Kabanata 3

VIVIAN

"Wala ka nang magagawa, Andrei. Sa ano mang araw na ito, malalaman at malalaman din ng lahat ang nangyari. Kaya sa susunod na linggo, magpapakasal na kayo!" Napalunok ako ng laway dahil sa sinabi ni Tito.

"Papaano ang Girlfriend ko?" Tanong ni Boss sa kanila.

"Ipapakasal na siya sa pinsan mo." Deretsang sagot sa kanya ni Tito.

"F*ck, Dad!" Nagulat ako dahil sa sinabi niya.

"Ano bang ginawa ko para paghirapan niyo nang ganito? Bakit sa pinsan ko? Pwede naman sa akin!" Nakita ko naman kong papaano sabunutan ni Boss ang sarili niya.

"Si Sam mismo ang nagsabi na gusto niyang pakasalan ang pinsan mo, at tinanggap naman ng pinsan mo." Tumigil naman si Boss sa paggulo ng buhok niya, at tinignan ako.

"Kasalanan mo 'to!" Umalis kaagad siya matapos niyang sabihin 'yon sa akin. Pupuntahan niya siguro ang Girlfriend niya.

"H'wag mo na lang pansinin ang anak namin, matatanggap niya rin sa oras na magsama na kayo sa iisang bahay," paliwanag sa akin ni Tita.

Parang kumuha lang ako ng bato para e-p****k sa ulo ko e!

"Ahh...ano po, baka pwede pong postpone na lang 'yong kasal?" Kinakabahang tanong ko sa kanila.

"Hindi pwede, Iha. Maraming gustong pabagsakin ang anak ko, at ito ang isa sa gagawin nila, kaya hindi pweding hindi matuloy ang kasal ninyo." Paliwanag sa akin ni Tita.

"H'wag kang mag-alala dahil mabait naman 'yang anak ko, bigyan mo lang siya nang oras na tanggapin ang lahat." Dugtong niya sa sinabi niya.

So? Si Boss lang pala pweding bigyan ng oras para matanggap ang lahat? Paano naman ako? Oo, gusto ko si Andrei matagal na. Gusto kong magpakasal sa kanya, pero hindi sa ganitong paraan. Ayaw kung ikulong ang isang tao sa akin, lalo na't alam kung iba ang gusto niya, at hindi ako 'yon.

"Dito ka na lang maglunch, bago ka umuwi sa inyo," natauhan naman ako dahil sa narinig.

"Okay lang po, sa bahay na lang po ako kakain," pagtangi ko sa kanila.

"Dito kana kumain. Lalo na't sa susunod na linggo magiging pamilya na tayo!" Ngumiti na lang ako ng pilit dahil sa sinabi ni Tita.

"Kung okay po sa inyo, sige po!" Sabi ko sa kanila habang iniisip kung ano pang rason ang gagawin ko para lang hindi matuloy ang kasalan.

"Saan pala ang mga magulang mo?" Tinignan ko agad si Tito dahil sa sinabi niya.

"Sa kanilang mga pamilya po," nakangiting sabi ko sa kanya.

"Mag-isa ka na lang?" Tumango lang ako sa sinabi ni Tita.

"Opo, ako na lang po mag-isa." Ngumiti sila sa akin ng tipid, na para bang may mali silang na tanong sa akin.

Okay lang naman sa akin. Nasanay naman akong tinatanong ng ganun, kaya nasanay na rin akong sagutin sila. Simula kasi nang tumungtong ako ng highschool, naghiwalay na ang mga magulang ko at bumuo ng kani-kanilang pamilya. Ako? Naiwan mag-isa, kaya natuto na akong mabuhay mag-isa.

"Kung gusto mo, kami na lang ang tawagin mong Mama at Papa? Isa pa magiging magpamilya na tayo sa susunod na linggo," nakangiting sabi ni Tito sa akin.

"Tama siya!" Pagsasang-ayon ni Tita sa kanya.

"Salamat po," simpling sagot ko, nakakahiya naman silang tanggihan. Masaya sana kung tanggap talaga ako ng anak nila e, para naman magkaroon na ako ng sariling pamilya pero malabong mangyari 'yon.

"Iha, kakain na raw tayo. Sumunod ka na lang sa amin!" Tumayo naman ako nang marinig ko ang sinabi ni Tita.

Subrang laki talaga ng mansion nila, nakakalito.

"Feel at home lang, Iha. Umupo ka kung saan mo gusto," masayang sabi sa akin ni Tita habang siya ay umupo na sa kanilang mga pwesto. Lumakad lang ako sa tabi ni Tita, at doon umupo. Nakakahiya naman kung sa kabila ako uupo, tapos may nakaupo na pala do'n.

"Kumain ka lang, h'wag kang mahiya!" Tumango lang ako sa sinabi niya at kumuha nang pagkain.

Kumain lang kami ng tahimik, at pagkatapos naming kumain ay nagpaalam na ako para umuwi.

"Aalis na po ako," nahihiyang sabi ko sa kanila.

"Ganun ba? Manong, pahatid naman po si Vivian sa bahay niya!" Sabi ni Tita sa driver nila.

"Okay po, ma'am!" Sagot ni manong driver.

"Mag-ingat kayo sa byahe." Ngumiti ako dahil sa sinabi ni Tita.

"Thank you po!" Huling sabi ko sa kanila bago ako umalis sa kanilang mansion.

Hinatid ako ni manong driver sa labas ng apartment ko, at nong tumingin ako sa bintana ng sasakyan, nakita ko kaagad ang best friend ko sa labas ng apartment.

"Salamat po, Manong!" Ngumiti lang si manong sa akin, kaya lumabas na ako sa kotse, at linapitan ang best friend ko.

"Ang aga mo ngayon ah?" Tanong ko sa kanya habang lumalakad papalapit sa kanya.

"Wala e, maaga kaming pinauwi ni Boss, badtrip yata?" Natawa naman ako sa sinabi niya. Subrang badtrip talaga 'yon!

"Ano pala ang sasabihin mo sa akin?" Pag-iiba niya sa usapan.

"Sa loob ko sasabihin!" Sabi ko sa kanya, at hinanap ang susi ko sa bag.

"Bilisan mo, kating-kati na ako sa chismis mo!" Napairap na lang ako dahil sa sinabi niya.

"Oo na, ito na!" Sabi ko sa kanya bago ko binuksan ang pintuan ng apartment ko.

Pumasok agad kami sa loob matapos kung mabuksan ang pinto, at umupo sa sofa.

"Kapagod ang araw na 'to!" Rinig kung pagrereklamo ni Sofia.

"Mag-resign ka na rin kaya?" Nakita ko namang umurong siya ng kaunti sa kina-uupuan niya.

"Hindi pa ko baliw no!? Sinong may matinong pag-iisip ang magre-resign sa isang companya na ang taas ng sweldo? Plus, marami pang benefits?" Sagot niya sa akin.

"Ako siguro?" Nakita ko naman siyang natauhan sa sinabi niya, naisip niya sigurong kakaresign ko lang.

"Pero tama naman 'yang desisyon mo, ang daming mga pinapagawa sa atin, lalo na sa'yo!" Pinigilan ko namang hindi tumawa sa sinabi niya.

"Bakit ka ba kasi nag-resign? Noong isang buwan mo lang sinabi sa akin na hindi ka aalis sa trabaho mo kahit ano man ang mangyari. Anong nangyari?" Naguguluhang tanong niya sa akin.

"Kalma, okay!" Sabi ko sa kanya.

"Okay, kalma na. Ano na nga ang nangyari?" Tanong niya ulit sa akin.

"Magpapakasal na kasi ako," nakita ko naman siyang tumango-tango sa sinabi ko.

"Oh? Anong connect sa pagre-resig— ANO?" Tumayo kaagad siya at lumapit sa akin.