Chapter 3 THE REGRET

Laria pov:

When I woke up the next morning, sinalubong agad ako ng matinding sakit ng ulo. Pero mas lalong bumilis ang tibok ng puso ko nang maramdaman ko ang isang mabigat na braso na nakapulupot sa bewang ko. Dahan-dahang nag sink in sa akin ang nangyari kagabi,

what have I done? I looked down at the sheets and reality hit me like a truck. I just gave my virginity to a complete stranger.

lumingon ako sa katabi nakin para tingnan ang lalaking katabi ko. He looked so calm while sleeping, malayo sa "dangerous look" na nakita ko sa mga mata niya kagabi. Ang gulo ng buhok niya at kahit tulog, bakas pa rin sa mukha niya ang kagwapuhan.

He was breathtakingly handsome, yes. Pero sa bawat segundong tinititigan ko siya, mas lalong bumibigat ang dibdib ko. Hindi ko siya kilala. At sa oras na magising siya, hindi ko alam kung paano ko siya haharapin.

Dali-dali kong tinanggal ang braso niya sa akin, as careful as possible para hindi siya magising. My hands were shaking. Halos magkandahaba ang leeg ko sa paghahanap ng mga damit ko na nakakalat sa sahig.

"Nasaan na ba 'yun..." I whispered to myself, hiningal sa kaba.

Nang mahanap ko ang damit ko, mabilis akong nagbihis kahit masakit pa ang sa baba ko. Hindi

ko na inisip kung maayos ba ang buhok ko o kung mukha ba akong galing sa gyera. Ang mahalaga lang sa akin ay makalayo rito.

I grabbed my bag, took one last look at the man on the bed, and bolted out of the room.

Halos tumakbo ako sa hallway ng condo. I wanted to erase everything. Pagdating ko sa elevator, paulit-ulit kong pinindot ang button, feeling like every second I stayed there was a second closer to him catching me.

Paglabas ko ng building, doon lang ako nakahinga nang malalim.

One Week Later

Isang linggo na ang nakalipas, pero pakiramdam ko ay kahapon lang nangyari ang lahat. I can't focus on my mission. Bumuntong hininga ako at agad kinuha ang makeup nakin. Kinuha ko ang brown toned foundation I started to put in my whole face and neck. Imbes na itago ang mga dark circles sa mata, mas lalo pa nakin nilagyan ng purplish shadow ang ilalim nito para magmukhang puyat na puyat. at agad nilagyan ng fake pimples.

Gumamit din Ako ng stipple sponge para magmukhang may mga broken capillaries at pekas sa pisngi at ilong. Sunod kung kinuha ang silicone putty. Dahan-dahan nakin binago ang hugis ng aking ilong ginawa kung pango at medyo tabingi ang tulay nito.

Gamit ang dental wax, nilagyan ko nito ang mantsa ang aking mapuputing ngipin para magmukhang madilaw at sira-sira. Ang aking dating maayos na kilay ay dinikitan nakin ng glue at kinuskos paitaas, ginawa nakin makapal at sabog na halos magdugtong na sa gitna.

Binuhusan nakin ng luma at malagkit na hair oil ang buhok nakin hanggang sa magmukha akong hindi naligo ng isang buwan. Magulo nakin itinali ang buhok sa isang lopsided na pusod, at sadyang nagpalabas ng mga baby hair na tila pugad ng ibon. Lastly I put some eyeglasses.

Wala na si Laria. Ang nasa harap niya ngayon ay isang madungis, invisible, at pangit.

Golden University

Dalawang buwan ko nang tinitiis ang pagiging personal maid ni Gabriella Monteverde dito sa Golden University. Simula pa lang ng unang araw ko, nang makita niya ang itsura ko, parang nakahanap siya ng laruang hindi napapagod.

"Leslie! What took you so long?"

Halos magkandahaba ang leeg ko sa pagtakbo bitbit ang limang paper bags ng mamahaling kape at ang makapal na research paper na ako ang gumawa para sa kanya. Huminto ako sa harap ng tambayan nila sa garden ang pwestong walang pwedeng umupo kundi ang grupo lang niya.

"H-heto na po, Gabriella. Pasensya na, mahaba ang pila sa cafeteria," hingal na hingal kong sabi habang nakayuko. Inayos ko ang salamin ko na muntik nang mahulog dahil sa pawis.

Kinuha niya ang kape nang hindi man lang tumitingin sa akin. "Late is late, Leslie. Isang beses pa na paghintayin mo ako, isasawsaw ko 'yang mukha mo sa putik"

Tumawa ang mga alipores niya. "Look at her, Gabriella. Ang dungis na nga, lalo pang pumapangit 'pag pinapawisan. Are you sure tao 'yan? Baka naman basahan na tinubuan ng paa?"

"Whatever!" Gabriella smirked, sabay hagis sa akin ng isang designer bag na puno ng mabibigat na libro. "Dalin mo 'yan sa locker ko. After that, go to the gym. Linisin mo ang sapatos ko, may practice kami mamaya."

"Pero Gabriella... may quiz kami sa Physics sa susunod na period," mahina kong sagot.

Tumayo si Gabriella at lumapit sa akin. Dinuro niya ang dibdib ko gamit ang kanyang mahabang kuko na kulay matingkad na pula. "Do I look like I care about your quiz? you’re just a invisible piece of trash. Now, move!"

Bitbit ang mabigat na bag, tumalikod ako at naglakad palayo. Rinig ko pa ang hagikhikan nila sa likuran ko.

Wait, Clowny!" sigaw ni Gabriella bago pa ako tuluyang makalayo.

Napatigil ako at dahan-dahang humarap sa kanya. "B-bakit po?"

"I changed my mind. I'm hungry," sabi niya habang nakatingin sa kanyang kuko. "Gusto ko ng pasta mula sa kabilang building. But I want it hot. At ayoko ng plastic fork, gusto ko 'yung metal. Make it happen in five minutes."

Hindi na ako nag salita pa agad akong umalis, lihim akong nagngitngit. Pero kailangan kong lunukin ang pride ko. Bawat utos niya, bawat lait niya, ay tinatala ko sa isip ko be patience Laria, paalala ko sa sarili ko.

"Leslie Madrigal!" alah si Prof Sandro na yata iyon shit, dali-dali akong tumakbo papunta sa room. pagkarating ko, hinihingal akong sumigaw, "I'm here, prof!"

"Why are you late?" he questioned in a cold, low tone.

Teka. Parang hindi boses ni Prof Sandro yun? Bahagya akong napaangat ng tingin at doon ay literal na tumigil ang mundo ko. Ang lalaking nakatayo sa harap ng klase, suot ang kanyang salamin at seryosong mukha, ay ang mismong lalaking... nakasama ko noong gabing iyon.

Naramdaman ko ang panunuyo ng lalamunan ko habang isa-isang lumalabas ang mga kaklase ko. Naiwan kaming dalawa sa loob ng silid. Ang tanging naririnig ko na lang ay ang mahinang tunog ng aircon at ang pag-ayos niya ng mga gamit sa table.

Dahan-dahan akong lumapit, bitbit ang kaba na halos ikahimatay ko na. Heto na. Siguradong sesermonan niya ako o kaya naman ay tatanungin niya kung bakit ako tumakas nung umagang yun.

"Pro-prof..." tawag ko sa kanya, halos pabulong.

Tumigil siya sa pag-aayos at tumingin sa akin. Blangko. Walang emosyon. Walang kahit anong bahid ng pagkilala sa mga mata niya.

"Ms. Madrigal," simula niya habang binubuklat ang attendance sheet. "I don't tolerate latecomers in my class. This is your first warning. Since it's my l first day, I'll let it slide. But next time, I expect you to be here five minutes before the bell rings. Is that clear?"

Napatitig ako sa kanya. "Yun lang po?"

Kumunot ang noo niya, tila nagtataka sa reaksyon ko. "Is there something else? Or are you expecting a more severe punishment?"

"Hindi po... I mean, wala na po ba kayong ibang... naaalala? O gustong sabihin?" halos mapatigil ang hininga ko habang hinihintay ang sagot niya.

Tinitigan niya ako mula ulo hanggang paa, isang mabilis pero mapanuring tingin na nagpataas ng balahibo ko. Pagkatapos, bumalik ang tingin niya sa laptop niya.

"Wala na. You may go."