Mag-log inLuna's POVNakatayo ako sa gilid ng covered court habang pinagmamasdan ang mga classmates kong nagtatawanan sa gitna ng bleachers. Hawak ko ang aking DSLR camera at dahan-dahang pinipindot ang shutter button para kunan sila ng candid shots. Sa screen ng camera, mukha kaming isang masayang grupo ng mga juniors. Pero sa totoong buhay, nararamdaman ko ang malaking distansya na naghihiwalay sa akin sa kanila."Luna! Halika rito!" sigaw ni Ashley, ang vice president ng aming class, habang kumakaway sa akin nang may napakalapad na ngiti. "Nauuhaw ka ba? Binilhan ka namin ng iced matcha latte mula sa coffee shop sa labas!"Pilit akong ngumiti habang naglalakad patungo sa pwesto nila. "Salamat, Ashley. Pero nag-abala ka pa. May tumbler naman akong dala.""Naku, ano ka ba! It's no trouble at all!" mabilis na sagot niya habang iniaabot sa akin ang mamahaling inumin. "Saka sabi ng mommy ko, super bait daw ng family niyo noong huling charity gala. Pwede rin b
Luna's POV"Miss Monteverde, do you want us to carry your bag?"Napabuntong-hininga ako nang malalim habang nakatitig sa dalawang student council officers na nakatayo sa harap ng aking locker. Suot ko ang paborito kong oversized blazer at pleated skirt ng aming international school sa Taguig. Fourteen years old na ako, pero pakiramdam ko, para pa rin akong isang antique vase na kinatatakutang mabasag ng lahat ng tao sa paligid ko."I have two hands, guys," pilit kong ngumiti kahit medyo iritable na ako. "Kaya kong buhatin ang sarili kong backpack, thank you.""Are you sure, Luna?" alalang tanong pa nung isa. "Baka kailangan mo rin ng tulong sa research project mo? We can actually write the introduction for you if you want."Pumikit ako nang mariin at mabilis na isinarado ang pinto ng locker ko. "No, thanks. I can handle my own schoolwork."Tumalikod ako at mabilis na naglakad palabas ng hallway. Ito ang problemang kinakaharap ko
Aella's POV Apat na taon na ang lumipas simula noong ipanganak si Liam, pero si Luna pa rin ang tunay na reyna sa loob ng aming tahanan. Nakatayo ako sa pintuan ng study room habang pinagmamasdan ang mag-ama ko. Nakaupo si Zion sa kaniyang executive chair habang nakatitig sa laptop, may malaking board meeting sa kumpanya via zoom. "Daddy, I need five hundred pesos," biglang pasok ni Luna habang hawak ang kaniyang maliit na kulay rosas na shoulder bag. Tumingin si Zion sa kaniya sabay patay ng kaniyang microphone. "Luna, sweetheart, Daddy is in a very important meeting right now. What do you need the money for?" "I'm going to buy ice cream from the vendor outside," seryosong sagot ng limang taong gulang naming anak. "And if you say no, I will tell Mommy that you ate the dark chocolate cake in the fridge last night." Napatigil si Zion sa pagta-type. Dahan-dahan siyang tumingin sa akin sa may pintuan. Ngumiti la
Aella's POVAlas-tres pa lang ng madaling araw nang magising ako dahil sa tunog ng umiiyak na sanggol. Sa simula, akala ko si Luna na naman ang gising at nakikipaglaro sa kaniyang mga teddy bear. Malimit kasing bumangon ang apat na taong gulang naming panganay para mag-ipon ng mga laruan sa gitna ng sala."Luna, gising ka na naman ba?" pabulong at antok na tanong ko habang kinakapa ang kabilang gilid ng kama.Nang maramdaman kong malamig at walang tao sa tabi ko, dahan-dahan kong idinilat ang aking mga mata. Wala roon si Zion. Naalala ko tuloy na dalawang linggo pa lang ang nakakalipas simula noong ipanganak ko ang aming pangalawang anak.Mabilis akong bumangon at naglakad patungo sa nursery room.Pagbukas ko ng pinto, pilit kong pinigilan ang aking tawa sa kinaroroonan ng aking asawa. Nakatayo si Zion sa tabi ng crib, nakasuot ng pambahay na sando at pajama. Halatang puyat na puyat siya, gulo-gulo ang buhok, at pilit na idinuduyan ang am
Aella's POV Dahan-dahan kong ibinaba ang lumang notebook kung saan ko isinulat ang bawat detalye ng aming nakaraan. Nakatayo ako sa tabi ng malaking glass wall ng aming bahay sa Tagaytay, pinagmamasdan ang malawak na tanawin ng kabundukan at ang maaliwalas na kalangitan. Apat na taon na ang lumipas simula noong muli kaming pinagtagpo ni Zion matapos ang napakahabang panahon ng paghahanap at paghihintay. Nang balikan ko ang bawat memorya sa aking isip, napangiti ako nang bahagya. Ang dami naming pinagdaanan. Ang aksidente sa bundok, ang tahimik na buhay sa maliit naming bahay ni Lola, ang sakit ng pagkakahiwalay, at ang mga taon na mag-isa kong pinalaki ang aming anak. Tumingin ako sa labas at narealize ko ang isang bagay. Kahit gaano kami pinaghiwalay ng tadhana, at kahit anong pader ang itinayo ng ibang tao sa paligid namin, hindi kailanman nasira ang pag-ibig na nag-uugnay sa aming dalawa. Ang bawat suga
Aella's POV Napakasakit ng bawat pagco-contract ng aking tiyan. Mabilis akong idinikit ng aming mga kapitbahay sa maliit na tricycle para dalhin sa pinakamalapit na pampublikong ospital sa bayan. Hawak-hawak ni Lola ang aking kamay sa buong biyahe habang ang pawis ay patuloy na umaagos sa aking mukha. "Kaya mo 'yan, apo," pakiusap ni Lola habang pinupunasan ang aking noo. "Huminga ka nang malalim. Malapit na tayo sa ospital." "La, sobrang sakit po," daing ko habang napapapikit nang mariin. "Pakiramdam ko hindi ko na kaya." "Kakayanin mo para sa anak mo, Aella," giit ng matanda habang mas lalong hinigpitan ang hawak sa mga daliri ko. "Isipin mo ang bata." Pagdating sa delivery room, mabilis akong inilagay ng mga nurse sa kama. Ang amoy ng alcohol at ang malalakas na utos ng doktor ang pumuno sa buong silid. "Push, Aella! Sige pa, kitang-kita na ang ulo ng bata
Aella's POV Eksaktong alas-otso ng umaga, habang abala ako sa pagpapasok ng mga basang labada sa washing machine, narinig ko ang sunod-sunod na katok sa aming pinto. Tok! Tok! Tok! “Mommy! May bisita tayo! Ang cookies ko andyan na!” malakas na tili ni Luna mula sa sala. Patakbo siyang lumapit sa
Aella's POV Kinabukasan, maagang nabulabog ang umaga ko dahil sa sikat ng araw na pumasok sa bintana at sa walang tigil na pangungulit ng aking anak. “Mommy, gising na po! May mission tayo ngayon!” yugyog ni Luna sa balikat ko habang nakaluhod sa gilid ng kama ko. Alas-siyete pa lang ng umaga. K
Aella's POV “Luna, ubusin mo ang gulay mo. Kung hindi, walang cartoon mamaya,” paalala ko habang nilalagyan ng sabaw ng sinigang ang kaniyang kanin. Napasimangot ang anak ko. Tinitigan niya ang hiwa ng labanos at kangkong sa kaniyang plato na parang nakaharap siya sa kaniyang pinakamalaking kaa
Aella's POV Isang mahabang katahimikan ang sumunod. Walang sumasagot. Ang tanging naririnig ko lang ay ang mabigat na paghinga ng malaking aso. Dahan-dahan, itinaas ko ang aking tingin. At doon, literal na napatitig ako. Ang description ng ahente, at ng mga kapitbahay at pakiwari ko'y kulang p







