Chapter 5

Ang simoy ng hangin sa bayan ng Lopez, Quezon ay malamig at amoy sariwang palay. Sa isang maliit ngunit maaliwalas na bahay na gawa sa semento at kahoy, abala si Sierra sa pag aayos ng mga bagong lutong pandesal at ensaymada sa mga garapon. Ang amoy ng mainit na tinapay ay pumupuno sa buong kusina, nagbibigay ng pakiramdam ng tahanan at kapayapaan na matagal na niyang hinahangad.

Tatlong taon na ang nakalipas mula nang tumakas siya sa gintong kulungan sa Maynila. Ang buhay niya rito sa probinsya ay malayo sa luho na inialok noon ni Lucas. Dito, gigising siya ng alas kwatro ng madaling araw para magmasa ng harina at magbantay ng maliit niyang panaderya. Mahirap ang pisikal na trabaho, nakakapagod ang araw araw na rutina, ngunit mapayapa ang kanyang isipan. Walang mga mapangmatang tingin mula sa mga taong nasa mataas na lipunan. Walang Arabella na nagpapamukha sa kanya ng kanyang tunay na antas. At higit sa lahat, walang malamig na bilyonaryo na dudurog sa puso niya gabi gabi sa pamamagitan ng mga mabibigat nitong salita.

Ngunit kahit gaano kalayo ang tinakbo niya at kahit anong tago ang gawin niya, may isang bagay na araw araw nagpapaalala sa kanya sa nag iisang lalaking minahal niya nang buong buo.

"Mama..."

Napalingon si Sierra mula sa pagpupunas ng mesa at agad na napangiti. Mula sa pintuan ng kwarto, nagkukusot ng mata ang isang maliit na batang lalaki. Nakasuot ito ng asul na pajama at bitbit ang isang laruang eroplano na binili niya noong nakaraang buwan.

Lumuhod si Sierra at sinalubong ng mahigpit na yakap ang kanyang tatlong taong gulang na anak. "Good morning, Dylan ko. Gutom na ba ang baby ko? Ang aga mo naman nagising ngayon."

Tumingala si Dylan at dahan dahang tumango. Walang bakas ng masayang ngiti sa kanyang maliit na mukha, isang seryoso, kalmado, at matalinong ekspresyon na napakabihira sa mga batang kasing edad niya. Pinagmasdan ni Sierra ang anak, at gaya ng dati, nakaramdam siya ng matinding kirot sa kanyang dibdib na may kasamang labis na pagmamahal.

Ang buhok ni Dylan ay makapal at itim na itim. Ang kanyang ilong ay matangos at perpekto ang pagkakaporma. Ang kanyang makapal na kilay ay laging tila nakakunot kahit wala naman itong inisip na mabigat. Ngunit ang pinakamabigat na pisikal na katangian ng bata ay ang mga mata nito. Madilim, malalim, at kasing lamig ng yelo. Sa tuwing titingin si Dylan sa kanya, nakikita niya ang anino ng lalaking pilit niyang tinatakasan.

Kamukhang kamukha ito ni Lucas Altamirano. Mula sa galaw, sa pananahimik, hanggang sa kung paano ito tumitig.

"Sige na, maupo ka na roon sa maliit na lamesa mo at ipaghahanda kita ng gatas at bagong lutong ensaymada," malambing na sabi ni Sierra, paulit ulit na hinahalikan ang noo ng bata.

Habang nagtitimpla ng mainit na gatas sa kusina, napabuntong hininga si Sierra. Itinago niya si Dylan mula sa mapanghusgang mundo. Sa mga kapitbahay at mga suki sa panaderya, ang kwento niya ay isa siyang byuda na iniwan ng asawang namatay sa aksidente. Walang sinuman ang nakakaalam na ang dugong nananalaytay sa maliit na batang tahimik na naglalaro ng building blocks sa sala ay nagmumula sa pinakamakapangyarihan at pinakamayamang imperyo sa Maynila.

Sana masaya ka na, Lucas, isip isip ni Sierra habang hinahalo ang gatas. Nabalitaan niya noon sa isang lumang diyaryo na kinansela ng bilyonaryo ang malaking kasal nito kay Arabella tatlong taon na ang nakararaan. Nabalitaan din niya na tuluyang pinabagsak ni Lucas ang kumpanya ng mga Imperial hanggang sa maghirap ang mga ito. Simula noon, hindi na siya sumubok pang alamin ang anumang balita sa Maynila o sa pamilyang Altamirano. Natatakot siyang baka isang araw, may kumatok sa pinto niya at bawiin ang nag iisang rason kung bakit siya humihinga at nagpapatuloy sa buhay.

**[Sa Maynila – Altamirano Innovations Tower]**

Kung ang ika limampung palapag noon ay malamig, ngayon ay tila isa na itong imperyo ng kamatayan at kalungkutan.

Nakatayo si Lucas sa harap ng malawak na glass window ng kanyang marangyang opisina. May hawak siyang baso ng mamahaling bourbon. Ang kanyang mga mata ay blangko at walang buhay habang nakatingin sa abalang siyudad sa ibaba. Tatlong taon. Tatlong taong walang maayos na tulog, walang kapayapaan sa isip, at walang ibang ginawa kundi hanapin ang babaeng nagnakaw hindi lang ng kanyang mataas na ego, kundi ng kanyang buong kaluluwa at pagkatao.

Ang mga tauhan niya ay takot na takot sa kanya. Wala siyang pinapatawad na pagkakamali kahit maliit man ito. Ang Ice Prince ay tuluyan nang naging isang walang awang halimaw na kayang sirain ang buhay at negosyo ng sinuman sa isang simpleng utos lang. Wala siyang sinasanto. Wala siyang kinakaawaan.

Bumukas ang pinto ng opisina. Pumasok si Marcus, ang kanyang pinagkakatiwalaang Head of Security, na may bitbit na isang makapal at itim na folder. Ang kamay ni Marcus ay bahagyang nanginginig, isang palatandaan ng matinding kaba sa sasabihin nito sa kanyang boss.

"Sir," panimula ni Marcus, huminto sa tamang distansya mula sa bilyonaryo bilang paggalang at pag iingat. "May nakuha po kaming hit sa system natin."

Hindi man lang lumingon si Lucas at nanatiling nakatitig sa kawalan. "Kung isa na naman iyang dead end, Marcus, sinasabi ko sa iyo ngayon pa lang, papalitan ko ang buong security team mo at sisiguraduhin kong hindi na kayo makakakuha ng trabaho kahit saan."

"Sir... hindi po ito dead end," lumakas ang boses ni Marcus, pilit na pinapatatag ang sarili. "Sa isang maliit na ospital sa bayan ng Lopez, Quezon. May na admit na bata noong nakaraang linggo dahil sa mataas na lagnat. Ginamit ng ina ang PhilHealth ID niya dahil kinapos daw po sa cash. Ang pangalan po na nakarehistro sa records... Sierra Altamirano."

Crack. Tuluyang nabasag ang baso sa mahigpit na hawak ni Lucas. Ang mamahaling alak ay tumulo sa carpeted na sahig, humalo sa mga patak ng sariwang dugo mula sa kanyang nasugatang palad. Ngunit hindi niya ininda ang pisikal na sakit. Mas matindi ang sakit na naramdaman niya sa pagkakarinig ng pangalang iyon.

Dahan dahang humarap si Lucas. Ang kanyang mga mata na tatlong taong walang emosyon at parang yelo ay biglang nagliyab sa isang nakakatakot na apoy ng galit at pagnanasa. "Ano ang sabi mo?"

Mabilis na lumapit si Marcus at maingat na inilapag ang itim na folder sa ibabaw ng glass desk. "Bumalik siya sa probinsya, Sir. Doon siya nagtago sa loob ng tatlong taon. Pero hindi lang po iyon ang natuklasan namin sa pag iimbestiga."

Binuksan ni Marcus ang folder. Tumambad ang isang palihim na litrato na kuha ng isang imbestigador na ipinadala nila sa Quezon.

Naramdaman ni Lucas ang matinding paninikip ng kanyang dibdib. Hindi dahil sa anumang sakit, kundi dahil sa biglaang paghinto ng pag ikot ng kanyang mundo.

Sa litrato, malinaw na makikita si Sierra na nakatalikod, may kargang isang batang lalaki palabas ng isang maliit na klinika. Ang mukha ng bata ay nakaharap mismo sa camera, nakapatong sa balikat ng dalaga habang natutulog.

Tinitigan ni Lucas nang maigi ang mukha ng bata sa litrato. Ang makapal na itim na buhok. Ang seryoso at malamig na mga mata kahit nakapikit ito ng bahagya. Ang panga na perpektong hulma ng kanyang sariling panga. Hindi niya kailangan ng anumang DNA test para patunayan ang totoo. Bawat patak ng dugo ng batang iyon ay sumisigaw ng pangalan niya at ng kanyang angkan.

May anak siya.

Tatlong taon. Tatlong taon siyang nabuhay sa matinding impyerno ng pangungulila, habang ang babaeng itinuring niyang pag aari ay nagtatago, dala dala ang nag iisang tagapagmana ng buong Altamirano Empire.

Ang matinding sakit at pangungulila ay mabilis na nilamon ng isang nakakabaliw at maitim na poot, na hinaluan ng nagwawalang pagka possessive na matagal niyang kinimkim. Iniligtas niya ito sa pagkakabaon sa utang, binigyan niya ito ng marangyang buhay at luho, ibinigay niya rito ang kanyang buong katawan at atensyon... at ito ang igaganti sa kanya? Pagnanakawan siya ng tatlong mahahalagang taon sa buhay ng kanyang sariling anak?

Dinampot ni Lucas ang litrato nang padabog. Nanginginig ang kanyang mga duguang daliri habang dahan dahang hinahaplos ang mukha ng bata sa magaspang na papel ng litrato.

"Ilang taon na ang bata sa litratong ito?" paos at mabagsik na tanong ni Lucas, hindi inaalis ang tingin sa papel.

"Tatlong taong gulang po, Sir. Ipinanganak siya walong buwan matapos tumakas si Miss Sierra mula sa penthouse ninyo," mabilis na sagot ni Marcus.

Isang nakakakilabot na ngisi ang unti unting sumilay sa mga labi ng bilyonaryo. Isang ngiting magpapabagsak at magpapakaba sa sinumang makakakita nito.

Kinuha ni Lucas ang kanyang suit jacket mula sa sandalan ng kanyang upuan at walang pangingiming pinunasan ang sariwang dugo sa kanyang kamay gamit ang mamahaling tela nito. Wala siyang pakialam sa dumi. Isa lang ang tumatakbo sa isip niya ngayon.

"Ihanda mo ang chopper, Marcus. Ngayon din. Wala tayong sasayangin na oras," malamig na utos ni Lucas, bawat salita ay may dalang panganib at banta na tiyak na yayanig sa buong tahimik na bayan ng Lopez. "I cancel mo ang lahat ng meetings ko para sa susunod na buwan."

"Masusunod po, Sir Altamirano. Ano po ang plano ninyo pagdating natin doon sa probinsya?"

Tumingin si Lucas sa malaking bintana, tila nakikita na ang eksaktong mangyayari sa oras na magkaharap sila. "Kukunin ko kung ano ang akin mula pa noong una. At sa pagkakataong ito... sisiguraduhin kong wala na siyang kawala. Gagawa ako ng isang kulungan na hinding hindi niya na matatakasan pa kahit kailan."