KABANATA 2

Aella's POV

Isang mahabang katahimikan ang sumunod. Walang sumasagot. Ang tanging naririnig ko lang ay ang mabigat na paghinga ng malaking aso.

Dahan-dahan, itinaas ko ang aking tingin. At doon, literal na napatitig ako.

Ang description ng ahente, at ng mga kapitbahay at pakiwari ko'y kulang para ilarawan ang lalaking ito. He wasn’t just a good-looking man. He was dangerously handsome. May matangos siyang ilong, makakapal na kilay, at mga matang kulay tsokolate na tila ba nakakabasa ng iniisip ng ibang tao. Ang kaniyang panga ay may kaunting balbas na lalong nagpatikas sa kaniyang mukha. Bagamat nakakunot ang kaniyang noo, hindi mo maitatangi na para siyang modelong lumabas sa isang luxury magazine.

Mr. Pogi nga, sa-isip ko. Kaya naman pala ito ang itinawag ng anak ko.

“Is this your child?” Mababa, baritono, at malamig ang boses niya. Parang boses ng hari na nag-uutos sa kaniyang mga alipin.

“O-Opo, Sir. Anak ko po. Ako po si Aella, ’yung bagong nangungupahan sa Unit B,” nauutal kong sagot habang mas hinihigpitan ang yakap kay Luna. “Pasensya na po talaga sa abala. Alam ko po ang rule tungkol sa ingay—”

“You broke the rule,” putol niya sa sinasabi ko. Tiningnan niya si Luna, bago muling ibinalik ang malamig na tingin sa akin. “Not only did she make noise, she trespassed on my property.”

“Mommy, hindi ako trace-passing!” sabat bigla ni Luna, nahihirapan pa sa salitang narinig. “Hinabol ko lang si Mr. Pogi Butterfly! Tapos nakita ko si Mr. Pogi Landlord!”

“Luna, shut up,” saway ko sa kaniya, pakiramdam ko ay lalong lumulubog ang paa ko sa kumunoy. Tumingin ako kay Zion nang may pagsusumamo. “Sir, pakiusap. Ako na lang ang pangaralan niyo, huwag ang bata. At please, huwag niyo kaming paalisin. Napakalaking tulong po ng murang upa rito para sa amin.”

Tinitigan ako ni Zion nang ilang segundo. May kung anong dumaan sa kaniyang mga mata tila isang kislap na hindi ko maintindihan, bago ito mabilis na napalitan ng dati nitong malamig na ekspresyon.

“I don’t like children,” seryoso niyang pahayag. “They are loud, destructive, and unpredictable.”

“Friendly naman po si Luna, Sir—”

“I don’t care,” madiin niyang sabi. Humakbang siya nang isang beses pabalik, at sumunod sa kaniya ang malaking aso. “This is your first and last warning, Ms. Vergara. Siguraduhin mong hindi ko na makikita ang anak mo sa bakuran ko. Kung hindi, alam mo kung saan ang daan palabas ng subdivision na ito.”

Bago pa ako makasagot, tumalikod na siya at naglakad patungo sa kaniyang mansiyon kasama ang kaniyang aso.

Napalunok ako. Ang kaba sa dibdib ko ay unt-unting napalitan ng inis, pero mas nangingibabaw ang takot na mawalan ng matitirhan. Hinarap ko si Luna na ngayon ay nakangiti pa rin habang kumakaway sa papalayong likod ni Zion.

“Bye-bye, Boss Daddy! See you tomorrow!” masiglang sigaw ng anak ko.

“Luna!” Agad kong tinakpan ang bibig niya at mabilis na naglakad pabalik sa townhouse namin. Pagkapasok na pagkapasok ko sa loob, agad kong isinara ang pinto ng kusina at ibinaba si Luna sa sahig.

“Ano’ng tinawag mo sa kaniya? Boss Daddy?” tanong ko, bahagyang hinilot ang aking sentidó. “Luna, napakamasungit ng taong ’yon. Pwede tayong mawalan ng bahay dahil sa ginawa mo.”

“But Mommy, he is not a monster. He is nice! Bibigyan niya raw ako ng cookies next time,” nakangiting sagot ni Luna habang naglalakad patungo sa kaniyang mga laruan.

Napakunot ang noo ko. “Cookies? Kailan niya sinabi ’yan? Ni hindi nga siya ngumiti kanina.”

“Sinabi niya kanina bago ka dumating, Mommy. Sabi niya, may cookies siya sa loob ng big house.” Niyakap ni Luna ang kaniyang manika at naupo muli sa sahig.

Umiling na lang ako. Siguro ay guni-guni lang ng bata iyon dahil nakakita siya ng aso at ng magandang bahay. Imposibleng mag-alok ng cookies ang isang Zion Monteverde na kilala sa pagiging cold at suplado. Ang mahalaga ngayon, kailangan kong bantayan nang maigi ang anak ko. Isang pagkakamali pa, sa kalsada na kami pupulutin.

Pumunta ako sa sala para kunin ang cellphone ko na kanina pa pala nagva-vibrate sa ibabaw ng lamesa. May mensahe mula sa ahente ng bahay.

“Good day, Ms. Aella. Tinatanong po ni Sir Zion kung maayos ba ang aircon sa Unit B. Kung may kailangan daw po kayong ipagawa, sabihan niyo lang daw po siya agad.”

Napatitig ako sa text. Medyo nagtaka ako. Bakit biglang nagtatanong ang landlord tungkol sa aircon, gayong katatapos lang niya kaming pagbantaan na palalayasin?

“Ang gulo ng may-ari ng bahay na ito,” bulong ko sa sarili ko.

Tumingin ako sa bintana, tanaw ang malaking mansiyon sa kabilang bakod. Pakiramdam ko, ang pananatili namin sa lugar na ito ay magiging isang malaking hamon. Pero para kay Luna, titiisin ko ang kasungitan ng pogi na iyon. Isasara ko na lang nang mabuti ang lahat ng pinto at bintana para hindi na makalabas ang anak ko.

Habang nag-iisip ako ng mga paraan kung paano iiwasan ang landlord, hindi ko napansin si Luna sa sulok ng sala. Lumingon ang bata sa bintana, may hawak na maliit na plastik na walkie-talkie na kulay pink na nakuha niya sa kaniyang lumang laruan.

Pinihit niya ang maliit na button nito at inilapit sa kaniyang bibig, habang nakatingin sa direksyon ng mansiyon sa kabila.

“Boss Daddy, over,” mahinang bulong ni Luna sa laruan, sapat lang para hindi ko marinig mula sa kusina. “Nagalit si Mommy. Pero nakita mo na siya, ’di ba? Sabi mo may ice cream ako bukas. Over!”

Mula sa kabilang bahagi ng bakod, sa madilim na silid ng ikalawang palapag ng mansiyon, isang lalaki ang nakatayo sa tabi ng bintana. Hawak niya ang kaniyang high-end na smartphone na konektado sa isang frequency app. Isang tipid at bihirang ngiti ang gumuhit sa mga labi ni Zion Monteverde habang nakatingin sa maliit na bahay sa tapat.

“Roger that, baby wingman,” mahinang sagot ni Zion sa kaniyang telepono. “Two scoops of strawberry ice cream, as promised.”