FAZER LOGINAyieee...
Third PersonNagpatuloy ang kasiyahan hanggang sa dis-oras na ng gabi.Unti-unti nang humupa ang tugtog ng live band, ngunit hindi pa rin nawawala ang masasayang tawanan ng magkakapamilya at magkakaibigan. Ang pavilion na ilang oras ang nakalipas ay puno ng mga palakpakan, hiyawan, at luha ng kaligayahan ay ngayon ay unti-unti nang nagiging tahimik.Ang mga ilaw na nakasabit sa mga puno ay patuloy pa ring nagbibigay ng mainit at romantikong liwanag sa buong paligid, habang ang malamig na simoy ng hangin mula sa dagat ay tila nakikisabay sa masayang pagtatapos ng gabing iyon.Isa-isang nagpaalam ang mga bisita.May ilan pang nagpakuha ng huling litrato kasama ang bagong engaged na sina Bradley at Jenelyn. Ang iba naman ay hindi nakalimutang yakapin ang dalawa at batiin sila bago tuluyang magtungo sa kani-kanilang silid.Punong-puno ng pagmamahal ang buong resort.Hindi lang dahil sa proposal na naganap.Kundi dahil sa pakiramdam na matapos ang napakaraming unos na pinagdaanan ng pamilya
JenelynHindi ko alam kung paano ko nagawang humakbang papunta kay Bradley.Pakiramdam ko ay unti-unting naglaho ang lahat ng tao sa paligid namin. Ang mga ilaw na nakasabit sa mga puno, ang mahihinang tugtog ng banda, maging ang malamig na simoy ng hangin mula sa dagat ay tila naging bahagi na lamang ng napakalayong ingay.Si Bradley lang ang nakikita ko.At sa paraan ng pagtitig niya sa akin, alam kong ako lang din ang nakikita niya.Huminto ako ilang hakbang ang layo mula sa kanya. Hindi ko napigilang pagmasdan ang lalaking nakatayo sa ilalim ng pavilion. Nakasuot siya ng isang eleganteng itim na tuxedo na lalong nagpatingkad sa kanyang tindig. Maayos ang pagkakasuklay ng kanyang buhok, ngunit kahit ganoon ay napansin kong tila ilang beses niya iyong hinaplos gamit ang kanyang mga daliri.Kinakabahan siya.Hindi iyon ang Bradley Salazar na kilala ng lahat.Hindi ang seryoso, kalmado, at palaging kontrolado ang sitwasyon.Sa harapan ko ngayon ay isang lalaking halatang kinakabahan d
JenelynHindi ko alam kung gaano na katagal akong nakatulog. Basta naalimpungatan na lang ako ng makadama ako ng ibang presensya sa loob ng silid.Dahan-dahan kong minulat ang aking mga mata at nakita ko si Tita Mildred na may inuutusan.“Mom,’” tawag ko sa kanya dahilan upang mapalingon siya sa akin.“Naku, nagising ba kita? Sinikap ko na magdahan-dahan kam.”“Hindi naman po. Talagang pagising na rin po ako,” tugon ko. “Pero ano pong meron? Ano po ang damit na yan?”Tumingin ako sa gown na suot ng isang manikin.“Para sayo yan. Since gising ka na rin lang, why don’t you go to the bathroom ang take a bath. Papapasukin ko na ang mga stylist.”Medyo naguluhan ako. Bakit may gown at stylist pa?“Go, go, go dear.”Wala na akong nagawa lalo na ng halos hilahin na ak ni Tita Mildred papunta sa bathroom.Naligo na ako at paglabas ko ng silid ay nadatnan ko na ang tatlong babae na naghihintay sa akin.“Good afternoon, Miss Jen. Kami ang mag-aayos sayo.”Takang-taka na talaga ako.Anong meron?
JenelynHindi pa man nagtatagal ang panonood ni Lolo ay tumunog na naman ang doorbell. Nagkatinginan pa kaming dalawa.“Bakit parang gusto mo akong utussan na magbukas ng pinto?” tanong niyang nakataas ang kilay.“Grabe ka naman, Lo. Para tinignan ka lang,” dahilan ko.“Naku kilala na kita. Hala, tumayo ka na dyan at tignan mo kung si Ruel na ‘yon.”Ayun naman pala at may inaasahang bisita.Agad na akong tumayo para tignan kung sino ang dumating. Sa peephole ay nakita ko na nga si Lolo Ruel.Nakangiti kong binuksan ang pintuan.“Lolo,” bati ko. Ngunit natigilan ako ng makita ko doon sina Tito Alfonso at Tita Mildred. “Tuloy po.”Bakas sa mukha ng mag-asawa ang kaligayahan.Matapos ang birthday celebration ni Tita Mildred ay agad na pinaalam nila Bradley kay Tito Alfonso ang mga pangyayari.Hindi makapaniwala noon si Alfonso. Ang tingin na binigay niya kay Tita Mildred ay punong-puno ng guilt.“Sobra ang hingi niya ng sorry dahil hindi man lang daw niya nalaman na ibang babae na pala a
JenelynPagkapihit ko pa lang ng doorknob ng condo ay agad akong napahinto.Nanlaki ang mga mata ko habang nakatitig sa taong nakatayo sa harapan ng pintuan."Lo!"Halos mapasigaw ako sa sobrang gulat.Hindi ko inakalang ang unang taong bubungad sa akin pag-uwi ko ay ang mismong lolo kong ilang beses nang tumangging umalis ng isla.Si Lolo Alvin.Ang matigas ang ulo, reklamador, ngunit pinakamahal kong tao sa buong mundo bukod kay Bradley.Napakurap pa ako nang ilang beses, iniisip kung nananaginip lang ba ako.Hindi.Talagang siya iyon.Nakatayo siya sa harapan ko habang nakasuot ng simpleng polo shirt, khaki pants, at ang paborito niyang sumbrero na halos hindi niya inaalis kahit saan siya magpunta. May hawak pa siyang maliit na travel bag habang nakakunot ang noo at tila naiirita sa naging reaksyon ko."Bakit mukhang gulat na gulat ka?"Nakapamewang siyang tumingin sa akin bago bahagyang umirap."Hindi ba dapat, 'Welcome, Lo. Miss na miss kita,' ang sasabihin mo?"Hindi pa rin ako
BradleyMay mga laban na hindi kailangang samahan ng sigawan, barilan, o habulan upang maramdaman kung gaano kataas ang tensyon.Minsan, sapat na ang paghihintay.Sapat na ang bawat segundo ng katahimikan habang alam mong anumang oras ay tuluyan nang babagsak ang lahat ng kasinungalingang itinayo sa loob ng napakaraming taon.Tahimik akong nakatayo sa ikalawang palapag ng hotel, sa bahagi ng hallway kung saan tanaw ko ang daan papunta sa mga private suite. Mula roon ay kita ko rin ang ilang staff na abala sa pag-aasikaso ng mga bisita, habang sa ibaba naman ay unti-unti nang napupuno ang ballroom ng mga taong inimbitahan para sa ika-limampung kaarawan ni Mom.Sa paningin ng lahat, isa lamang itong marangyang birthday celebration.Isang gabi ng kasiyahan.Isang gabi ng reunion ng pamilya Salazar.Ngunit para sa amin, ang gabing ito ang magiging katapusan ng mahigit dalawampung taong panlilinlang.Hindi ko namalayang napahigpit na pala ang pagkakahawak ko sa railing. Hindi dahil natatak
Jenelyn“Ano naman ngayon kung may sixty million ako?” tanong ko, dahan-dahang itinataas ang baba ko habang diretso ang tingin kay Celetse. Hindi ko itinago ang bahid ng kayabangan sa boses ko, sinamahan ko pa ng bahagyang pag-irap para siguradong makarating sa kanya ang punto ko. “Inggit ka?”Ramda
Bradley“Para sa future daughter-in-law n’yo?” tanong ni Asher matapos nitong makahuma sa kakatawa, bahagya pang pinupunasan ang gilid ng labi na tila ba hindi pa tuluyang nakakarecover sa huling sinabi ni Jenelyn.Hindi man lang nag-alinlangan ang babae. “Mmm,” tugon niya habang marahang tumatango
BradleyAko clingy?“Fine. Wala na akong sinabi,” sabi ko kay Jenelyn, pinipilit panatilihing steady ang boses ko kahit ramdam kong unti-unti nang kumikipot ang pasensya ko. Hindi ko na siya pinigilan pa, dahil sa puntong iyon ay malinaw na kahit anong sabihin ko ay hindi rin niya susundin. Mas lalo
JenelynNang tuluyan akong makalapit sa mesa nila, hindi na ako nagdalawang-isip pa. Diretso akong tumayo sa tabi ni Bradley, hawak pa rin ang plato ko habang sabay-sabay na napatingala sa akin ang limang lalaki.For a moment, walang nagsalita.At dahil doon, kusang kumurba ang labi ko sa isang pily







