Apat- Unexpected meet up

Naging maingat ako sa paglapag ng aking bag sa table, hindi ko magawang mag-ingay sa harapan ni Draco dahil may kausap ito sa cellphone niya na parang seryoso. Pero napansin niya ako, kaya sabay niya sinenyas sa akin ang gawing patungo sa c.r.

So, gets ko na. Tinanguan ko siya't dumiretso sa gawi roon.

Sa totoo lang ay sobra ang pagod ko ngayong araw. I was assigned for the latest Fire news, happened a while ago, kung saan isang compound ang tinupok ng apoy. I was there, looking for the full story about it na dapat ay kami ang magkaroon ng realible details about it.

And thanks to God, he never let me down.

HIndi pa 'ko tuluyang nakakarating sa restroom ay nakareceive na ako ng text message from Draco na aalis na siya, he even told me na wala na ang ka-blind date ko. Paano'y nainip daw kaya umalis na.

Mas mabuti nga 'yon eh.

"Tyler?" Likod pa lang nito ay alam kong siya na 'yon, ang anak ko, pero sino ang kausap niya.

Nagmadali ako, patakbong-lakad na ang ginawa ko, I don't mind the man dahil mas priority ko ang anak ko. Nang makalapit ay agad ko siyang hinila palapit sa akin, without even looking at him.

"What happened?" Tanong ko, sinipat ang ilang bahagi ng katawan niya.

"Mommy, I'm fine."

"Okay kung gano'n, Tara na umuwi na tayo," pag-aya ko sa kaniya nguni hindi ito nagpadala sa paghila ko. Siya pa ang humila rin sa akin pabalik, upang mag-stay lang ako sa kinatatayuan ko.

"Wait mommy, I have someone to introduce to you first," anito.

Nang masabi niya 'yon ay saka ko lang nagawang bigyan ng pansin ang lalaki kanina.

Napaatras ako. My heart beats as if I have drink five cups of coffee. I don't know, maybe I got just scared. . .of him?

I hold on Tyler tight, napalunok ako ng laway bago nagkaroon ng lakas ng loob na kausapin ang anak ko.

Alam ba niya?

"Ty, baby. . .do you-"

"Mom," he interrupted me. "This is Mr. Trevor, and sir this is my mom Julie. See, she's beautiful and kind too," tinitignan ko ang anak ko with matching pagtaaa ng kilay.

"Hmm. I see. Nice meeting you Julie." Gusto niyang makipagshake hands sa akin, hesitant ako na kunin iyon pero ayaw ko naman na mapahiya ito.

Nakilala kaya niya ako? What a small world naman talaga. Matagal na panahon akong umiwas sa mundo niya, ngunit sadya nga talagang hindi gano'n kadali iyon.

Way back then, I choose to disappear, I tried not to, kaso kapag naaalala ka 'yong pagngisi niya at pakikipagtawanan niya sa mga kaibigan niya about how I look ay nasasaktan lang ako.

And knowing that he needs me because of academic grades is the worst.

Pero hindi naman talaga ako no'n nawalan ng konting pag-asa. Nangako ako noon na kapag hinanap niya ako, tinawagan o tinext or kahit email na lang ay susubukin kong makinig sa side niya. Pero walang nangyaring gano'n.

As I look at him right now, I can say that this man didn't change a bit. Gano'n pa rin siya, ah! Nag-iba lang pala ang hairstyle niya.

I don't know, but why is my heart skipping so fast. Sh@t.

Humigpit ang hawak ko sa aking bag, kulang na lang ata ay magpawis ako ng malamig dito.

"Mom?"

God, bakit niyo pa po pinagkrus ang landas namin? Okay naman na kami, na kami lang ng anak ko.

Tyler then hold my hand, kaya ako tila nahimasmasan sa mga nararamdaman ko. He is asking me kung ano ang problema, and how can I say it? Kaya naman umiling-iling na lang ako.

"Then, can you date Mr. Trevor, mommy? Just try it please? If you two won't have a spark, then I think I'll give up in finding a suitable daddy for me."

Tyler words struck in my heart. Gusto niya ba talaga ng ama? Talaga bang nangungulila siya sa ganoon?

Then, tyler held my hand to Trevor. That's how I felt his hand again after everything.

"Nice meeting you too," sabi ko.

"It's Trevor."

"Hmm... T-trev..." No Julie, not that name. "Trevor."

AND as the night goes by, everything felt normal. Nagkaroon din kami ng kaunting pag-uusap ni Trevor. He admitted to me na ayaw niya lang malungkot sI Tyler that's why he agreed sa gusto nito. Na mas okay para sa akin, dahil ayaw ko naman talagang magkaroon ng kahit na ano pang-ugnayan sa kaniya.

Pero all along ay nakita ko kung gaano kasaya si Tyler. He really enjoyed the company with him, siguro ito 'yong tinatawag nilang luko ng dugo?

"Thank you, sir. I am so happy po. Sana kayo na lang ang daddy ko talaga."

Naubo ako sa sinabing iyon ng anak ko, eksakto pa na umiinom ako ng tubig. Talaga naman oh!

"Are you okay?" PuNo ng concern ang boses ni Trevor, pero wala anong pake. He even gave me somehing to wipe for myself pero hindi ko inabot 'yon. I have my own naman.

"I'm fine. Ty, I'll just go to the restroom." Then napatingin ako kay Trevor, paano ba naman eh, ang lagkit ng titig nito sa akin.

"Bakit?" Naitanong ko tuloy.

"Nothingz I'm just—"

I interrupted him. "Oh siya sige,punta muna ako ro'n. Ty, behave okay? I'll be back in ten minutes."

Hinintay ko lang ang sagot ng anak ko, pagkatapos ay dali-dali nang nagpunta sa restroom. Okay lang naman ako, gusto ko lang huminga. I feel soffucated na kasama si Trevor.

I just washed my hands, find the exit on the back. I need to call Draco, so what kung may lakad siya. Kailangan kong mag-rant ngayon. Pero parang kailangan ko lang din pala na magsisi sa ginawa ko, wala naman siyang naitulong sa problema ko.

"Bakit ba kasi? Ano kung nagkita kayo, bakit may nararamdaman ka pa ba sa kaniya?" Naririnig ko pa naman siya, pero maingay. Hindi ako makapaniwala na hindi pa man siya nagtatagal na makaalis dito'y nasa club na agad siya?

"Hoy, naririnig mo pa ba ako?" tanong ni Draco.

"Oo, nariririnig kita. Tsk. Alam mo wala ka namang naitulong sa akin eh." pagmamaktol ko sa kaniya.

"Bakit, ano ba sa tingin mo ang maitutulong ko sa 'yo ha? Ano ba, gulpihin ko na ang lalaking 'yan? Saglit lang, babalik ako diyan."

"Ay nako! Ewan ko nga sayo riyan, sige na bye na nga lang." Akma ko nang ibaba ang tawag nang may sinabi pa ito.

Napabuntong-hininga siya mula sa kabilang linya.

"You must use you head, Julie, ikaw lang naman ang makakasagot sa mga gumugulo sa utak mo ngayon. Basta, narito lang ako. Kung ano man ang desisyon mo, pag-iisipan ko kung masusuportahan ko."

Okay na sana eh, kaso may pahabol pang. . . Ewan.

Napahawak na lang ako sa aking batok. Bakit kasi. . . Bakit pa?

Ni-hindi na sumagi sa isip ko ang ganitong senaryo. Pero inaamin ko, may pagkakataon na naaalala ko siya, na may chances na gusto kong malaman kung ano na ang nangyari sa kaniya. Kinakalaban lang talaga ng utak ko ang puso ko. Pero parang hindi naman na importante 'yon, may kaniya-kaniya na kaming buhay.

"Tsk. Bahala na nga," sabi ko pa. Lagpas ten minutes na sa ipinangako ko kay Tyler. Babalik na ako't kailangan na naming umuwi. Sobrang dami ng nangyari sa araw ko ngayon.

"Ay anak ng!" Napahawak ako sa aking dibdib sa gulat. Paano ba naman, naaa likuran ko na si Trevor.

Nakatayo lang siya roon, pero napansin ko sa kamay niya ang pakete ng yosi na hawak niya.

Hindi naman siya nagsisigarilyo, ah.

"Nakakagulat ka naman, kanina ka pa ba diyan? Wait si Tyler?" sunod-sunod na tanong ko.

"He's inside, hindi siya aalis do'n. Iniwan ko ang cellphone ko sa kaniya," anito. Medyo seryoso ang aura nito ngayon.

Did he heard it? Yung pinag-usapan namin ni Draco?

Tumango ako. "Ah, sige babalik na ko. Thank you nga pala sa pagbigay ng time sa request ng anak ko. Pasensiya na kung naistorbo ka namin," ani ko. Sana'y hindi na magkrus ang landas natin.

"Wait Julie. I just want to ask something."

"Huh? Ano 'yon?" Mukha lang akong kalmado pero ninerbyos ko sa sinabi niyang 'yon.

Nakilala na niya ba ako?

"Have we met somewhere. I'm sorry pero, I think I saw you somewhere. Hindi ko lang talaga matandaan kung sana at kailan."