CHAPTER 5

Weekend noon. Hindi kailangang pumasok ni Shawn, kaya nagmaneho siya pauwi sa lumang bahay para dalawin si Skyler.

Hindi pa man siya tuluyang nakakalapit, narinig na niya mula sa malayo ang tawanan at masayang boses nina Yvette at Skyler na magkasamang naglalaro.

Hindi niya namalayang bumagal ang mga hakbang niya.

Sa loob ng maluwang na children’s room, si Yvette ay nakasuot ng kulay beige na casual clothes, nakaupo nang naka-cross leg sa floor mat. Hawak niya ang mga paper cards at isa-isang ipinapakita kay Skyler habang tinuturuan itong kumilala ng mga bagay.

Maingat at todo ang pagiging seryoso si Yvette sa pagtuturo. Masaya namang nag-aaral si Skyler.

Hindi naman talaga mahilig sa bata si Shawn, at wala rin siyang balak magkaanak nang maaga. Noong malaman niyang buntis si Wella, una niyang naisip ay ipa-abort ang bata.

Pero tumanggi si Wella. Tumanggi rin ang mga elders sa Fuentes Family.

Buong pagbubuntis, halos wala siyang pakialam sa batang dinadala ni Wella. Hanggang sa isinilang ang bata.

Noong una niyang makita si Skyler, maliit, soft, at mukhang sobrang fragile, doon lang siya napatigil. May kung anong gumalaw sa puso niya.

Doon lang niya tuluyang na-realize na isa na pala siyang ama. At ang batang ito, na kamukha ni Wella ng halos 60 percent, ay sarili niyang dugo at laman.

Mabilis talagang matuto ang mga bata. Kung ikukumpara kahapon, mas marami na namang alam si Skyler ngayon.

Sa loob ng kwarto, ang isang matanda at isang bata, hindi sila mukhang guro at estudyante.

Mas mukha silang mag-ina.

Hindi nagtagal, napansin ni Skyler ang pagdating niya. Napatawa ang bata at tumakbo papunta sa kanya.

“Papa!”

Agad na lumuhod si Shawn at ibinuka ang mga braso para saluhin ang maliit na katawan na sumugod sa kanya. Ang palagi niyang malamig na mukha ay nagkaroon ng bahagyang lambot.

“Si Sky ba ay naging mabait today?”

“Sky good… Sky miss Papa.”

“Miss ka rin ni Papa.”

Binuhat niya ang bata mula sa sahig at inangat ito nang mataas. Mas lalo pang tumawa si Skyler.

Lumapit si Yvette na may ngiti, saka marahang hinaplos ang maliit na ulo ni Skyler.

“Shawn, guess mo ilang words ang natutunan ni Sky ngayon?”

“Ilan?”

Hindi inalis ni Shawn ang tingin sa anak. Punong-puno ng atensyon niya si Skyler.

“Twenty words,” masayang sabi ni Yvette. “Super smart ni Sky. For sure, paglaki niya, magiging top student ’yan.”

“Thanks. Dahil magaling kang magturo.”

Pakiramdam din ni Shawn, matalino ang anak niya. Kahit ano, mabilis matutunan.

Bahagyang yumuko si Yvette, may konting hiya sa mukha.

“Shawn, no need maging formal sa akin. Responsibility ko naman talagang alagaan si Sky. Tsaka busy ka lagi sa work, gusto ko lang makatulong, you know.”

Sa wakas, inilipat ni Shawn ang tingin niya sa kanya. “Miss Yvette… thank you.”

Saglit itong natigilan, saka tumango. “Bakit parang ang layo ng tawag mo?” mahina niyang sabi. “Shawn, tawagin mo na lang ulit akong Yve o Yvette, gaya ng dati. Kapag ‘Miss Yvette,’ parang ang awkward… at parang pinapaalala sa akin yung—”

Hindi nito tinuloy ang sasabihin. Biglang naging seryoso ang ekspresyon ni Shawn.

Matagal bago siya nagsalita. Isang salita lang.

“Sure.”

Sanay siya na mabilis magbago ng emosyon. Ilang segundo lang, ngumiti na ulit siya at marahang kinurot ang pisngi ni Skyler.

“Sky, gusto mo bang isama ka ni Papa mag-horse riding mamaya?”

“Horse! Sky wants ride horse!” Tumalon-talon sa saya ang bata.

“Tignan mo ’yan,” natawang sabi ni Yvette. “Pero okay ang horse riding, nakakatulong ’yan sa tapang ng bata.”

Ngumiti siya habang kinukurot din ang pisngi ni Skyler, saka iniunat ang mga braso niya.

“Halika, pagod na si Papa. Kay Ninang ka muna, okay?”

“Okay… Ninang hug…”

Agad na sumugod ang bata papunta sa kanya.

Isang hakbang pasulong si Yvette at sinalo si Skyler.

Dahil sobrang lapit nila, malinaw niyang naamoy ang malinis at preskong amoy ni Shawn. Bahagyang uminit ang kanyang mukha.

At ang puso ni Yvette, unti-unting natunaw, parang yelo na unti-unting nagiging tubig…

*

Hindi mahilig manggulo ng ibang tao si Wella.

Pagkatapos niyang tumuloy muna sa bahay ni Jeanette, agad siyang nagsimulang maghanap ng malilipatan. Buong araw siyang nag-ikot, saka lang siya nakahanap ng isang apartment na sakto lang, simple, tahimik, at sapat para sa kanya.

Pagsapit ng gabi, nakahiga siya sa kama. May konting lungkot, pero mas nangingibabaw ang gaan ng pakiramdam.

Doon niya tuluyang na-realize kung gaano nakakasakal ang mga araw niya noong kasama pa niya si Shawn.

Takot na lamigin si Shawn. Takot na magutom ito. Takot na hindi ito masaya. Lahat umiikot sa asawa niya, hanggang sa tuluyan na siyang mawalan ng sarili. Ginawa niya lahat iyon nang kusa. Dahil mahal niya.

Kung hindi lang biglang bumalik si Yvette galing abroad, baka hanggang ngayon, nakalubog pa rin siya roon, hindi na makaalis.

Pagdating sa pangalan ni Yvette, parang may humablot sa puso niya, may kirot na unti-unting kumalat.

Kinuha niya ang cellphone, balak sanang i-message si Mona para kumustahin si Skyler, nang biglang may pumasok na message mula kay Jeanette. May kasamang larawan.

“Look at your little traitor of a son. Super happy naman.”

Binuksan ni Wella ang picture. Makikita roon sina Shawn at Yvette na magkasama si Skyler sa horse ranch.

Nasa ibabaw ng kabayo si Skyler. Hawak ni Shawn ang renda gamit ang isang kamay, habang ang isa’y maingat na sumusuporta sa maliit na braso ng bata, matiyagang tinuturuan siyang sumakay.

Nakatayo si Yvette sa kabilang side ni Shawn, pinupunasan ang pawis niya gamit ang panyo.

Ang puso ni Wella na masakit na, parang mas lalo pang napunit.

Sunod-sunod pang pumasok ang message ni Jeanette.

“Sa panahon ngayon, wala kang aasahan kundi ang sarili mo.”

“Anong silbi ng lalaki? Anong silbi ng kadugo?” “Walang kahit sino ang worth it para isakripisyo mo ang buong sarili mo.”

Tama si Jeanette. Anong silbi ng lalaki? Lalo na kung hindi ka naman mahal.

Anong silbi ng kadugo? Ang nanay niya, ang kapatid niya, ang anak niya, sino ba talaga ang tumuring sa kanya bilang tunay na pamilya?

Suminghot si Wella, dahil naiiyak siya. Nag-reply siya kay Jeanette ng isang mapait na emoticon.

“Tama ka. Sarili lang talaga ang maaasahan.”

*

Dahil masyadong napagod sa kakalaro sa ranch, pag-uwi nila ng gabi, mahimbing na ang tulog ni Skyler.

Maingat siyang inilagay ni Shawn sa maliit na kama.

Nasa tabi si Yvette, inayos ang kumot, sinet ang tamang temperature ng kwarto, saka tumayo at tumingin kay Shawn.

“Ayan, gabi na. Why don’t you stay here tonight?” mahina niyang alok.

Bahagyang hinila ni Shawn ang kuwelyo ng polo niya, halatang pagod na ang mga mata.

Pero sinabi pa rin niya, “Uuwi ako.”

May konting lungkot sa mukha ni Yvette, pero hindi na siya umimik.

“Okay… ingat ka sa daan.”

“Okay.”

Pagbaba ni Shawn, tinawag siya ni Madam Beth na nanonood ng TV sa sala.

“Sabi nila, nakikipaghiwalay daw sa 'yo yung binging babaeng iyon?”

Napahinto si Shawn. Lumingon siya at seryosong tumingin sa ina.

“Ma, may pangalan siya. Huwag mo siyang tawaging ganyan. Baka gayahin ni Skyler.”

“Sus, wala naman si Skyler rito,” iritableng sagot ni Madam Beth. “At saka, nagawa mo ngang pakasalan ang isang bingi, bakit matatakot ka pang marinig ng bata?”

“Magkaibang usapan ’yan. Kung wala ka nang sasabihin, magpahinga ka na,” malamig na sabi niya, sabay balak umalis.

Pero nagsalita ulit si Madam Beth. “Kailan kayo magdi-divorce? Para makapag-ayos ako.”

Napalingon ulit si Shawn. “Mag-aayos ng ano?”

“Edi kasal mo kay Yvette,” sagot nito, sabay sulyap sa direksyon ng children’s room sa itaas. “Kita mo naman, sobrang clingy ni Sky kay Yvette, at gusto rin siya ni Yvette. Mas close pa sila kaysa tunay na mag-ina.”

Nang makitang walang saya sa mukha ng anak, nagtaka si Madam Beth.

“Ano? Hindi ba galit na galit ka sa binging iyon? Ngayon na siya mismo ang gustong makipaghiwalay, hindi ka ba dapat masaya?”

Oo nga. Hindi ba dapat masaya siya? Pero bakit parang may bumabara sa dibdib niya, mabigat, hindi maipaliwanag.

“Shawn Slade,” biglang seryosong tanong ni Madam Beth, “huwag mong sabihing… nagustuhan mo na yung binging iyon?”