Tous les chapitres de : Chapitre 1 - Chapitre 8

Tatlong araw. Tatlong araw na ang nakalipas mula nang iwan ni Lucas si Sierra sa Isla ng San Lorenzo, ngunit para sa bilyonaryo, pakiramdam niya ay tatlong dekada na siyang nakakulong sa impyerno.Ang 50th floor ng Altamirano Innovations Tower sa Maynila ay bumalik sa dati nitong anyo—malamig, tahimik, at walang buhay. Sa loob ng tatlong araw na iyon, walang ibang ginawa si Lucas kundi lunurin ang sarili sa trabaho. Hindi siya umuuwi sa kanyang penthouse. Hindi siya natutulog. Kape, alak, at mga kontrata lamang ang bumubuhay sa kanya. Pilit niyang ibinabaon sa isip ang katotohanang ginamit lamang siya ng babaeng pinakamamahal niya.Ngunit gaano man niya pilitin, ang katawan at utak niya ay nagrerebelde.Nakatayo si Lucas sa harap ng malawak na *floor-to-ceiling glass window*, pilit na pinapanood ang abalang trapiko sa ibaba. Bigla, nakaramdam siya ng matinding paninikip sa kanyang dibdib. Isang pamilyar at kinatatakutang pakiramdam.*Asthma.*Bata pa lang siya noong huling umatake nan

Isang linggo.Pumapatak na ang ikapitong araw ni Sierra sa loob ng napakalawak at marangyang penthouse ni Lucas sa tuktok ng Altamirano Innovations Tower sa BGC. Sa labas, kitang-kita ang nagkikislapang mga ilaw ng buong siyudad, tila mga bituing nahulog sa lupa. Ngunit para kay Sierra, ang malamig na salamin at itim na marmol ng penthouse na ito ay walang pinagkaiba sa isang magarang libingan.Mayroon siyang lahat ng materyal na bagay na maaaring hilingin ng sinuman. Ang *walk-in closet* niya ay pinuno ni Lucas ng mga *designer clothes*, mamahaling sapatos, at mga bag. May naka-assign na private chef na magluluto ng kahit anong gusto niya. May hawak siyang itim na *credit card* na walang limitasyon.Ngunit hindi niya ginalaw ang kahit isa sa mga iyon. Nanatili siyang nakasuot ng mga simpleng pambahay na dala niya mula sa probinsya. Hindi niya kailangan ng pera ni Lucas; ang kailangan niya ay ang lalaking nagmahal sa kanya sa isla ng San Lorenzo.Ang masaklap, ang lalaking iyon ay til

Ang simoy ng hangin sa bayan ng Lopez, Quezon ay malamig at amoy sariwang palay. Sa isang maliit ngunit maaliwalas na bahay na gawa sa semento at kahoy, abala si Sierra sa pag aayos ng mga bagong lutong pandesal at ensaymada sa mga garapon. Ang amoy ng mainit na tinapay ay pumupuno sa buong kusina, nagbibigay ng pakiramdam ng tahanan at kapayapaan na matagal na niyang hinahangad.Tatlong taon na ang nakalipas mula nang tumakas siya sa gintong kulungan sa Maynila. Ang buhay niya rito sa probinsya ay malayo sa luho na inialok noon ni Lucas. Dito, gigising siya ng alas kwatro ng madaling araw para magmasa ng harina at magbantay ng maliit niyang panaderya. Mahirap ang pisikal na trabaho, nakakapagod ang araw araw na rutina, ngunit mapayapa ang kanyang isipan. Walang mga mapangmatang tingin mula sa mga taong nasa mataas na lipunan. Walang Arabella na nagpapamukha sa kanya ng kanyang tunay na antas. At higit sa lahat, walang malamig na bilyonaryo na dudurog sa puso niya gabi gabi sa pamamag

Tuluyan nang nakatulog si Dylan matapos itong umiyak nang halos isang oras. Maingat na inayos ni Sierra ang makapal at malambot na kumot ng kanyang anak. Tiningnan niya ang kabuuan ng nursery room. Napakalaki nito, puno ng mga mamahaling laruan, may sariling malaking telebisyon, at ang kama ay parang para sa isang tunay na prinsipe. Napakalayo nito sa maliit at mainit na kwarto nila sa bayan ng Lopez.Hinalikan ni Sierra ang noo ng kanyang anak. Patawarin mo si Mama, Dylan. Wala akong nagawa para maprotektahan ang tahimik nating buhay.Pinunasan ni Sierra ang mga luha sa kanyang pisngi. Huminga siya nang malalim bago dahan dahang tumayo at lumabas ng nursery. Pagsara niya ng pinto, bumungad sa kanya ang napakahaba at tahimik na pasilyo ng penthouse. Ang mga sahig ay gawa sa makintab na marmol at ang mga ilaw ay malamig sa paningin.Hindi pa man siya nakakahakbang palayo ay lumapit sa kanya ang isang babaeng nakasuot ng uniporme ng kasambahay."Miss Sierra, naghihintay po si Sir Lucas