Chapter 6

Maingay at buhay na buhay ang pampublikong pamilihan ng Lopez, Quezon nang umagang iyon. Amoy ng sariwang isda, matamis na prutas, at bagong aning gulay ang sumasalubong sa mga mamimili. Sa gitna ng makipot at basang eskinita ng palengke, mahigpit na hawak ni Sierra ang maliit na kamay ni Dylan habang iniiwasan nila ang mga nagmamadaling kargador at mga namimili.

Nakasuot lamang si Sierra ng simpleng puting t-shirt at kupas na maong. Nakatali ang kanyang buhok pataas at wala siyang anumang pampaganda sa mukha. Sa kanyang kabilang kamay ay bitbit niya ang isang eco-bag na naglalaman ng mga binili nilang asukal, harina, at mantikilya para sa panaderya. Sa tabi niya, tahimik na naglalakad si Dylan. Nakasuot ang bata ng dilaw na sando at may asul na sumbrero upang maprotektahan ang maputi nitong balat laban sa sikat ng araw.

"Mama, gusto ko po ng saging," turo ni Dylan sa isang tindahan habang naglalakad sila.

"Bibili tayo niyan mamaya, baby. Kunin muna natin ang mga itlog kina Aling Rosa tapos uuwi na tayo," malambing na sagot ni Sierra, sabay pisil sa maliit na kamay ng anak.

Ngunit bago pa man sila makarating sa puwesto ng itlog, isang kakaibang tunog ang pumukaw sa atensyon ng buong palengke. Isang malakas na ugong mula sa himpapawid ang narinig ng lahat. Tumingala ang mga tao. Isang malaking itim na chopper ang umiikot sa kalangitan ng bayan, tila naghahanap ng lugar na mapagbabagsakan.

Kasunod nito, sunod-sunod na busina ang umalingawngaw sa bungad ng palengke. Tatlong malalaking itim na SUV ang walang pakundangan na pumarada sa mismong harapan, hinaharangan ang daanan ng mga tricycle at jeepney.

Natahimik ang mga nag-iingay na tindero. Lahat ay nakatingin sa mga naglalakihang sasakyan na napakabihirang makita sa kanilang simpleng probinsya. Bumukas ang mga pinto ng SUV at sunod-sunod na bumaba ang higit sa sampung lalaking nakasuot ng itim na suit at dark glasses. Mukha silang mga propesyonal na tauhan na handang manakit anumang oras.

Nang makita ni Sierra ang pamilyar na logo sa gilid ng mga sasakyan—isang pilak na letrang A na may hugis korona—parang binuhusan ng malamig na tubig ang kanyang buong katawan. Huminto ang pagtibok ng kanyang puso. Namutla ang kanyang mga labi at nanginig ang kanyang mga tuhod.

Altamirano Innovations.

Nahanap na nila siya. Nahanap na siya ng halimaw.

Nataranta si Sierra. Binitawan niya ang eco-bag sa lapag at hinablot si Dylan mula sa lupa, mahigpit na niyakap ang bata sa kanyang dibdib. "Kailangan nating umalis, Dylan. Kailangan nating tumakbo," bulong ni Sierra na halos hindi na makahinga sa matinding kaba.

Mabilis siyang tumalikod at sumiksik sa mga nagkukumpulang tao, pilit na hinahanap ang likurang labasan ng palengke. Nakikipagsiksikan siya, nababangga ang mga tindahan at mga naglalakad, ngunit wala siyang pakialam. Isa lang ang tumatakbo sa isip niya: iligtas ang anak niya palayo kay Lucas.

"Excuse me! Makikiraan po! Parang awa niyo na, tumabi kayo!" naiiyak na sigaw ni Sierra habang pilit na humahawi ng daan.

Ngunit huli na ang lahat.

Pagliko niya sa isang eskinita na palabas sana sa paradahan ng mga tricycle, isang matangkad na lalaki ang humarang sa kanyang daanan. Si Marcus. Ang Head of Security ni Lucas. Seryoso ang mukha nito at nakahalukipkip.

"Hanggang diyan na lang po kayo, Miss Sierra," pormal at malamig na bati ni Marcus. "Wala na po kayong kawala. Nakapalibot na ang buong security team namin sa buong bayan."

Napaatras si Sierra, umiiling habang mas lalong idinidiin si Dylan sa kanyang dibdib. "Marcus, parang awa mo na. Wag niyo kaming kunin. Pakawalan mo na kami. Hindi ko siya pwedeng ibigay sa inyo," nagmamakaawang pakiusap ng dalaga.

"Wala po sa akin ang desisyon, Miss Sierra," sagot ni Marcus sabay yuko ng bahagya at paglipat ng paningin sa likuran ni Sierra.

Naramdaman ni Sierra ang matinding pagbaba ng temperatura sa paligid. Ang hangin ay naging mabigat na tila ba sumusakal sa kanyang lalamunan. Ang mga tao sa palengke ay awtomatikong nahawi sa gitna, nagbibigay-daan sa isang presensya na nagdadala ng purong takot at awtoridad.

Dahan-dahang lumingon si Sierra.

Doon, naglalakad sa gitna ng maruming palengke, ay ang nag-iisang Lucas Altamirano. Nakasuot ito ng mamahaling itim na suit jacket at puting polo na walang necktie. Ang kanyang mga hakbang ay mabagal ngunit puno ng panganib, bawat paglapat ng kanyang sapatos ay tila naghuhudyat ng kamatayan. Ang kanyang buhok ay maayos na nakasuklay, ngunit ang kanyang mga mata ay nag-aalab sa isang napakadilim, napakalamig, at walang pusong poot.

Mas nakakatakot ito kaysa sa Lucas na naiwan niya tatlong taon na ang nakalilipas. Ang lalaking nasa harapan niya ngayon ay hindi na ang lalaking nasaktan, kundi ang demonyong bumangon mula sa impyerno para maningil.

Huminto si Lucas dalawang hakbang mula kay Sierra. Hindi nito pinansin ang takot sa mukha ng dalaga. Sa halip, ang mga mata ng bilyonaryo ay dumiretso sa batang yakap-yakap ni Sierra.

Naramdaman marahil ni Dylan ang tensyon, kaya inalis nito ang mukha mula sa pagkakabaon sa leeg ng kanyang ina at tumingin sa matangkad na estranghero. Pinagmasdan ni Lucas ang bata. Tinitigan ni Dylan ang bilyonaryo. Ang mag-ama, na may parehong hugis ng panga, parehong makapal na kilay, at parehong malamig na mata, ay nagkatitigan sa unang pagkakataon.

Isang kalamnan sa panga ni Lucas ang pumintig. Ang kanyang mga kamay ay naikuyom nang mahigpit.

"Iyan ba ang ipinagpalit mo sa akin, Sierra?" basag at mababang tanong ni Lucas. Ang boses nito ay nakakapangilabot na tahimik. "Iyan ba ang dahilan kung bakit mo ninakaw ang tatlong taon ng buhay ko?"

Umiiyak na umiling si Sierra. "Lucas, please. Wag dito. Wag mong takutin ang anak ko. Ako na lang ang parusahan mo, pero nagmamakaawa ako, iwan mo kami."

Umusad paharap si Lucas. Mabilis na umatras si Sierra ngunit nakasandal na siya sa matigas na pader ng isang tindahan. Inilapit ni Lucas ang kanyang mukha sa dalaga, ang amoy ng mamahaling pabango at panganib ay pumalibot kay Sierra.

"Iwan kayo?" malamig na tawa ni Lucas. Walang anumang bakas ng saya sa tunog na iyon. "Pagkatapos mong gamitin ang katawan ko para bayaran ang utang mo, pagkatapos mo akong paikutin sa mga kasinungalingan mo, at pagkatapos mong itago sa akin ang sarili kong dugo at laman... tatanungin mo ako kung pwede ko kayong iwan?"

"Sino po kayo? Bakit niyo inaaway si Mama?" inosenteng tanong ni Dylan. Tumingin ito ng masama kay Lucas, pilit na ipinagtatanggol ang ina kahit maliit na bata pa lamang ito.

Bumaba ang tingin ni Lucas sa bata. Ang yelo sa mata nito ay sandaling natunaw ngunit agad ding bumalik ang pagiging matigas. "Ako ang Papa mo," pinal na deklarasyon ni Lucas. "At simula ngayon, sa akin ka na titira."

"Hindi!" sigaw ni Sierra, sinusubukan itaboy si Lucas gamit ang isang kamay. "Hindi siya sasama sayo! Hindi mo siya pwedeng kunin!"

"Wala kang karapatang magdesisyon dito, Sierra!" dumagundong ang boses ni Lucas, tuluyan nang nawalan ng kontrol sa kanyang galit. "Kukunin ko ang anak ko. At kukunin din kita, hindi dahil mahal pa kita, kundi dahil sisiguraduhin kong pagbabayaran mo araw-araw ang ginawa mong pagtatago sa kanya."

Sumenyas ang isang daliri ni Lucas at mabilis na lumapit si Marcus kasama ang dalawa pang tauhan.

"Wag! Wag niyo siyang kunin!" nagwawalang sigaw ni Sierra nang pilit na kunin ng mga tauhan si Dylan mula sa kanyang pagkakayakap.

"Mama! Mama!" umiiyak na sigaw ni Dylan habang buhat-buhat ito ni Marcus papalayo. Ang mga munting braso ng bata ay umaabot kay Sierra ngunit mahigpit siyang hawak ng mga tauhan.

Lalapitan sana ni Sierra ang anak ngunit malakas siyang hinablot ni Lucas sa braso. Ikinulong ng bilyonaryo ang baywang ni Sierra gamit ang isang matigas na braso at puwersahang idinikit ang dalaga sa kanyang matipunong dibdib. Nagpumiglas si Sierra, sinusuntok ang dibdib ni Lucas habang umiiyak nang tuloy-tuloy.

"Hayop ka, Lucas! Ibalik mo sa akin ang anak ko! Ibalik mo siya!" hagulgol ni Sierra, ang mga luha ay umaagos nang walang pigil sa kanyang mukha.

Hinawakan ni Lucas ang baba ni Sierra at pilit na iniharap ang mukha nito sa kanya. Ang mga mata ng bilyonaryo ay walang awa.

"Umpisa pa lang ito ng kalbaryo mo, Sierra. Welcome back to hell," matigas na sabi ni Lucas.

Kinaladkad ni Lucas ang nagwawala at umiiyak na si Sierra papunta sa naghihintay na itim na SUV. Habang ang buong palengke ay tahimik na nakamasid, walang sinuman ang naglakas-loob na tumulong. Sa isang iglap, nabura ang tahimik na buhay ni Sierra sa probinsya, at tuluyan siyang ibinalik sa gintong hawla ng kinatatakutang bilyonaryo.