Prologue

ZYLA SANDRA SARCOVA

Room 540.

Paulit-ulit kong sinasabi sa isip ko ang numerong ’yon.

Numero ng hotel room na ako mismo ang nag-book para sa amin ng boyfriend ko na si Rover.

Second anniversary namin ngayon. Ito ang araw na ibibigay ko sa kanya ang regalong pinaka-aasam niya.

Ako…

Hinanda ko ang lahat. Ang dalawang baso at wine. Saka ako pumasok sa banyo at naligo.

Isinuot ko ang itim na silky nightgown na regalo niya. Gusto niya ang scent ng vanilla perfume ko, kaya nag-spray ako sa mga pulsuhan ko at sa likod ng mga tainga ko, pati sa damit at maging sa kama.

Alas-nuwebe ng gabi ang usapan namin. Limang minuto na lang at darating na siya.

Sinindihan ko ang isang scented candle at pinatay ang lahat ng ilaw.

Ito ang gusto niya. Madilim, romantic setting. Sa tuwing nagde-date kami, lagi niyang sinasabi na ganito ang gusto niya sakaling sigurado na ako sa kanya.

Hindi man ako umimik noon, pero naka-ukit ’yon sa utak ko.

Hindi ako mapakali. Palakad-lakad ako sa loob ng kuwarto. Uupo sa kama at tatayo na naman.

Then, pumatak ang alas-nuwebe ng gabi. Tumayo ako sa harap ng p***o. Inaabangan kong kumatok siya, pero wala.

Lumipas ang lima, sampu, hanggang isang oras; walang Rover na dumating.

Nanghihinang umupo ako. Nakalimutan niya ba?

Pinilig ko ang ulo ko. Hindi… Matagal niyang hinintay ang araw na ’to. Hindi ako naniniwalang makakalimutan niya.

Baka hindi lang siya makaalis… pinigilan ng mga kaibigan.

Nagpalit ako ng damit at dali-daling lumabas ng kuwarto.

Panay ang silip ko sa phone ko habang naglalakad papunta sa elevator.

Pero napahinto ako…

Si Rover.

Parang naalimpungatan ako sa nakikita. May kasama siya… ibang babae. Inalalayan siya papasok sa isang kuwarto.

“Rover!” Umalingawngaw ang boses ko sa corridor para pigilan silang makapasok.

Pero imbes na tumigil, lumingon lang siya. Isinandal niya ang halos lahat ng bigat niya sa babae at tuluyang pumasok sa kuwarto.

Kinatok ko ang p***o nang ilang beses. Tinatawag ang pangalan niya. Pero parang hindi nila ako narinig.

Nanghihina akong napaupo sa may p***o.

Paulit-ulit kong tinatanong ang sarili ko kung bakit niya nagawa ’to sa akin.

Latang-lata akong bumalik sa kuwarto. Napalakas ang hikbi ko nang makita ang mga inihanda ko. Ang madilim na kuwartong sana ay magiging romantiko.

Tumatawa at umiiyak akong sabay habang binubuksan ko ang bote ng wine at sunod-sunod na uminom. Hindi ako tumigil hanggang maubos ko iyon.

Hanggang mahilo ako. Napahiga ako sa sahig. Gusto kong mawala ang sakit. Mamanhid ang buong katawan ko, makatulog at hindi na magising.

Then, may kumatok.

“R-Rover…” Pilit akong tumayo. Pasuray-suray akong naglakad. Halos matisod ako papunta sa p***o.

Pagkabukas ko, agad niya akong itinulak papasok. Isinandal niya ako sa p***o at niyakap.

Sinubukan ko siyang itulak, pero ang lakas niya. Hinawakan niya ang mga kamay ko at iniangat ang mga iyon sa ibabaw ng ulo ko. 

Maya-maya, gumalaw ang mga kamay niya na para bang sabik na sabik siya.

Napasinghap ako.

Maya-maya, naramdaman ko ang mga kamay niya sa mga balikat ko. Marahan niyang hinawi ang manipis na manggas ng damit ko hanggang sa tuluyan itong dumulas.

“Ro…”

Imbes na pangalan niya ang masambit ko, isang mahinang singhap ang lumabas sa mga bibig ko nang bigla niya akong hinapit palapit sa kanya.

Bumaba ang mga halik niya bago niya muling hinanap ang mga labi ko.

“Rov…” Kusang kumawala ang mahinang daing na ’yon. Napapatingala akong napaatras habang sumasabay sa mga hakbang niya.

Inihiga niya ako sa kama at yumuko sa ibabaw ko. Mas naging mainit siya habang mahigpit niya akong niyakap.

“Your scent…” mahina at paos niyang sabi. Inilapit niya ang mukha niya sa leeg ko, tila ninanamnam ang pamilyar na amoy ng pabango ko.

Gusto niya pa rin ang amoy ko.

Napangiti akong napahawak sa batok niya. Nag-iinit na ang pakiramdam ko. Alam ko, hindi lang ’to dahil sa alak.

Hindi lang anniversary ang sini-celebrate namin ngayon; graduation din namin. Kaya hindi na ako nagulat na lasing siya. Kasama niya ang mga kaibigan namin kanina. Siguro ’yong babae, isa sa mga kaibigan niya na gustong samantalahin siya, pero heto siya… kasama ko. Sinisimulang tuparin ang mga pangarap namin.

Magtatrabaho kami, magpapakasal, at bubuo ng pamilya.

Pamilyang hindi ko naranasang magkaroon. Lumaki ako sa tita ko. Kapatid ng papa ko, pero hindi niya ako itinuring na pamilya.

Si Rover lang ang nagparamdam sa akin na hindi ako nag-iisa.

Binago niya ang lahat, maging ang pananaw ko sa buhay na wala akong mararating.

Ang malungkot at madilim kong mundo ay lumiwanag at naging makulay dahil sa kanya.

“...” Paos at hingal ang boses niya. Ramdam kong bahagya siyang natigilan nang maging mas malapit kami sa isa't isa. Pero ipinagpatuloy niya rin ang ginagawa niya.

Napapikit ako habang mahigpit siyang yumayakap sa akin. Sandali akong nakaramdam ng discomfort, pero hindi nagtagal ay napalitan iyon ng kakaibang sensasyong hindi ko maipaliwanag.

“You’re so…” mahina niyang bulong habang inilalapit niya ang mukha niya sa akin.

Naghalo ang kaba at pananabik. Hindi ko na rin napigilang yumakap sa kanya nang mas mahigpit.

Bawat sandali, mas lalo kong pinaniwalaan na ito na ang simula ng pinangarap naming dalawa.

Hanggang sa unti-unting napapikit ako, habang yakap niya ako nang mahigpit.

Hindi ko na alam kung alin ang mas malakas, ang tibok ng puso ko o ang nararamdaman ko.

Naipikit ko na lang ang mga mata ko hanggang sa kumalma ang paghinga namin at tuluyan siyang huminto.

Maya-maya, kusa siyang bumaba sa tabi ko. Ibinaon niya ang mukha niya sa balikat ko habang niyayakap ako.

Hinayaan ko siyang makapagpahinga hanggang sa kumalma ang paghinga namin. Hinaplos ko ang buhok niya at marahan kong hinalikan ang ulo niya.

“Rover…” mahinang tawag ko sa kanya.

Pero hindi siya sumagot.

Tumalikod siya at dumapa sa kama. Ilang segundo lang, narinig ko na ang mahinang hilik niya.

Napabangon ako. Gusto ko pa sana siyang makausap. Linawin ang nakita ko kanina, pero ayaw na niyang gumising.

Hawak ang ulo ko, dahan-dahan akong dumausdos at bumaba sa kama. Marahan kong hinila ang kumot at itinapis ko.

Binuhay ko ang lamp shade at tumambad sa akin ang mukha niya.

Mabilis kong naitakip ang mga palad ko sa bibig ko habang sunod-sunod na pumatak ang luha ko.

Hindi siya si Rover.

Hindi siya ang boyfriend ko.