CHAPTER 4

Sa ilalim ng nakakasilaw na puting ilaw, kita sa mukha ng lalaki ang biglang panlamig ng ekspresyon, parang nagyelo ang guwapo niyang mukha.

Mula sa pagkakahawak niya sa pulso ni Wella, biglang lumipat ang mahahabang daliri sa baba nito, unti-unting humihigpit ang hawak.

“Wella, tingin mo ba laro lang ang kasal?” malamig niyang tanong. “Gusto mong magpakasal, magpapakasal ka. Gusto mong maghiwalay, hiwalay agad? Akala mo ba puppet ako na pwede mong pagalawin tuwing gusto mo? Ikaw ang nagsabing gusto mong magpakasal, ikaw rin ang gustong makipag-divorce. Saan galing ang confidence mo na pagbibigyan kita hanggang dulo?”

“I'm…”

Mas lalong sumakit ang baba ni Wella, at tuluy-tuloy ang patak ng luha niya.

Pinilit niyang tiisin ang sakit habang mahina siyang umiiyak. “Kasalanan ko noon. Akala ko kung magpapakasal tayo, eventually magkakaroon din tayo ng feelings. Hindi ko inakala na—”

“Hindi mo inakala ano?” putol niya. “Na ganito ka agad mapapagod? Na ayaw mo na agad makisama sa akin?”

“Oo,” diretsahang sagot niya kahit nanginginig. “Sawa na ako.”

Nakakatakot ang tingin ng lalaki pero itinuwid pa rin ni Wella ang leeg niya, pilit ipinagtatanggol ang sarili.

Bigla itong nagalit. Mahigpit na hawak pa rin ang baba niya nang itulak siya sa kama. Sumunod ang katawan ng lalaki, tinabunan siya, at marahas siyang hinalikan.

Halos wala itong kontrol, parang wala sa sarili ang halik nito. Ang malamig at malalim na mga mata ay puno ng galit.

Naglaban ang loob ni Wella. Pilit niya itong itinulak, pero hindi niya magawang makawala.

Tatlong taon na silang kasal. Kilalang-kilala na ni Shawn ang katawan niya. Madali lang nawawala ang lakas niya sa mga hawak nito. Nahihiya at galit si Wella. Inangat niya ang binti para sipain ito.

Pero agad hinawakan ng lalaki ang binti niya. Ang mahahabang daliri ay gumapang pataas sa laylayan ng damit niya.

Binitiwan ni Shawn ang labi ni Wella.

Mainit ang hininga nito pero malamig ang boses sa tabi ng tenga niya. “Wella, banggitin mo lang ulit ang divorce, I swear, I’ll make your life a living hell.”

Napahiyaw si Wella sa sakit. Mas lalo siyang napaiyak. Inalis ng lalaki ang hearing aid niya. At tuluyan siyang hinila pababa sa kawalan.

Tatlong taon na silang kasal. Hindi man lang siya tinitingnan ni Shawn sa araw-araw, pero ang katawan niya lang ang gusto nito.

At sa kama lang… doon lang niya nararamdaman na para siyang tunay na asawa.

Pagkatapos ng lahat… nakahiga lang si Wella sa malambot at malawak na kama, nakatingin sa mukha ng lalaki.

Simula pagkabata, guwapo na talaga si Shawn.

Tuwing may mga event o party, siya palagi ang sentro ng atensyon.

Samantalang si Wella, mula noon hanggang ngayon, isang “ugly duckling” na may kapansanan. Palaging nasa sulok lang, tahimik na nanonood habang ang mga sosyal at eleganteng babae ay masayang nakikipagkwentuhan sa kanya habang siya ay inaaliw lang ang sarili.

Gaya ng nakasanayan, iniwan si Wella ni Shawn. Maayos nitong sinuot ang damit nito at naghanda nang umalis.

Nang madaanan nito ang basag na wedding photo, huminto ito sandali at malamig na sinabi, “Idikit mo ulit.”

Napaluha si Wella sa inis. Mukhang isa na naman itong laban na walang silbi.

Pero sa pagkakataong ito, ayaw na niyang mag-compromise. Gusto na niyang umalis sa lugar na ito.

Tumayo siya, tahimik na nagbihis, at ginaya ang lalaki, walang lingon-lingon, nilampasan niya ang mga basag na piraso sa sahig.

Hindi marami ang kaibigan ni Wella. Wala ring maaasahan sa pamilya niya.

Ang tanging sandalan niya ay ang matalik niyang kaibigang si Jeanette. Natural lang na nakita na rin ni Jeanette ang mga balita nitong mga nakaraang araw. Halos umikot na ang mga mata nito sa inis.

“Grabe, that kind of trash guy? Matagal ka na dapat umalis diyan.”

“Hindi ko lang talaga kayang bitawan si Skyler,” mahina niyang sagot.

Alam din ni Wella na parang wala na siyang dignidad, pero nasa ganitong sitwasyon siya at wala ring madaling sagot.

“Ano bang hindi mo mabitawan kay Skyler?” iritableng sabi ni Jeanette. “Siya ang eldest grandson ng Fuentes Family. Lahat ng atensyon nasa kanya. Kulang ba siya sa pagkain? Sa damit? Malungkot ba ang buhay niya?”

“Si Yvette, oo, medyo plastic at higad na pa-inosente, pero para ma-please si Shawn, hindi siya ganoon kabobo para saktan ang isang bata.”

“At si Skyler, as long as masaya at lumaki siyang maayos, ano naman kung kanino siya mas malapit? Kung gusto mo talaga ng bata, mag-asawa ka ulit, mag-anak ka ulit. No need na itali mo ang buong buhay mo sa isang batang hindi ka naman kayang ipaglaban.”

“Hindi siya walang utang na loob,” agad na depensa ni Wella. “Wala pa siyang tatlong taong gulang. Wala pa siyang naiintindihan.”

“So what?” balik ni Jeanette. “Kaya mo ba siyang kunin? May magbabago ba kung patuloy kang magtitiis? Magbabago ba ang isip ng basurang si Shawn?”

“Alam kong hindi,” mahinang sagot ni Wella. “Kaya nga nandito ako sa 'yo ngayon.”

Pinilit niyang ngumiti, kahit halatang pilit at puno ng lungkot.

“Don’t worry, dito ka muna. Kahit nga ako hirap alagaan ang sarili ko, pero ikaw? Kayang-kaya ko,” sabi ni Jeanette habang tinatapik ang dibdib niya.

Kilala si Jeannette na magastos at waldas kung gumastos. Pero si Wella, simula bata pa, sanay na sa pagtitipid. Kaya kung tutuusin, napakadaling alagaan.

“Ay, by the way,” dagdag ni Jeanette, “kapag officially divorced ka na, pwede ka nang bumalik nang full-time sa studio, ’di ba? I’ve been waiting for that, honestly.”

Noong una nilang itinatag ang “Dream” fashion design studio, punong-puno ng gana at kumpiyansa si Wella.

Kung hindi lang siya biglang nagpakasal at nakulong sa papel bilang ‘Mrs. Fuentes,’ hindi sana siya umatras sa gitna ng lahat.

Sa mga nagdaang taon, nakakapaglabas pa rin naman siya ng ilang designs paminsan-minsan.

Pero ang totoo, dahil sa sipag at tiyaga ni Jeanette kaya umabot sa ganitong level ang Dream Studio ngayon.

Hindi siya tinanggal ni Jeanette, hindi siya isinantabi. Sobrang na-touch si Wella doon.

“Salamat, Jean,” mahina niyang sabi.

Namumuo ang luha sa mga mata niya. Sa trabaho lang na tunay niyang mahal, doon lang niya hindi nararamdaman na para siyang walang silbi.

Noong gabing iyon, matapos si Wella na umalis, umalis din si Shawn para sa isang business trip sa labas ng siyudad, ayon sa plano, at tumagal iyon ng tatlong araw.

Pagbalik niya, huminto ang sasakyan sa harap ng villa.

Pagod niyang hinimas ang sentido niya. Pagtingala niya, napansin niyang madilim ang villa, wala man lang ilaw.

Karaniwan, maliwanag ang buong bahay.

Takot sa dilim si Wella. Kahit natutulog na, iniiwan pa rin niyang bukas ang ilaw sa sala at sa kwarto.

Hindi niya masyadong inisip iyon. Pagkababa niya ng sasakyan, dire-diretso siyang umakyat sa second floor, papunta sa master’s bedroom, sabay bukas ng mga ilaw sa dinaraanan niya.

Pagdating niya sa pintuan ng kwarto, hindi niya namalayang bumagal ang mga hakbang niya.

Pagbukas niya ng pinto, bumungad sa kanya ang isang malawak ngunit bakanteng kwarto.

Ang liwanag ng buwan, dumadaan sa mga sanga ng puno sa labas, sumisinag sa bintana at bumabagsak sa sahig, kumikislap, parang kristal.

Nang buksan niya ang ilaw, saka niya napansin, iyong mga basag na salamin pala iyon mula sa wedding photo frame.

Hindi lang pala hindi idinikit ni Wella ang wedding photo, ni hindi man lang niya nilinis ang mga piraso.

Ibig sabihin, sa loob ng tatlong araw… hindi ito bumalik sa master bedroom?

Bahagyang kumunot ang noo ni Shawn. Paalis na sana siya para hanapin siya sa guest room nang mapansin ng gilid ng mata niya ang isang folder sa ibabaw ng coffee table.

Kinuha niya ang dokumento.

At nang mabasa niya ang apat na salitang “Divorce Agreement,” unti-unting nagbago ang kulay ng mukha niya.

Gustong makipag-divorce ni Wella? Akala niya nagkakamali lang siya ng basa. Pero nang tingnan niya ang pirma sa ibaba, malinaw, sulat-kamay iyon ni Wella.

Nabigla siya. Isang pakiramdam na hindi pa niya naranasan dati.

Pagkatapos ng pagkabigla, napangisi siya nang may pangungutya. Mas maniniwala pa siyang sasabog ang mundo kaysa maniwala na si Wella ang makikipag-divorce sa kanya.

Noong una pa lang, sobrang dami ni Wella na ginawang paraan para lang mapakasalan siya, nagkaanak pa sila, paano nito basta-basta bibitawan ang kasal?

Ang babaeng ito, gumagaling na talaga. Marunong na ring magpa-hard to get.

Divorce?

Nilayasan siya?

Tingnan lang natin kung ilang araw ang itatagal ni Wella.

Pinisil ni Shawn ang divorce agreement, ginawang bola, at itinapon sa basurahan. Pagkatapos, dumiretso siya sa banyo para maligo.

Sanay na sanay ang katawan ni Shawn sa eksaktong oras ng paggising.

At sa lahat ng taon na iyon, si Wella lang ang taong kabisadong-kabisado ang routine niya.

Kapag gumigising siya, nakahanda na ang plantsadong damit sa abot ng kamay niya.

Kapag bumababa siya, nakahain na ang masarap na almusal.

Kapag aalis siya, nakaabang na ang briefcase sa kanya. Mga simpleng bagay lang kung tutuusin pero hindi lahat kayang gawin iyon nang eksakto.

Kaya siguro palagi niyang iniisip na parang kasambahay lang si Wella.

Sa araw na iyon, pagkagising niya, walang plantsadong damit.

Pagbaba niya, sinalubong siya ni Maria, ang kasambahay, na halatang nalilito. “Sir, ang aga niyo po yata ngayon? Iniisip ko pa lang po kung ano ang ihahanda kong breakfast.”

Sumulyap siya sa orasan sa dingding, bahagyang kumunot ang noo.

Agad yumuko si Maria. “Pasensya na po, Sir. Tinawagan ko po si Ma’am pero hindi siya sumagot. Hindi ko po alam kung ano ang lulutuin, kaya ako, ako na lang po sana ang magluluto ng noodles.”

Sabi niya iyon habang nagmamadaling papunta sa kusina.

“Hindi na,” malamig na sagot ni Shawn.

Pagkatapos, diretsong naglakad palabas ng bahay.

Naramdaman ni Maria ang matinding guilt.

Araw-araw, si Wella ang nag-aasikaso ng pagkain at lahat ng kailangan ni Shawn. Halos hindi ito umaalis ng bahay, kaya lubos siyang nasanay na umasa sa among babae.

Hindi niya inakalang ang tahimik, masunurin, at laging mapagtiis na maybahay ni Shawn, ay darating din pala sa puntong lalayas.