Chapter 3

Bradley

Pagod na pagod ang pakiramdam ko, gabi na ako dumating at pahinga na talaga ang hanap ko. Pero pagpasok ko ng bahay ay nadatnan ko sa sala si Calvin kaya kunot ang noo ko na napatingin sa aking wristwatch.

“It's already 11 P.M. pero nandito ka pa?” tanong ko. Mukhang malalim ang iniisip niya dahil bahagya pa siyang napapitlag ng marinig ang boses ko.

“Kakarating mo lang?” tanong niya.

“Hindi ba obvious?” tanong ko din, napailing siya.

“Nandyan na ang bisita ni Lolo.” Napatingin ako sa taas ng imwestra niya ang ulo sa direksyon doon ng magsalita.

“Yung gusto niyang mapangasawa ng isa sa atin?” Tango ang tinugon niya sa akin. “So?”

Naupo ako sa sofa na katapat ng sa kaniya.

“So?” ulit niya sa sinabi ko, halatang nagulat. “Nandito siya para mamili sa atin bilang mapapangasawa niya, nakalimutan mo na ba?”

“Hindi.”

“Eh bakit parang palagay ka?”

“Alam ko naman kasi na hindi ako mapipili,” tugon ko.

“Ganon ka kasigurado?” tanong niya, hindi makapaniwala kaya tumango ako bilang tugon. “Paano ka nakakasiguro?”

“She's 20 years old sabi ni Lolo. I'm already 27, sa tingin mo mas pipiliin niya ako kaysa sayo na 23 years old or kay Nathan na kasing edad niya?” sagot ko.

Napansin ko ang pag-iling niya. Pero alam kong alam nya na may punto ako.

“Wag kang pakasiguro,” sabi niya. “Malay mo, masungit na matanda pala ang type niya.”

“Masungit na matan–” sabi ko at nanlalaki ang mga matang binato siya ng throw pillow na nasa tabi ko lang din. “You bastard!”

Tumayo siya at natatawang nanakbo papunta sa hagdanan.

Dammit!

Napasandal ako at pumikit sabay masahe ng nose bridge ko. May ilang saglit ako sa ganong ayos ng biglang may magsalita.

“Mukhang pagod ka, Kuya Bradley.” Kumunot ang noo ko bago nagdilat ng aking mga mata at tinignan ang babaeng nakatunghay sa akin ngayon. “Gutom ka ba, gusto mong ipaghanda kita ng makakain?”

“No need. Anong oras na, bakit gising ka pa?”

“Uminom lang ako at nakita kita dito. Kung wala ka ng kailangan ay maiiwan na kita,” sabi ni Christine at tumalikod na. Sinundan ko siya ng tingin at tsaka ako humugot ng malalim na buntong hininga bago tumayo na para umakyat sa aking silid.

Naglinis ako ng katawan at nagbihis. Mahihiga na sana ako ng makaramdam ako ng uhaw. Pagtingin ko sa bedside table ay walang tubig na nakalagay.

Kapag dinner time na at wala pa ako sa bahay ay hindi na ako pinagdadala pa ng tubig ng kahit sino sa mga kasambahay bago sila matulog. Kaya ngayon ay kailangan kong bumaba para uminom.

Pagbukas ko ng pintuan ng aking silid ay tahimik ang paligid. Naglakad ako papunta sa hagdanan at bumaba.

Malamlam lang ang ilaw na nagmumula sa mga corner light pero kita ko pa rin naman ang daan. Pagdating sa kusina ay medyo mas madilim pero okay lang din dahil kabisado ko na ang lugar.

“Ay kabayong malaki!” sabi ng hindi ko nakikilalang tinig mula sa babaeng bigla na lang bumangga sa akin. Naramdaman kong parang matutumba siya kaya agad kong hinawakan ang kamay niya na naaninag kong nakaunat na tila naghahanap ng makakapitan.

“Who the fuck are you?” tanong ko sabay pindot sa switch ng ilaw na malapit lang din sa akin.

At doon ko nakita ang isang babaeng nakaliyad at hawak ko nga ang kamay niya. Dahil parang ewan ang ayos niya ay hinila ko na siya para makatayo ng maayos.

“Who are you?” ulit kong tanong.

“Who are you?” tanong din ng babae na tinignan ako mula ulo hanggang paa. The nerve of this dwarf!

“Ako ang unang nagtanong.”

“Pangalawa ako, ano ngayon?” Nagtagis ang bagang ko sa inis dahil parang sinusubok nya ang pasensya ko.

“Kung hindi ka sasagot ng maayos ay ipapakaladkad kita sa security at–” 

“Sus ang init naman ng ulo mo, kapag ba matanda na kailangan ay masungit din?” tugon niya.

Matanda na masungit? Pangalawa na siya ngayong gabi na tumawag sa akin ng ganon!

Naningkit ang mga mata ko at handa na akong palayasin siya talaga dahil sa matandang masungit na sinasabi niya ng bigla ulit siyang magsalita.

“Ako si Jenelyn, jowa ni Ruel.”

“You–”

“Syempre, joke lang. Apo ako ng kaibigan ni Lolo Ruel. Isa ka sa magkakapatid na Salazar”

So, it’s her.

Tinignan ko siya mula ulo hanggang paa din.

Maliit na babae, siguro dahil 20 years old pa nga lang. Naka-t-shirt na malaki sa kanya, mukhang luma at umabot hanggang sa tuhod niya ang haba.

“May underwear ako kung iniisip mong wala,” sabi niya bigla kaya muling napadako ang tingin ko sa mukha niya. Titig na titig siya sa akin, nakataas ang kilay na para bang sinasabi niya sa akin na ayusin ko ang utak ko.

Ngumisi ako, halatang nang-uuyam.

“Anong pakialam ko kung may underwear ka? Maghubad ka man sa harapan ko ay wala akong pakialam. Kailanman ay hindi nakuha ng isang dwarf na kagaya mo ang atensyon ko.” Pagkatapos non ay hinawi ko na siya gamit ang braso ko para pumunta sa ref at kumuha ng tubig.

“Anong dwarf ang sinasabi mo?” sabi niya na medyo mataas ang boses. Nagsasalin na ako ng tubig sa baso kaya hindi ko siya tinapunan ng tingin.

“Hoy! Hindi pang dwarf ang height ko no! Sadya lang petite ako!” Nakapamaywang pa siya na akala mo ay mas malaki siya sa akin.

Hindi ko na siya pinansin. Paglapag ko ng baso sa kitchen island ay naglakad na ako papunta sa kanya.

Nakasunod siya ng tingin sa akin, nakatingala na eh pilit pang nagpapaka-chin up. Napailing ako ng matapat sa kanya at tsaka pinindot ang ilaw.

“Nuisance,” sabi ko sabay lakad palayo.

“Dwarf, and now nuisance?” narinig ko pang sabi niya pero hindi ko na pinansin. Mabuti ng malaman niya sa simula pa lang na hinding-hindi ako papayag na makasal sa kanya.

No way!