KABANATA 1

Aella's POV

“Luna, dahan-dahan! Huwag kang tumakbo, baka madapa ka!”

Huli na ang babala ko. Sa isang kisapmata, matulin nang tumatakbo ang tatlong taong gulang kong anak patungo sa nagtataasang halaman sa gilid ng garahe. Bitbit ko ang dalawang plastic ng grocery sa magkabilang kamay, habang ang bag ko naman ay nakasabit sa aking siko, kaya wala akong nagawa kundi panoorin ang kaniyang pagpaspas.

“Mommy, look! May butterfly na kulay blue! Hinahabol ko!” masiglang tili ni Luna Elise. Ang kaniyang itim na buhok na naka-pigtails ay sumasayaw sa hangin habang nakataas ang maliliit niyang kamay.

“Luna, sabi nang huwag maingay, ’di ba?” mariin kong bulong habang nagmamadaling lumapit sa kaniya. Medyo hinihingal pa ako mula sa paglalakad mula sa labasan ng subdivision hanggang dito sa inuupahan naming townhouse.

Maganda ang lugar. Tahimik, sementado ang mga daan, at may mga guwardiya sa gate. Pero ang pinakamalaking bonus? Sobrang mura ng upa. Halos kalahati lang ito ng presyo ng mga apartment sa labas. Noong una nga, akala ko ay may multo rito kaya bagsak-presyo, pero nang makita ko ang kontrata, mas nakakatakot pa pala sa multo ang nag-iisang kondisyon ng may-ari.

Rule Number 1: Bawal ang maingay. Absolute silence is highly appreciated.

“Mommy, look! Umakyat sa pader!” turo ni Luna sa mataas na konkretong pader na naghihiwalay sa maliit naming bakuran at sa naglalakihang mansiyon sa kabilang bahagi ng compound.

Ang mansiyon ng aming landlord. Ang mansiyon ni Zion Monteverde.

“Hayaan mo na ang butterfly, Luna. Halika na sa loob, magluluto pa si Mommy ng hapunan natin,” pangungumbinsi ko habang pilit na binubuksan ang pinto gamit ang libreng daliri ng kaliwang kamay ko.

“But Mommy, si Mr. Pogi Butterfly ay lumipad doon sa bintana ng big house!” pagpupumilit ng bata, habang nakaturo pa rin ang maliit na daliri sa ikalawang palapag ng mansiyon.

Napatingin din ako sa direksyong iyon. Malalaking glass windows ang nandoon, ngunit natatakpan ng makakapal na kurtina. Doon nakatira ang tinaguriang Boss ng buong compound na ito. Ayon sa ahente na kausap ko noong kinuha ko ang unit, isang mailap at supladong bilyonaryo ang may-ari. Halos hindi raw ito lumalabas ng bahay at allergic sa ingay ng mga tao, lalo na ng mga bata. Kaya nga bawat kilos namin ni Luna, kailangang maingat.

“Luna, pasok na. Huwag mong tinitingnan ang bahay na ’yan, baka lumabas ang monster,” pananakot ko sa kaniya sa mahinang boses.

“Monster, Mommy? Like Shrek?”

“Mas nakakatakot kay Shrek. Kaya pasok na, dali.”

Sa wakas, naitulak ko rin ang pinto at pumasok kami sa malamig na loob ng bahay. Ibinaba ko ang mga grocery sa counter ng kusina at napabuntong-hininga. Isang buwan pa lang kami rito, pero parang palagi akong tiktik na nagmamanman sa paligid dahil sa takot na mabulabog ang bilyonaryo sa kabila at bigla kaming palayasin. Mahirap maghanap ng murang matitirhan ngayon para sa isang single mom na tulad ko na umaasa lang sa pagiging freelance graphic designer.

“Mommy, can I have a cookie?” tanong ni Luna na ngayon ay nakaupo na sa sahig at naglalaro ng kaniyang maliit na manika.

“Mamaya pagkatapos kumain ng rice, baby. Magluluto lang si Mommy ng sinigang.”

“Okay po.”

Nagsimula akong mag-asikaso ng mga sahog. Masarap ang simoy ng hangin mula sa nakabukas na bintana ng kusina. Habang naghihiwa ako ng sibuyas, tahimik ang paligid. Masyadong tahimik.

Doon ako biglang kinabahan. Kapag ang isang tatlong taong gulang na bata ay biglang tumahimik, dalawa lang ang ibig sabihin niyan pwedeng dahil may ginagawang kalokohan, o may sinisirang gamit.

“Luna?” tawag ko habang nakasilip sa sala.

Wala si Luna. Ang manika niya ay nakahandusay lang sa sahig.

“Luna Elise?” Medyo lumakas na ang boses ko. Lumabas ako ng sala at tiningnan ang banyo. Wala. Umakyat ako sa maliit naming kwarto sa taas. Wala rin.

Lumundag ang puso ko sa kaba. Agad akong bumaba at tumakbo patungo sa pinto ng kusina na nakabukas pala patungo sa likod-bahay. Doon ko nakita ang isang maliit na silya na nakatapat sa mababang bahagi ng bakod na gawa sa mga pandekorasyong halaman. At sa kabila ng bakod… ay ang malawak at napakagandang hardin ng mansiyon ni Zion Monteverde.

“Diyos ko, Luna…” bulong ko na parang maiiyak.

Mabilis akong sumilip sa pagitan ng mga halaman. At doon, muntik na akong mawalan ng hininga sa aking nakita.

Sa gitna ng napakalinis na bermuda grass ng mansiyon, nakaupo ang anak ko. At sa harap niya, nakatayo ang isang lalaki.

Kahit nakatalikod ang lalaki, alam kong siya na iyon. Sabi ng mga kapitbahay, kilala si Zion sa kaniyang tindig—matangkad, malapad ang balikat, at may awtoridad sa bawat galaw. Naka-puting polo shirt ito na nakatupi hanggang siko at itim na slacks. At sa tabi nito, may isang napakalaking aso na mukhang mamahaling breed ng Siberian Husky.

“Hi, Mr. Pogi!” masiglang bati ng anak ko sa lalaki, na tila ba hindi nito alam na maaari siyang lamunin ng buhay ng aso o ng mismong may-ari.

Hindi sumagot ang lalaki. Nanatili itong nakatayo, nakapamulsa ang isang kamay, habang nakatitig sa maliit na bata sa harap niya.

“Luna!” pabulong ngunit madiin kong tawag mula sa bakod. “Luna, bumalik ka rito!”

Hindi ako narinig ng anak ko. Sa halip, inilahad pa niya ang kaniyang maliit na kamay sa malaking aso. “Hello, doggy! Ano’ng name mo? Ako si Luna.”

“Luna Elise Vergara, pumasok ka rito kung ayaw mong mapalo!” Sa takot ko, nakalimutan ko nang baka marinig ako ng landlord. Lumusot ako sa pagitan ng mga halaman, walang pakialam kung sumabit ang buhok ko o madumihan ang t-shirt ko. Lumapit ako nang mabilis at binuhat si Luna patalikod.

“Pasensya na po! Pasensya na talaga, Sir!” sunod-sunod na hingi ko ng paumanhin habang yakap-yakap ang anak ko. Hindi ako makatingin nang diretso sa kaniya. “Hindi ko po sinasadya, nakalusot po siya sa bakod. Hindi na po mauulit, pangako. Huwag niyo po kaming palayasin.”