KABANATA 5

Aella's POV

Eksaktong alas-otso ng umaga, habang abala ako sa pagpapasok ng mga basang labada sa washing machine, narinig ko ang sunod-sunod na katok sa aming pinto.

Tok! Tok! Tok!

“Mommy! May bisita tayo! Ang cookies ko andyan na!” malakas na tili ni Luna mula sa sala. Patakbo siyang lumapit sa pinto, ngunit mabilis ko siyang nahila sa kaniyang t-shirt para mapigilan.

“Luna, rule number one natin? Huwag basta-basta magbubukas ng pinto,” paalala ko habang pinupunasan ang aking mga kamay sa aking short.

Nang buksan ko ang pinto, hindi ang masungit na mukha ni Zion Monteverde ang bumungad sa akin. Sa halip, isang lalaking naka-uniporme ng isang sikat at mamahaling hotel ang nakatayo roon. May tulak-tulak siyang isang eleganteng food cart na may takip na pilak, at sa ibabaw nito ay may isang malaking ice cream bucket na gawa sa kahoy.

“Good morning po, Ms. Aella Vergara?” nakangiting bati ng waiter.

“Ah… opo. Ako nga po. Pero kuya, parang nagkakamali kayo ng pinuntahang unit. Wala akong inorder na ganyan,” nag-aalangan kong sagot habang pilit na tinatanaw ang laman ng cart.

“Hindi po kami nagkakamali, Ma'am. Mula po ito kay Sir Zion Monteverde. Pinapahatid po niya ang almusal at ang… special request para sa kaniyang munting kapitbahay,” magalang na paliwanag ng waiter.

Bago ko pa man makuha ang dila ko para tumanggi, nakalusot na si Luna sa ilalim ng braso ko.

“Wow! Ice cream! At tsokolate cookies!” pumalakpak ang aking anak habang kumikinang ang mga mata sa tuwa. “Thank you, Kuya Delivery!”

“Walang anuman, Little Miss,” sagot ng waiter, bago muling humarap sa akin. “Ibinilin din po ni Sir Zion na kailangang maubos niyo ang pagkain dahil ayaw niya ng nag-aaksaya sa kaniyang compound. Iiwan ko na po ito rito. Balikan ko na lang po ang cart mamayang hapon.”

Tulala akong napatango na lang habang ipinapasok ng waiter ang pagkain sa loob ng aming maliit na sala. Nang makaalis ang lalaki, naiwan akong nakatitig sa dami ng pagkain sa ibabaw ng lamesa, may bagong luto na pancakes na may iba't ibang syrups, isang tray ng naglalakihang chocolate chip cookies na amoy mamahalin, at isang malaking tub ng premium strawberry ice cream. May kasama pa itong tatlong makakapal na coloring books at isang set ng mamahaling crayons.

“Luna,” seryoso kong tawag sa anak ko na kasalukuyan nang sumusubok magbukas ng takip ng ice cream. “Hindi ba sinabi ko sa’yo na huwag tayong tatanggap ng kung ano-ano sa landlord natin? Bakit parang alam mo na magpapadala siya nito?”

Napatigil si Luna. Dahan-dahan niyang ibinaba ang kaniyang maliliit na kamay at tumingin sa akin nang may inosenteng mga mata. “Kasi po… sinabi niya po kahapon sa hardin, ’di ba? Sabi niya may cookies siya.”

Napakunot ang noo ko. Totoo ngang binanggit iyon ni Zion kaninang umaga bago ako bumalik sa bakod, pero bakit parang sobra-sobra naman ito para sa isang simpleng paghingi ng paumanhin? At bakit may kasamang coloring books? Ni hindi ko naman binanggit sa kaniya na mahilig mag-kulay ang anak ko.

“Kakaiba talaga ang bilyonaryong ’yon,” bulong ko. “Akala mo kung sinong halimaw kung magsalita, pero nagpapadala ng ganito karaming pagkain.”

“Mommy, kain na tayo! Please? Gutom na si Luna,” pagmamakaawa ng anak ko, habang nakahawak pa sa kaniyang maliit na tiyan para magpacute.

Dahil sayang naman kung matutunaw ang ice cream, wala akong nagawa kundi bigyan siya. Nilagyan ko ng dalawang malalaking scoops ng strawberry ice cream ang isang mangkok, at kumuha rin ako ng isang pancake para sa sarili ko. Habang kumakain kami, hindi ko mapigilang mapatingin sa bintana na nakaharap sa mansiyon. Natatakpan pa rin ng makapal na kurtina ang bintana ng kwarto ni Zion.

Ano kaya ang ginagawa niya ngayon? Nakatingin din kaya siya sa amin?

Samantala, sa kabilang bahagi ng bakod, sa loob ng kaniyang malawak at modernong kusina, nakaupo si Zion Monteverde habang umiinom ng kaniyang itim na kape. Sa harap niya ay ang kaniyang laptop, ngunit hindi mga numero ng kumpanya ang kaniyang tinitingnan, kundi ang isang video feed mula sa security camera na nakatutok sa likod-bahay ng Unit B.

Nakita niya sa screen ang paglabas ng waiter mula sa bahay ni Aella, tanda na natanggap na ng mag-ina ang kaniyang ipinadala.

Narinig niya ang mahinang tunog ng static mula sa kaniyang tabi. Kinuha niya ang kaniyang smartphone at binuksan ang frequency app.

“Boss Daddy, over,” narinig niya ang mahinang boses ni Luna mula sa kabilang linya. Mukhang nagtago ang bata sa ilalim ng lamesa para lang makipag-usap sa kaniya. “Masarap ang ice cream! At nagustuhan din ni Mommy ang pancakes. Over.”

Isang malawak na ngiti ang sumilip sa mga labi ng striktong bilyonaryo. “Good to know, Luna. Kinakain ba ng Mommy mo ang pagkain niya?”

“Opo! Malaki ang subo niya kanina,” report ng maliit na espiya. “Pero Boss Daddy, tinitingnan niya ang big house mo. Sabi niya sa sarili niya, bakit ka raw nagpapadala ng food kahit masungit ka. Over.”

Natawa nang bahagya si Zion, isang tunog na kung maririnig ng mga empleyado niya sa kumpanya ay tiyak na ikagugulat ng lahat. “Sabihin mo sa kaniya, ayaw ko lang ng may nagugutom na tenant sa compound ko. At huwag mong kalilimutan ang susunod nating plano para sa linggong ito.”

“Ano po ’yun, Boss Daddy?”

“Sa Lunes, may darating na mga gamit para sa pag-aayos ng bakod niyo. Kailangan mong sabihin sa Mommy mo na ako ang nagpapadala ng mga manggagawa, at kailangan niyang pumunta sa opisina ko sa mansiyon para pirmahan ang permit.”

“Permit? Ano ’yun?” takang tanong ng tatlong taong gulang.

“Isang papel para payagan akong pumasok sa buhay niyo… este, sa bakuran niyo,” pagtatama ni Zion, habang ang kaniyang mga mata ay nananatiling nakatitig sa larawan ni Aella na kuha limang taon na ang nakararaan na nakasave sa kaniyang computer. Ang babaeng nagligtas sa kaniya noong gabing duguan siya at iniwan sa ospital nang walang pangalan.

“Okay po! Copy that, Boss Daddy! Over and out!”

Ibinaba ni Zion ang telepono at sumandal sa kaniyang upuan. Ang kaniyang mga daliri ay dahan-dahang kumatok sa lamesa.

“Limang taon kitang hinanap, Aella,” sa-isip niya habang nakatingin sa direksyon ng townhouse. “Ngayong nandito ka na sa pamamahay ko, hindi na kita hahayaang makawala pa uli. Kahit pa kailangan kong gamitin ang buong yaman ko para lang makuha ang tiwala mo.”