ANMELDENIsang payapang umaga ang sumalubong sa Serenity Estate. Ang malalaking glass windows ng master suite ay hinahayaan ang maligamgam na sinag ng araw na tumagos sa loob ng silid, nagbibigay ng ginintuang liwanag sa magulong kama. Naririnig mula sa labas ang mahinang pag-awit ng mga ibon at ang kalmadong paghampas ng alon sa dalampasigan.Dahan-dahang nagmulat ng mga mata si Sophia. Ang unang naramdaman niya ay ang isang matigas at mainit na braso na mahigpit ngunit maingat na nakapulupot sa kanyang baywang. Nang lumingon siya, tumambad sa kanya ang maamong mukha ni Dylan. Mahimbing itong natutulog, ang kanyang makapal na pilikmata ay nakababa, at ang mga panga nitong laging nakatiim dahil sa galit ay ngayon ay kalmadong-kalmado. Wala na ang nagyeyelong CEO; ang lalaking nasa tabi niya ay isang asawang pagod ngunit punong-puno ng pag-ibig.Hindi napigilan ni Sophia na mapangiti. Iniangat niya ang kanyang kamay at dahan-dahang hinaplos ang pisngi ni Dylan. Sino ang mag-aakala na ang lalaki
Tahimik ang gabi. Tanging ang maindayog at malakas na paghampas ng mga alon sa pampang ang bumabasag sa katahimikan ng buong Serenity Estate. Mahimbing nang natutulog si Lily sa kanyang kwarto, ligtas at binabantayan ng mga pinagkakatiwalaang tauhan ni Dylan.Sa labas, sa ilalim ng malawak at madilim na kalangitan na pinapalamutian ng milyun-milyong nagniningning na bituin at isang maliwanag na kabilugan ng buwan, naglalakad sina Dylan at Sophia. Nakayapak sila sa pino at malamig na buhangin ng pribadong dalampasigan. Mahigpit na magkahawak ang kanilang mga kamay, tila ba natatakot na kapag bumitaw sila ay maglalaho ang kapayapaang tinatamasa nila ngayon.Tumigil si Dylan sa paglalakad nang marating nila ang isang patag na bahagi ng baybayin kung saan dinidilaan ng mahinang alon ang buhangin. Humarap siya kay Sophia at pinagmasdan ang asawa. Ang malamig na simoy ng hangin mula sa dagat ay marahang nagpapalipad sa manipis at mahabang bestida ng dalaga. Sa ilalim ng liwanag ng buwan, pa
Ang sumunod na apatnapu’t walong oras matapos ang pasabog ni Dylan sa kanyang War Room ay naging isang buhawi ng sikretong preparasyon. Habang abala ang mga *financial assassins* ni Dylan sa pagdurog sa *Helena Holdings* mula sa ilalim, alam ng bilyonaryo na ang bawat segundong nananatili sina Sophia at Lily sa mansyon o sa ospital ay panganib.Si Helena Altamirano ay parang isang sugatang baka; kapag nasusukol, nagiging mas marahas at unpredictable.Alas-tres ng madaling araw. Nababalutan pa ng makapal na dilim ang buong estate nang pumarada ang isang convoy ng tatlong itim na bulletproof na SUV sa *private exit* ng mansyon. Walang ingay, walang *wang-wang*, tanging mahinang ugong ng mga makina.Inalalayan ni Dylan si Sophia, na karga ang mahimbing na natutulog na si Lily. Ang bata ay tuluyan nang na-discharge mula sa ospital, salamat sa pribadong medical team ni Dylan na sumiguro na kumpleto ang kagamitan sa kanilang pupuntahan."Dylan, natatakot ako," bulong ni Sophia, mahigpit ang
Pagkatapos ng mainit at nagbabagang tagpo sa loob ng opisina, maingat na binuhat ni Dylan ang nakatulog na si Sophia at inihiga ito sa malambot na velvet sofa sa isang pribadong sulok ng kanyang opisina. Kinumutan niya ang dalaga ng kanyang sariling suit jacket. Pinagmasdan niya nang ilang sandali ang payapang mukha ng asawa, ang dibdib nito ay tahimik na tumataas at bumababa. Hinaplos ni Dylan ang buhok ni Sophia bago siya tumayo.Nang tumalikod ang bilyonaryo, tuluyan nang naglaho ang malambot at mapagmahal na asawa. Ang kanyang mga abong mata ay muling nag-yelo, bumalik sa pagiging isang malamig, kalkulado, at walang-awang halimaw ng negosyo. Ngunit sa pagkakataong ito, ang kanyang matatalim na pangil ay hindi na nakatutok sa mga inosente, kundi sa nag-iisang demonyong sumira sa kanyang pamilya.Palihim na lumabas si Dylan sa isang tagong pinto ng kanyang opisina na direktang nakakonekta sa isang private elevator. Bumaba siya sa underground floor ng Altamirano Headquarters—ang *War
Nang bumagsak ang huling piraso ng blinds at tuluyang natakpan ang malawak na glass window ng CEO office, isang nakakapasong katahimikan ang bumalot sa buong silid. Sa labas ng makapal na double doors, naririnig ang mahihinang yabag at abalang boses ng mga empleyado, mga department heads na nag-aabang ng pagkakataong makausap ang bilyonaryo. Ngunit sa loob ng pribadong espasyong iyon, iisa lamang ang nasa isip ni Dylan Altamirano.Dahan-dahang naglakad si Dylan palapit sa kanyang executive desk kung saan nakaupo si Sophia. Ang kanyang mga abong mata ay nagdidilim, nag-aapoy sa isang matinding obsesyon at pagnanasa na hindi niya magawang pigilan.Napalunok si Sophia nang mapansin ang kakaibang tingin ng kanyang asawa. Ibinaba niya ang binabasang magazine. "D-Dylan? May kailangan ka pa bang pirmahan? May mga tao pa yata sa labas na gustong pumasok—"Hindi na natapos ni Sophia ang kanyang sasabihin. Sa isang mabilis at makapangyarihang galaw, hinawakan ni Dylan ang kanyang baywang at mar
Dalawang linggo na ang lumipas mula nang sumabog ang katotohanan at tuluyang magbago ang ihip ng hangin sa loob ng Altamirano Mansion. Sa mga nagdaang araw, ang dating malamig, madilim, at nakakasakal na presensya ng bilyonaryo ay tuluyang naglaho. Ngunit kapalit nito ay isang panibagong ugali na halos magpabaliw sa lahat ng mga tauhan sa mansyon, lalo na kay Sophia.Ang nagyeyelong CEO ay naging isang napaka-clingy, overprotective, at obsessively possessive na asawa.Para kay Dylan, ang bawat segundo na hindi niya nakikita si Sophia ay tila isang matinding parusa. Ang trauma ng pag-aakalang muntik na niya itong mapatay sa sarili niyang mga kamay, at ang katotohanang muntik na itong mamatay limang taon na ang nakararaan, ay nag-iwan ng isang malalim na takot sa puso ng lalaki. Naging anino siya ni Sophia. Kung nasaan ang dalaga, naroon siya.Isang umaga, tahimik na nagising si Sophia. Dahan-dahan niyang inalis ang mabigat at malaking braso ni Dylan na mahigpit na nakapulupot sa kanyan







