Chapter 3

Isang linggo.

Pumapatak na ang ikapitong araw ni Sierra sa loob ng napakalawak at marangyang penthouse ni Lucas sa tuktok ng Altamirano Innovations Tower sa BGC. Sa labas, kitang-kita ang nagkikislapang mga ilaw ng buong siyudad, tila mga bituing nahulog sa lupa. Ngunit para kay Sierra, ang malamig na salamin at itim na marmol ng penthouse na ito ay walang pinagkaiba sa isang magarang libingan.

Mayroon siyang lahat ng materyal na bagay na maaaring hilingin ng sinuman. Ang *walk-in closet* niya ay pinuno ni Lucas ng mga *designer clothes*, mamahaling sapatos, at mga bag. May naka-assign na private chef na magluluto ng kahit anong gusto niya. May hawak siyang itim na *credit card* na walang limitasyon.

Ngunit hindi niya ginalaw ang kahit isa sa mga iyon. Nanatili siyang nakasuot ng mga simpleng pambahay na dala niya mula sa probinsya. Hindi niya kailangan ng pera ni Lucas; ang kailangan niya ay ang lalaking nagmahal sa kanya sa isla ng San Lorenzo.

Ang masaklap, ang lalaking iyon ay tila namatay na.

Araw-araw, umaalis si Lucas bago pa man siya magising. At gabi-gabi, umuuwi ang bilyonaryo na may amoy ng alak at tabako. Hindi ito kumakausap sa kanya. Walang "kumusta," walang pag-uusap tungkol sa araw nila. Ang tanging ginagawa ni Lucas ay kaladkarin siya patungo sa higanteng *king-sized bed*, hubaran nang walang-awa, at angkinin nang may nakakapasong pagnanasa.

Sa bawat gabi ng kanilang p********k, ibinibigay ni Sierra ang lahat. Umiiyak siya sa ilalim ng bilyonaryo, tinatanggap ang bawat malalim at marahas na bayo nito, umaasang sa bawat pagdaing niya ay maririnig ni Lucas ang pagmamahal na pilit nitong binibingi. Ngunit pagkatapos ng lahat, kapag pareho na silang humihingal at basang-basa ng pawis, tatayo si Lucas, magbibihis, at iiwan siyang nag-iisa sa malamig na kama para matulog sa kabilang kwarto.

Pinaparusahan siya nito. At epektibo ang parusa, dahil unti-unting nadudurog ang puso ni Sierra.

Isang hapon, habang nakatulala si Sierra sa malaking bintana at pinapanood ang paglubog ng araw, tumunog ang *private elevator* ng penthouse.

Napalingon si Sierra. Mabilis na tumibok ang puso niya. *Ang aga namang umuwi ni Lucas.* Mabilis niyang inayos ang kanyang buhok at ang suot na simpleng puting *cardigan*, umaasang baka ngayong araw ay kakausapin na siya ng binata nang maayos.

Ngunit nang bumukas ang pilak na pinto ng elevator, hindi ang matipunong bilyonaryo ang iniluwa nito.

Isang babae ang humakbang papasok. Matangkad, balingkinitan, at may napakakinis na maputing balat. Nakasuot ito ng isang pulang *Chanel dress* na perpektong nakayakap sa katawan nito, at mga *stiletto* na tumutunog sa bawat paghakbang sa marmol na sahig. Ang kanyang mukha ay arogante, matapang, at nag-uumapaw sa kumpiyansa.

Kumunot ang noo ni Sierra. "S-Sino po sila? Paano kayo nakapasok dito?" Tanging si Lucas at si Marcus lang ang may *access code* sa palapag na ito.

Tumigil ang babae ilang hakbang mula kay Sierra. Pinagmasdan niya ang probinsyana mula ulo hanggang paa, ang kanyang mapupulang labi ay umarko sa isang nakakainsultong ngisi.

"So, ikaw pala ang sinasabi nilang bagong alaga ni Lucas," malamig at matinis na sabi ng babae. Tumingin siya sa paligid ng penthouse, tila ba nandidiri sa presensya ni Sierra. "Balita ko, pinulot ka lang niya sa isang isla. San Lorenzo, tama ba?"

Nanlamig ang mga kamay ni Sierra. "Sino ka ba? At ano ang kailangan mo sa akin?"

Tumawa nang mahina ang babae, inilapag ang kanyang mamahaling bag sa ibabaw ng *glass center table*. "Masyado kang matapang para sa isang bayarang babae. Ako nga pala si Arabella Imperial." Inangat ng babae ang kanyang kaliwang kamay, sinadya nitong itapat sa liwanag ng *chandelier* ang isang napakalaking dyamanteng singsing sa kanyang palasingsingan. "The future Mrs. Altamirano."

Tila may malaking batong bumagsak sa ulo ni Sierra. Nabingi siya sa huling sinabi ng babae. *Future Mrs. Altamirano.* "H-Hindi totoo 'yan," nanginginig na sagot ni Sierra, paatras na humakbang. "Walang sinabi sa akin si Lucas na—"

"Na may pakakasalan siya?" putol ni Arabella, sabay irap. Naglakad siya palapit kay Sierra, ang matatalim nitong mata ay puno ng pandidiri. "Bakit naman niya sasabihin sa'yo? Do you really think Lucas discusses his corporate and life plans with a cheap island caretaker? Isang negosyo ang pagpapakasal namin. Isang *merger* ng Imperial Corporation at ng Altamirano Innovations."

Umiling si Sierra, ang mga luha ay nagsisimulang mamuo sa kanyang mga mata. "Mahal ako ni Lucas."

Isang malakas na halakhak ang kumawala kay Arabella. "Mahal? Oh, poor girl. Masyado kang nanood ng mga teleserye. Alam ko ang lahat tungkol sa'yo, Sierra. Nabalitaan ko kung paano mo binalak na paikutin si Lucas para mabayaran ang dalawang milyong utang ng pamilya mo. You're a gold digger who got caught in her own trap."

Hinawakan ni Arabella ang hibla ng buhok ni Sierra at marahas itong ibinagsak. "Binili ka lang niya dahil nasugatan ang ego niya. Pinaparusahan ka niya. Nilalaro ka lang niya bago kami tuluyang ikasal next month. Lucas is an Alpha male—kapag may nagtangkang manloko sa kanya, hindi niya ito pinapakawalan hangga't hindi siya nagsasawa at nadudurog niya ito nang tuluyan. Isa ka lang parausan, Sierra."

"Umalis ka rito!" sigaw ni Sierra, hindi na napigilan ang pagtulo ng kanyang mga luha. Ang bawat salita ni Arabella ay parang patalim na humihiwa sa kanyang puso, dahil alam niyang may bahagi niyon na totoo. Iyon mismo ang ipinaparamdam sa kanya ni Lucas gabi-gabi.

"Aalis ako, dahil nakakadiri ang amoy ng kahirapan sa kwartong ito," nakangising sagot ni Arabella, kinuha muli ang kanyang bag. "Gusto ko lang makita kung gaano kababa ang naging taste ng fiancé ko para sa kanyang huling fling. Enjoy the penthouse while you can, Sierra. Dahil sa oras na isuot ko ang wedding gown ko, itatapon ka na rin niya pabalik sa islang pinanggalingan mo."

Tumalikod si Arabella at naglakad pabalik sa elevator. Bago sumara ang mga pinto, binigyan niya si Sierra ng isang huling mapanghamak na tingin.

Nang tuluyang mawala ang babae, bumagsak ang mga tuhod ni Sierra sa malamig na sahig ng penthouse. Napahagulgol siya nang malakas, nakahawak sa kanyang dibdib na tila binibiyak sa sakit.

Ang lahat ng pag-asa niya, ang lahat ng pagtitiis niya sa malamig at malupit na pag-angkin ni Lucas gabi-gabi, ay biglang nawalan ng saysay. Kaya pala hindi siya pinapatawad nito. Kaya pala ginagawa siya nitong parang isang laruan. Dahil sa simula pa lang, nakatakda na itong ikasal sa isang babaeng kasing-yaman at kasing-galing nito.

*Isa ka lang parausan, Sierra.*

Umalingawngaw ang boses ni Arabella sa kanyang isip. Napayakap si Sierra sa kanyang sariling tiyan. Ilang araw na rin siyang nakakaramdam ng kakaibang pagkahilo at paglilihi sa mga kakaibang pagkain, ngunit binalewala niya ito dahil sa matinding stress. Ngayon, sa gitna ng kanyang paghagulgol, isang matinding takot ang unti-unting nabuo sa kanyang isip.

Paano kung... paano kung may nabuo mula sa mga gabi ng walang-awang pag-angkin sa kanya ng bilyonaryo?

Paano niya palalakihin ang isang Altamirano sa mundong ito, kung saan ang sarili nitong ama ay ituturing lamang silang dumi na binili ng limang milyong piso?

Tiningnan ni Sierra ang malaking bintana, ang mga luha ay nagpalabo sa kanyang paningin. Ang gintong kulungan ay naging isang napakasikip na impyerno. At sa gabing iyon, bago pa man umuwi ang kinatatakutang bilyonaryo para kunin muli ang kanyang katawan, isang mabigat ngunit pinal na desisyon ang nabuo sa isip ng *Island Girl*.

Kailangan na niyang tumakas. Kahit ikamatay pa niya.