation para sa heavy equipment ay tumaas ng limang porsyento dahil sa pagbabago ng supplier," patuloy ni Celestine, pilit na itinututok ang paningin sa papel kahit pa nanginginig ang mga daliri niya.

"You are avoiding me, Celestine," biglang putol ni Zeno sa kanyang presentasyon. Ang boses nito ay paos at mababa, puno ng banta na nagpatigil sa pag-ikot ng mundo ni Celestine.

"Nandito po ako para magtrabaho, Mr. Valmonte," matigas na sagot niya, hindi lumingon sa lalaki.

Isinara ni Zeno ang folder at itinabi ito sa mesa. Marahas na hinawakan ng bilyonaryo ang baba ni Celestine at pilit itong iniharap sa kanya. Ang mga mukha nila ay ilang pulgada na lamang ang layo sa isa't isa. Ang madilim na mga mata ni Zeno ay nagliliyab sa pinipigilang pagnanasa at pagka-irita.

"Tatlong araw kang nagtatago sa likod ng sekretarya mo at ng bukas na pinto," bulong ni Zeno, ang mainit na hininga nito ay humahaplos sa mga labi ni Celestine. "You really think you can play this game with me? Sa tingin mo ba ay hahayaan kitang makatakas matapos mong iparamdam sa akin kung gaano ka kabilis mag-init sa ilalim ng mga kamay ko?"

"Wala akong pinaparamdam sa iyo," nanginginig na tanggi ni Celestine.

Bumaba ang paningin ni Zeno sa dibdib ni Celestine na mabilis na umaangat at bumababa. Gumapang ang malaking palad ng lalaki mula sa baba ng dalaga, pababa sa makinis nitong leeg, hanggang sa maramdaman nito ang mabilis na pagtibok ng pulso sa gilid ng lalamunan ni Celestine.

"Liar," panunukso ni Zeno, ang hinlalaki ay marahang hinahaplos ang balat ni Celestine na tila sinusunog iyon sa bawat galaw. "Your pulse is racing. Namumula ang mga pisngi mo. At hindi ka makatingin ng diretso sa mga mata ko dahil alam mong isang maling galaw mo lang, ibabagsak kita sa sofa na ito at ipapaalala ko sa iyo kung sino ako."

Napakurap si Celestine. Ang tahasang banta at pagnanasa sa boses ni Zeno ay nagpadala ng kakaibang kuryente sa kaibuturan ng kanyang katawan. Gusto niyang tumayo. Gusto niyang sampalin ang mapagmataas na lalaki. Ngunit tila naubos ang lakas ng kanyang mga binti, parang na-paralyze siya ng matinding atraksyon na pilit niyang nilalabanan.

Inilapit pa lalo ni Zeno ang kanyang mukha, halos dumampi na ang ilong nito sa pisngi ni Celestine.

"Simula ngayon, wala nang bukas na pinto, Celestine. Wala nang mga sekretarya na pwedeng sumagip sa iyo," mariing bulong ni Zeno, ang labi nito ay halos nakadikit na sa tainga ng babae na nagdulot ng pagtayo ng balahibo sa kanyang batok. "Araw-araw, hanggang gabi, mananatili ka sa loob ng opisina ko. Hihintayin kong ikaw mismo ang sumuko at humingi ng kung ano ang matagal ko nang gustong ibigay sa iyo."

Dahan-dahang lumayo si Zeno, nag-iwan ng isang nag-aapoy na pakiramdam sa buong pagkatao ni Celestine. Kinuha ng bilyonaryo ang folder at muling ibinuklat ito na parang walang nangyaring matinding tensyon.

"Continue with the presentation, Ms. Valderama. Mahaba pa ang gabi natin."

Naiwang nakatitig si Celestine sa mga papeles, nanginginig ang mga tuhod at nahihirapang huminga. Alam niyang ang late-night reporting na ito ay hindi tungkol sa kumpanya. Ito ay isang patibong. At habang tumatagal siya sa loob ng apat na sulok ng opisinang ito, mas nararamdaman niyang unti-unting gumuguho ang lahat ng pader na itinayo niya anim na taon na ang nakalipas.