LOGIN
Chapter 56:Dire-diretso lang kami papasok sa isang kilalang high-end bar dito sa lungsod. Wala man lang sumita sa amin, parang normal lang na pumasok kami sa lugar na ‘to na para bang isa kami sa mga bisitang pandangal. Hindi man lang nagtanong ang bouncer at sumaludo pa kay Orion.Hindi pa gano’n karami ang tao, pero ramdam ko na agad ang halo-halong amoy ng alak, pabango at usok ng vape na kumakapit sa hangin.Napakunot-noo ako.“Do you know this place?” tanong ko kay Orion, nilapit ko pa ang bibig ko sa tenga niya dahil sa lakas ng tugtog.“What? Sorry, I didn’t heard what you're saying,” sagot niya, bahagyang nakakunot din ang noo.“Ang sabi ko, kilala ka ba dito sa bar na ‘to?” ulit ko, mas malinaw na ngayon.“Ah, yes. The owner is a friend of mine,” sagot niya casually, parang wala lang.Tumango lang ako at sumabay sa kanya habang papunta kami sa VIP area. Pero bago pa kami tuluyang makapasok ay may biglang humarang sa aming daraanan.Isang lalaking halatang confident sa sarili
SOLARA’S POV:“Let’s go, Sol. Ihahatid na kita pauwi. You’re drunk… baka hinahanap ka na ni Draexis,” mahinahon ngunit may halong pag-aalala na saad ni Orion habang inaabot ang kamay ko.“A-Ayoko pa…” medyo groggy kong sagot, halos magdikit na ang dila ko sa kalasingan. “I want five more bottles of San Mig Apple… ang sarap pala nito.” napangiti pa ako, kahit pakiramdam ko ay umiikot na ang buong paligid ko.“Sol, magsasara na sila. They need to rest too,” paliwanag niya, maingat na inaalis ang bote sa harapan ko.“Gano’n ba?” tila batang tanong ko?Ang mga mata ko ay namumungay na at nag-iinit na ang pisngi ko sa kalasingan.“Yes…” sagot niya, bahagyang napailing pero hindi mawala ang pag-aalala sa mukha nito.“Okay… hatid mo na ako.” Pilit akong tumayo, ngunit agad ding napaupo dahil sa pagkahilo. Napahawak ako sa noo ko, ramdam ang bigat ng ulo ko.Mabilis siyang lumapit. “Easy… I’ve got you.” Ipinatong niya ang braso ko sa balikat niya at marahan akong inalalayan palabas hanggang s
SOLARA’S POV:“I told you right? Please just give me time. I’m still figuring things out.” magulong saad ni Draven, halatang siya mismo ay hindi sigurado sa mga salitang lumalabas sa bibig niya.Parang may malamig na kutsilyong dahan-dahang bumaon sa dibdib ko.Ganito pala kasakit ang marinig ang katotohanan na hindi ka sigurado kung mahal ka ba o hindi.Napatawa ako nang mahina, pero walang saya. “Okay… sige. Think about it. Baka naman kasi pagnanasa lang ang nararamdaman mo sa akin kaya hindi mo pa rin talaga masabi kung anong nararamdaman mo para sa akin,” nanginginig kong tugon. “Huwag na muna tayong mag-usap, Draven. Hindi na kita kaya kausapin pa na hindi nagagalit sayo.”Hindi ko na hinintay ang sagot niya.Iniwan ko siya roon na nakatayo habang tulala at tila ba wala itong balak na habulin ako.Paglabas ko ng kwarto ay parang nawalan ako ng direksyon. Parang may bahagi ng sarili kong naiwan sa loob kasama niya.“Mommy… where are you going?” tanong ni Draexis nang makita niya a
SOLARA’S POV“Mom…” mahinang tawag ni Draexis habang marahan niyang niyuyugyog ang balikat ko.“Hmmm… what is it, baby? I’m still sleepy…” reklamo ko saka lumipat sa kabilang side ng kama at mas niyakap ang unan ko.Pilit na sinusulit ang ilang minutong pang pahinga.“Mommy… Tito Orion is downstairs. He’s waiting for you in the dining area,” paliwanag niya, halatang pinipigilan ang excitement sa boses.Napamulagat ako bigla.“What?!” mabilis akong napabangon, dahilan para nakaramdam ako ng pagkahilo sa biglang pagbangon.“Tito Orion visited us. He brought me medical books, kasi sinabi ko po sa kanya noon na mahilig akong magbasa nito,” dagdag pa niya, may halong tuwa ang tinig.Napabuntong-hininga ako. “Okay… sabihin mo sa kanya I’ll just freshen up. I’ll be there in a minute.”“Okay, mom!” masiglang sagot niya bago tuluyang lumabas ng kwarto ko.Naiwan akong nakaupo sa kama, hinihimas ang sentido ko. Ilang araw pa lang ang nakakalipas simula nang umuwi kami mula sa mansyon ni Draven,
SOLARA’S POV:“Send me all the details regarding your bank account and stop bothering me. Or else, I will ruin your life.” malamig at walang emosyong saad nito.Sapat ang bawat salitang binitawan ni Draven para manlambot ang tuhod ng kahit sinong makakarinig nito.“Wala kang karapatang balaan kami!” taas-noong sagot ni Rico, pilit tinatakpan ang takot sa tinig nito. “Pwede ka naming kasuhan sa ginagawa mong pananakot sa amin!”“Rico, t-tara na…” nanginginig na saad ni Roselia habang hinahatak ang manggas ng asawa nito. “Hindi mo ba siya kilala? Makapangyarihan siya at kilala sa buong bansa…”Ngunit hindi nagpatinag si Rico.“I said this is not over,” mariin niyang sagot. “Sisiguraduhin kong magmamakaawa at luluhod ka sa amin para humingi ng tawad.”Bahagyang ngumisi si Draven. Ngunit ang klase ng ngisi na iyon ay walang bahid ng saya, kundi isang tahimik na babala.“Don’t you think… it’s the other way around?” malamig na saad ni Draven.Nanlaki ang mata ko sa lamig ng boses niya. Hind
SOLARA’S POV:Narito kami ngayon sa mansyon ni Draven. Isang lugar na kahit ilang beses ko nang napuntahan ay hindi ko pa rin maiwasang mamangha sa ganda nito. Malawak, tahimik, at punong-puno ng alaala na unti-unti ko nang kinikilalang bahagi ng buhay ko.Dalawang araw kaming mananatili rito.Kinukulit ako ng mag-ama, si Draexis at si Draven na pumayag. Ano pa bang choice ko kundi pumayag? Pagkakaitan ko ba ito na maging masaya?“Mom…” mahina ngunit malinaw na tawag ng anak ko, dahilan para mapatingin ako sa kanya.Ngumiti ako habang abala sa paglalagay ng batter sa cake pan. “Yes, baby?”Nasa kusina kami ngayon, at habang ako ang nagba-bake, si Draexis naman ay masayang tumutulong sa akin. Suot ang maliit niyang apron na personalized pa. Pinagawa iyon ni Draven para sa aming tatlo. Simpleng bagay, pero ramdam ko ang effort nito sa amin.“Hindi pa po ba uuwi si Daddy?” nakangusong tanong niya.Napahinto ako saglit. There was something in his voice, yung simpleng pangungulila na pilit







