Chapter 4 FAILED AGAIN

Pagkauwi ko, dumiiretso agad ako sa banyo para mag shower, umaasang mahuhugasan ng malamig na tubig ang gulo sa isip ko. Pero kahit anong gawin ko, bumabalik pa rin ang alaala ng nangyari kanina. Papaano na ako nito makakapag-focus sa misyon ko kung sa Golden University na rin siya magtuturo? Argh!"

Sumulyap ako sa alarm clock na nasa tabi ng kama ko 1:00 PM.

Ito na ang hudyat. Oras na para kumilos. Habang ang ibang estudyante sa dorm ay mahimbing nang natutulog.

Mabilis akong lumapit sa cabinet ko at kinuha ang aking tactical gear. Isang all-black na outfit na sapat para lumitaw ang pagiging maliksi ko pero sapat din para lamunin ako ng dilim. Isinuot ko ang aking maskara at muling sinuri ang gamit ko.

Kailangan kong mahanap ang underground na may vault na yon. Ilang gabi ko na itong sinusuyod, pero tila ba sadyang mapaglaro ang Golden University. Napakalawak ng lugar at masyadong maraming pasikot sikot. Hanggang ngayon, nananatili pa ring misteryo kung nasaan ang eksaktong lokasyon ng pakay ko.

"Nasaan ka ba talaga?" bulong ko habang isinusukbit ang gamit ko.

Pagdating ko sa bakod ng Golden University, tumigil muna ako sa ilalim ng isang matandang puno para pakiramdaman ang paligid. Ang katahimikan ng campus sa ganitong oras ay nakakabingi, malayo sa ingay ng mga estudyante tuwing umaga. Tanging ang mahinang paghuni ng mga kuliglig lang ang naririnig ko.

Inilabas ko ang aking tablet mula sa secret pocket ng suot kong jacket. "Show me the blueprints," mahina kong utos.

Muling nag load ang 3D layout ng school building sa screen, pero gaya ng dati, may isang section sa bandang West Wing na blanko ang "Dead Zone." Ayon sa impormasyong nakalap ko, hindi basta-basta nawawala ang data sa system maliban na lang kung sadyang binura ito o hinarangan ng isang high level jammer.

Mabilis akong kumilos, parang anino na dumaan sa likod ng Science Lab para iwasan ang dalawang security guard na nagroronda malapit sa main gate. Alam ko ang schedule nila. May limang minutong window bago sila bumalik sa pwesto nila.

Dahan-dahan kong kinapa ang likod ng malaking painting, umaasang may mararamdamang click o kahit man lang maliit na siwang. Pero sa bawat segundong lumilipas, mas lalong lumalamig ang pakiramdam ko hindi dahil sa aircon ng hallway, kundi dahil sa katotohanang wala akong mahanap.

"Wala... paano naging wala?" bulong ko, ang boses ko ay bahagyang nanginginig sa inis.

Muli kong tiningnan ang thermal scanner sa tablet ko. Ang kaninang pulang tuldok na nagflash ay tuluyan nang naglaho. Isang glitch. Isang walang kwentang false alarm. Napasandal ako sa malamig na pader at napahilot sa sintido ko.

Ang bigat sa dibdib ko ay halos hindi ko kayang dalhin. Ilang linggo ko itong pinaghandaan. Ilang gabi akong hindi natulog para lang i analyze ang security patterns ng school na ito. Akala ko, ito na 'yon. Akala ko, mahahanap ko na. Pero heto ako, nakatayo sa madilim na hallway, disappointed at walang napala.

"Nakakapagod din palang maging anino," sabi ko sa sarili ko habang tinititigan ang dulo ng pasilyo na tila ba tinatawanan ako sa katahimikan nito.

Tumingin ako sa relo ko. Mag aalas kuwatro na ng madaling araw. Malapit nang magpalit ang shift ng mga guards at magsisimula na ring magising ang mga maagang estudyante. Kung magtatagal pa ako rito, hindi lang disappointment ang kakaharapin ko kundi kulungan.

Padabog kong isinukbit ang bag ko at tahimik na tinahak ang daan pabalik sa bintana. Ang bawat hakbang ko ay mabigat, dala-dala ang frustration na hindi ko mailabas. Habang bumababa ako sa drainage pipe.

"Bwisit," I whispered under my breath, checking my watch. 4:15 AM. I only had a few minutes before the perimeter lights flickered on for the morning shift. I pulled up my hoodie and started walking with a purpose, trying to look like just another student pulling an all nighter or someone heading to an early gym session.

This isn't over," I muttered as I reached the gate. I tapped my fake ID sa scanner and waited for that nerve wracking beep. Hindi pwedeng akong magkamali, my boss just give me 10 months to do this. Pumunta sa sasakyan ko nanakatago, threw my bag in the passenger seat, and drove off

Next time, I won't just look for the underground. I’ll make sure the underground finds me.

Pagkapasok ko sa apartment, hindi ko na nagawang magbukas ng ilaw. I let my bag thud onto the floor. I checked the time on my phone: 5:41 AM. I still have 2 hours. Bahala na malate hindi naman grades yung goal ko.

I closed my eyes, letting the darkness take over. I needed to disappear for a few hours.

Eksaktong 7:00 AM nang magmulat ako ng mata. Dalawang oras lang na tulog, pero sapat na ‘yon para kumalma ang sistema ko. Kahit alam kong male-late na ako sa first period, wala akong pakialam. Hindi naman grades ang habol kundi ang impormasyong nakatago sa university.

Bumangon ako at agad na dumeretso sa shower. Hinayaan kong dumanas ang malamig na tubig sa likod ko habang mabilis na binubuo ang plano para sa araw na ito. Kagabi was a failure, but today is a new opportunity.

Pagkalabas ng banyo, humarap ako sa salamin para sa pinakaimportanteng parte ng umaga ko ang pagpapapangit.

Pagkatapos sinuot ang makapal at nerdy na salamin, at tinali ang buhok sa isang magulong bun. I looked dull, exhausted, and completely unremarkable exactly how a ghost should look.

Isinuot ko ang school uniform at kinuha ang bag na puno ng libro (at ilang gadgets na nakatago sa lining).

"Mission first, lectures later," bulong ko sa sarili ko bago lumabas ng apartment.

Pagbaba ko ng building, sinalubong agad ako ng ingay ng siyudad. The usual morning rush. Naglakad ako nang nakayuko, making sure my posture was slightly slumped. If you want to be invisible, you have to look like someone not worth glancing at twice.

Sumakay ako ng jeep at pumuwesto sa dulo, malapit sa estribo. Habit na ito easy exit just in case things go south. Habang umaandar ang sasakyan, nag vi.