KABANATA 3

Aella's POV

“Luna, ubusin mo ang gulay mo. Kung hindi, walang cartoon mamaya,” paalala ko habang nilalagyan ng sabaw ng sinigang ang kaniyang kanin.

Napasimangot ang anak ko. Tinitigan niya ang hiwa ng labanos at kangkong sa kaniyang plato na parang nakaharap siya sa kaniyang pinakamalaking kaaway. “But Mommy, ang green food ay para lang sa mga rabbits. I am a baby, not a rabbit.”

Natawa ako nang bahagya ngunit pinanatili kong seryoso ang aking mukha. “Kahit ang mga baby, kailangang kumain ng green food para maging malakas. Look at Mommy, malakas kasi kumakain ng gulay.”

“Psh. Okay po,” pagsuko niya. Isang napakalaking subo ang ginawa niya na muntik nang magpa-ubo sa kaniya, dahilan para mataranta ako at abutan siya agad ng tubig.

Matapos ang hapunan at ang nakakapagod na pagpapatulog kay Luna, sa wakas ay naupo na rin ako sa harap ng aking laptop sa sala. Alas-onse na ng gabi. Ito ang oras kung kailan gising na gising ang utak ko para mag-disenyo ng mga graphic templates para sa kliyente ko.

Habang nagtitipa ako sa keyboard, hindi ko pa rin maiwasang maisip ang mukha ng landlord naming si Zion Monteverde kaninang hapon. Bakit ganoon na lang ang reaksyon niya nang makita kami? Sobra ba talaga siyang galit sa bata, o sadyang napaka-anti-social lang niya?

“I don’t like children. They are loud, destructive, and unpredictable.”

Naalala ko ang malamig niyang boses kaya napabuntong-hininga ako. "Kailangan ko talagang bakuran nang maayos ang likod-bahay bukas. Mahirap na, baka totohanin niyang palayasin kami," bulong ko sa sarili ko.

Dahil sa sobrang paranoid, nagpasya akong umakyat muna sa kwarto sa taas para tingnan kung maayos ang tulog ng anak ko. Dahan-dahan kong itinulak ang pinto.

Sa ilalim ng liwanag ng isang maliit na nightlight, nakita kong mahimbing na nakahiga si Luna. Nakayakap siya sa kaniyang paboritong manika habang nakatalukbong ng kumot na kulay pink hanggang balikat. Nakahinga ako ng maluwag. Hinalikan ko siya sa noo bago ako muling bumaba para tapusin ang trabaho ko.

Ang hindi alam ni Aella, pagkasara na pagkasara ng pinto ng kwarto, dahan-dahang idinilat ni Luna ang kaniyang mga mata.

Nang masigurado niyang nakababa na ang kaniyang ina, maingat siyang gumapang patungo sa dulo ng kama. Kinapkap ng maliit niyang kamay ang ilalim ng kaniyang unan at kinuha ang isang lumang, kulay pink na plastik na walkie-talkie.

Pinihit ni Luna ang maliit na button nito at inilapit sa kaniyang bibig. “Boss Daddy, over. Nakababa na si Mommy. Sleep na ako. Over.”

Pagkalipas ng ilang segundo, nag-static ang laruan at isang baritonong boses ang sumagot mula sa kabilang linya. Masyadong mahina ang volume nito, sapat lang para sa pandinig ng bata.

“Good job, Luna,” sagot ni Zion Monteverde mula sa kaniyang madilim na silid sa mansiyon. “Kumain ba ng hapunan ang Mommy mo?”

“Opo! Kumain siya ng maraming soup na maasim,” report ng bata habang iwinawagayway ang kaniyang maliit na paa sa hangin. “Pero Boss Daddy, sabi ni Mommy kanina, masungit ka raw. Parang kang monster.”

Narinig ang isang mahinang tikhim mula sa walkie-talkie. “Ah, ganoon ba? Monster pala ang tingin niya sa akin. Ano pa ang sinabi niya?”

“Sabi niya, Mr. Pogi ka rin daw!” dagdag ni Luna na may kasamang tikhik ng tawa.

“Matalino ka talaga, Luna,” sagot muli ng bilyonaryo, may bahagyang tono ng pagka-aliw sa kaniyang malamig na boses. “Dahil dyan, bukod sa dalawang scoops ng ice cream bukas, bibigyan din kita ng bagong set ng coloring books. Pero may bago tayong misyon bukas ng umaga.”

“Mission? What mission, Boss Daddy?” excited na tanong ng bata, halos makalimutan nang nagtatago siya sa ilalim ng kumot.

“Bukas, kapag nagdidilig ng halaman ang Mommy mo sa likod, kailangan mong itapon ang bola mo sa bakod ko. At siguraduhin mong hihilahin mo siya pabalik sa hardin ko para kunin iyon. Naintindihan mo ba?”

“Bakit po? Lalapitan mo ba uli si Mommy?”

“Oo. Para may dahilan akong makausap siya nang hindi niya ako natatakutan,” paliwanag ni Zion. “Deal?”

“Deal! Two ice cream and coloring books, ah? Bye-bye, Boss Daddy! Over and out!”

Mabilis na itinago ni Luna ang walkie-talkie sa ilalim ng unan at pumikit na parang isang anghel, habang sa kabilang bakod naman ay nakatayo si Zion sa tabi ng kaniyang bintana. Tinitigan niya ang maliit na townhouse kung saan nakatira ang mag-ina.

Hinawakan niya ang kaniyang high-end na smartphone na nakakonekta sa isang radio frequency app. Limang taon na ang nakararaan, isang babae ang nagligtas sa buhay niya mula sa isang malubhang aksidente sa kalsada. Hindi niya malimutan ang mukha nito, ngunit bago niya pa ito napasalamatan, bigla na lang itong nawala. At ngayon na sa wakas ay nahanap na niya ito, natatakot siyang lumapit nang biglaan dahil baka isipin nitong may masama siyang balak.

“Gagamitin ko ang lahat ng paraan, Aella,” bulong ni Zion sa dilim, habang may isang bihirang ngiti sa kaniyang mga labi. “Kahit pa kailangan kong bayaran ang sarili mong anak bilang cute kong wingman.”