Kabanata 3

VIVIAN

"Wala na kayong magagawa. Sa ano mang araw na ito, malalaman ng lahat ang nangyari sa inyo." Napalunok agad ako ng laway dahil sa sinabi ni Tito.

"Kaya mas mabuting magpakasal kayo, bago pa nila gamitin si Vivian laban sa'yo Andrei." Kalmadong pagkakasabi ni Tita sa amin.

"Papaano ang Girlfriend ko?" Tanong ni Mr. Reign sa kanila.

"Ipapakasal na siya sa pinsan mo." Deretsang sagot sa kanya ni Tito.

"F*ck, Dad!" Nagulat ako dahil sa sinabi niya.

Anong nangyayari sa pamilyang 'to? Lalo na kay Sam?

"Ano bang ginawa ko para paghirapan niyo ako nang ganito? Bakit sa pinsan ko? Pwede naman sa akin!" Nakita ko naman kong papaano sabunutan ni Boss ang sarili niya.

Naaawa na ako sa kanya, siya 'yong nasa gitna. Naaawa rin naman ako sa sarili ko, pero iba ang epekto nito kay Andrie.

"Si Sam mismo ang nagsabi na gusto niyang pakasalan ang pinsan mo." Tumigil naman si Boss sa paggulo ng buhok niya at tinignan ako.

"Kasalanan mo 'to!" Sigaw niya sa akin.

"Wala akong kasalanan, parehas lang tayong biktima." Nakita ko naman siyang natigilan sa sinabi ko at umalis na lang ng walang paalam.

Hindi ko alam kong masasaktan ba ako o hindi. Dahil sa pagkakaalala ko, wala akong alam sa nangyari, pero ako 'yong sanhi ng lahat.

"Huwag mo na lang pansinin ang anak namin, matatanggap niya rin sa oras na magsama na kayo sa iisang bahay," paliwanag sa akin ni Tita.

Parang kumuha lang ako ng bato para e-p****k sa ulo ko e.

"A-Ano po, baka pwede pong postpone na lang 'yong kasal?" Kinakabahang tanong ko sa kanila.

"Hindi pwede, Iha. Maraming gustong pabagsakin ang anak ko. Maaari ka nilang guluhin o ano mang paraan para pabagsakin ang Anak ko." May pag-alalang paliwanag niya sa akin.

"Huwag kang mag-alala dahil mabait naman 'yang anak ko, bigyan mo lang siya nang oras na tanggapin ang lahat." Dugtong niya sa sinabi niya.

So? Si Boss lang pala pweding bigyan ng oras para matanggap ang lahat? Paano naman ako? Oo, gusto ko si Andrei matagal na. Gusto kong magpakasal sa kanya, pero hindi sa ganitong paraan. Ayaw kong ikulong ang isang tao sa akin, lalo na't alam kung iba ang gusto niya at hindi ako 'yon.

"Dito ka na lang maglunch, bago ka umuwi sa inyo," natauhan naman ako dahil sa narinig.

"Okay lang po, sa bahay na lang po ako kakain," pagtangi ko sa kanila.

"Dito ka na kumain. Lalo na't magiging pamilya na rin tayo." Ngumiti na lang ako ng pilit dahil sa sinabi ni Tita.

"Kung okay po sa inyo, sige po." Sabi ko sa kanila habang iniisip kong ano pang rason ang gagawin ko para lang hindi matuloy ang kasal.

"Saan pala ang mga magulang mo?" Tinignan ko agad si Tito dahil sa sinabi niya.

"Sa kanilang mga pamilya po," nakangiting sabi ko sa kanya.

"Mag-isa ka na lang?" Tumango lang ako sa sinabi ni Tita.

"Opo, ako na lang po mag-isa." Ngumiti sila sa akin ng tipid, na para bang may mali silang na tanong sa akin.

Okay lang naman sa akin. Nasanay naman akong tinatanong ng ganun, kaya nasanay na rin akong sagutin sila. Simula kasi nang tumungtong ako ng highschool, naghiwalay na ang mga magulang ko at bumuo ng kani-kanilang pamilya. Ako? Naiwan mag-isa, kaya natuto na akong mabuhay mag-isa.

"Iha, kakain na raw tayo. Sumunod ka na lang sa amin!" Tumayo naman ako nang marinig ko ang sinabi ni Tita.

Subrang laki talaga ng mansion nila. Maliligaw pa yata ako rito pagpumikit ako e.

"Kumain ka lang, huwag kang mahiya!" Tumango lang ako sa sinabi niya at kumuha nang pagkain.

Kumain lang kami ng tahimik, at pagkatapos naming kumain ay nagpaalam na ako para umuwi.

"Aalis na po ako," nahihiyang sabi ko sa kanila.

"Ganun ba? Manong, pahatid naman po si Vivian sa bahay niya!" Sabi ni Tita sa driver nila.

"Okay po, ma'am!" Sagot ni Manong driver.

"Mag-ingat kayo sa byahe." Ngumiti ako dahil sa sinabi ni Tita.

"Thank you po!" Huling sabi ko sa kanila bago ako umalis sa kanilang mansion.

Hinatid ako ni manong driver sa labas ng apartment ko, at nong tumingin ako sa bintana ng sasakyan, nakita ko kaagad ang kaibigan ko sa labas ng apartment.

"Salamat po, Manong!" Ngumiti lang si manong sa akin, kaya lumabas na ako sa kotse, at linapitan siya.

"Ang aga mo ngayon ah?" Tanong ko sa kanya habang lumalakad papalapit sa kanya.

"Wala e, maaga kaming pinauwi ni Boss, badtrip yata?" Natawa naman ako sa sinabi niya. Subrang badtrip talaga 'yon!

"Ano pala ang sasabihin mo sa akin?" Pag-iiba niya sa usapan.

"Sa loob ko sasabihin!" Sabi ko sa kanya, at hinanap ang susi ko sa bag.

"Bilisan mo, kating-kati na ako sa chismis mo!" Napairap na lang ako dahil sa sinabi niya.

"Oo na, ito na!" Sabi ko sa kanya bago ko binuksan ang pintuan ng apartment ko.

Pumasok kaagad kami sa loob matapos kong mabuksan ang pinto at umupo kami sa maiit na sofa.

"Kapagod ang araw na 'to!" Rinig kong pagrereklamo ni Sofia.

"Mag-resign ka na rin kaya?" Nakita ko namang umurong siya ng kaunti sa kina-uupuan niya.

"Hindi pa ko baliw no? Sinong may matinong pag-iisip ang magre-resign sa isang companya na ang taas ng sweldo? Plus, marami pang benefits?" Sagot niya sa akin.

"Ako siguro?" Nakita ko naman siyang natauhan sa sinabi niya, naisip niya sigurong kakaresign ko lang.

"Pero tama naman 'yang desisyon mo, ang daming mga pinapagawa sa atin, lalo na sa'yo!" Pinigilan ko namang hindi tumawa sa sinabi niya.

"Bakit ka ba kasi nag-resign? Noong isang buwan mo lang sinabi sa akin na hindi ka aalis sa trabaho mo kahit ano man ang mangyari. Anong nangyari?" Naguguluhang tanong niya sa akin.

"Kalma, okay!" Sabi ko sa kanya.

"Okay, kalma na. Ano na nga ang nangyari?" Tanong niya ulit sa akin.

"Magpapakasal na kasi ako," nakita ko naman siyang tumango-tango sa sinabi ko.

"Oh? Anong connect sa pagre-resig— ANO?"