Chapter 2 — Terminal Three

Habang tinitigan ni Mara ang lalaking kararaan lang niyang bigla-biglang pinakasalan sa isip niya — bago pa man niya masabi nang malakas at malinaw — napagtanto niya na wala pa siyang alam kahit ang pinakasimpleng bagay tungkol sa kanya.

Wala man lang siyang pangalan para itawag sa kanya.

"Sandali," sabi ni Mara, biglang hinila ang sarili pabalik sa katinuan, kahit gustuhin man niyang tumakbo sa idea niya. "Hindi pa nga kita tinatanong. Ano'ng pangalan mo?"

Muling kumurap ang lalaki, at sa pagkakataong ito, nakita ni Mara ang parehong ekspresyon na nakita niya kanina — parang paghahanap sa isang kwartong dapat sana'y may switch ng ilaw pero hindi mo makita kung saan.

"Hindi ko rin alam," sabi niya, tahimik. "Sinusubukan ko nang alalahanin mula pa kanina. Alam kong may pangalan ako. Pakiramdam ko lang… wala akong maabot."

Sa normal na sitwasyon, magmumukha itong linya lang na panlibangan — biro mula sa gwapong estranghero sa airport. Pero habang pinagmamasdan siya ni Mara — ang tunay na pagkalito sa mga mata niya, ang bahagyang panginginig ng kamay niya habang hawak-hawak ang telepono niyang parang salaming hindi niya alam kung paano basahin — naunawaan niya na hindi ito biro.

"Sige," sabi ni Mara, dahan-dahan, tulad ng pakikipag-usap sa isang taong nakatayo sa gilid ng bubong. "Tawagin na lang kita…" Napatingin siya sa kanya, sinusuri. May kung anong bagay sa hitsura niya — ang tahimik na paraan ng pagkakaupo niya, ang paraan ng pagsasalita niyang sobrang careful, halos parang bawat salita ay minamahal — na nagpaisip kay Mara ng bagay na akma para sa kanya.

"Adrian," sabi niya bigla. "Mukha kang Adrian."

Napahalakhak siya — ang unang tunog na natural, hindi guarded, na narinig niya mula sa kanya — at sa loob ng saglit, halos makalimutan ni Mara na kausap niya ang taong kararaan lang niyang tinawag na hindi normal.

"Adrian," ulit niya, na parang sinusubukan niya kung kasya ang salita sa bibig niya. "Okay. Adrian na lang muna."

"May alam ka bang kahit ano?" tanong ni Mara. "Tungkol sa sarili mo? Kahit maliit lang."

Napaisip siya nang matagal, at sa unang beses, nakita ni Mara ang isang bagay na parang lugod sa mukha niya — parang natagpuan niya ang isang bagay pala sa kaibuturan ng sarili niyang mababaw na alaala.

"Marunong akong magsalita ng maraming wika," sabi niya, unti-unti. "English, Mandarin, Tagalog… Alam ko kung paano magbasa, kung paano magmaneho. Naaalala ko ang mga bagay-bagay — mga pangkalahatang bagay. Pero kapag sinusubukan kong isipin kung sino ako, kung nasaan ako dapat, kung sino ang mga tao sa buhay ko—" Umiling siya. "Puro puti. Wala."

Sinuri ni Mara ang mukha niya. Hindi nagbibiro ang lalaking ito, at hindi rin ito paraan ng pang-aakit. Ang katotohanan lang ay ganoon ang lupit — na may taong nakaupo rito, buong-buhay na parang na-d******d nang tama ang kaalaman pero na-delete ang lahat ng nagpapasarili sa kanya.

"Kanina," sabi ni Mara, "nakausap ka ng security. Ano'ng sinabi mo sa kanya?"

Nangiwi si Adrian, na parang naalala niya ang embarrassing na pangyayari. "Tinanong niya ako kung ano'ng pangalan ko. Sabi ko, hindi ko alam. Tinanong niya kung may ID ako. May wallet ako, pero ang mga cards doon ay walang mukha akong nakikita — mga numero at titik lang. Tinanong niya kung sino ang kasama ko dito. Wala rin akong sagot. Sa tingin ko, nag-alala siya na tumatakas ako sa isang bagay."

"Tumatakas ka ba?"

"Wala akong ideya," sabi niya, may bahagyang katatawanan sa tono kahit lubhang seryoso ang sitwasyon niya. "Baka. Baka hindi. Wala akong paraan para malaman."

Napalunok si Mara. Tiningnan niya ang paligid — ang paliparan na abala pa rin, ang mga taong dumadaan-daan, walang sinuman ang lumilingon sa kanila. Kung sinuman ay naghahanap kay Adrian, wala pang naghahanap dito. Wala pang black SUV na dumarating. Kung meron man siyang pamilya na naghahanap, malayong-malayo pa ito.

"Sabihin mo sa akin ang nasa telepono mo," sabi ni Mara.

Iniabot ni Adrian ang telepono sa kanya — isang bagay na, sa balik-tanaw, magiging isa sa maraming maliliit na palatandaan na dapat sana'y nagpaalarma sa kanya nang mas maaga. Manipis ito, walang tatak na kilala niya, at ang screen nito ay may kakaibang kinang na hindi katulad ng ibang telepono na nakita na niya.

"Naka-lock," sabi ni Adrian. "Sinubukan ko na ang lahat ng numerong naisip ko. Kahit isa, walang tumatama."

Tiningnan ni Mara ang lock screen. Walang wallpaper, walang litrato ng pamilya, walang kahit anong personal na palatandaan. Puro itim na screen na may isang puting linya kung saan dapat maglagay ng password.

"Sige," sabi ni Mara, ibinalik ang telepono. "Ano'ng meron ka pang ibang gamit?"

Inilabas ni Adrian ang isang wallet mula sa loob ng amerikana niya at ibinukas ito sa kanyang kandungan. Sa loob, may mga cards na walang pangalan, walang mukha — puro numero at hindi maintindihan na mga simbolo. Isang relo, na nakasuot pa rin sa kanyang pulso, na kahit hindi eksperto si Mara sa mga bagay na ganito, ay kitang-kita niyang hindi ordinaryo. Ang timbang lang nito, ang paraan nitong kumislap sa ilalim ng mga fluorescent na ilaw, ay may bagay na sumisigaw ng mahal.

Pero hindi ito napansin ni Mara sa oras na iyon. Ang naisip lamang niya ay ito: isang taong nawalan ng lahat, kahit sa ibang paraan, tulad niya.

"Ganito," sabi ni Mara sa wakas, "may problema akong kailangang lutasin bago mag-boarding ang flight ko papuntang San Isidro. At mukhang may problema ka ring kailangang lutasin, kahit hindi mo alam kung ano iyon. Ano kaya kung sabay muna tayong lumutas?"

Tumingin sa kanya si Adrian nang may pagtitimbang na, kahit pa hindi niya naiintindihan ang sarili niya, ay malinaw na kayang gawin ng utak niya. "Ibig mong sabihin?"

"Ibig kong sabihin," sabi ni Mara, "na maaari kang sumama sa akin. Hindi lang para sa dahilang malikhain kong isipin kanina. Kailangan mo ng lugar na pagtutuluyan hanggang malaman mo kung sino ka. At kailangan ko—" Huminto siya, hindi pa handang sabihin ang buong katotohanan sa isang taong bagong kilala niya. "Kailangan kong makaisip ng maayos, sa lugar na hindi ako nila mahahanap agad."

Nag-atubili si Adrian. Sa loob ng saglit, may naramdaman si Mara na parang siya na naman ang taong inuusisa ang mga desisyon niya, tulad ng buong pamilya niya sa mga nagdaang araw.

Pero sa halip, sinabi lang niya, "Ayos lang. Wala naman akong iba pang mapupuntahan."

May kung anong bagay sa paraan ng pagsasabi niya nito — hindi pagsuko, kundi tila katapatan lamang — na muling gumalaw sa dibdib ni Mara.

"Sige," sabi niya, tumayo. "May flight ako sa loob ng apatnapu't limang minuto. Kung sasama ka, kailangan nating pumunta sa counter, tignan kung may available na upuan sa parehong flight."

"At pagkatapos?" tanong ni Adrian, tumayo rin.

Tumingin sa kanya si Mara — sa lalaking hindi niya alam ang totoong pangalan, hindi niya alam kung saan nagmula, hindi niya alam kung ligtas man siya o hindi — at sinabi niya ang katotohanang, sa balik-tanaw, ang magiging pinakamapanganib na pahayag sa buong buhay niya.

"Pagkatapos, ipapakilala kita sa pamilya ko bilang nobyo ko."

Sa counter ng airline, nag-panic sa loob si Mara habang nagpapaliwanag sa staff na kailangan niya ng karagdagang upuan sa flight na ito, ngayon din, kahit last-minute na ang booking.

"Ma'am, mukhang mayroon pa kaming ilang upuan," sabi ng babaeng nasa likod ng counter, kinakalikot ang keyboard. "Pero premium economy na lang, kung ganoon."

"Okay lang," sabi ni Mara nang mabilis, hindi na tinitingnan ang presyo sa screen. "Kunin na po namin."

Habang inaayos ang bayad — credit card ni Mara, dahil wala silang ibang paraan, at siyempre, walang kahit anong ID si Adrian na maaaring gamitin — napansin niya ang paraan ng pagtingin ni Adrian sa kanya. Hindi ito pagtingin ng isang taong nagpapasalamat lang. Ito ay tila pagtingin ng isang taong sinusubukang unawain kung bakit siya ginagawan ng ganito ng kabutihan ng isang taong hindi niya kilala.

"Bakit mo ginagawa ito?" tanong niya sa wakas, habang naglalakad sila patungo sa gate. "Hindi mo naman ako kilala. Puwede akong maging kriminal, para sa lahat ng alam mo."

Napatawa nang bahagya si Mara, kahit hindi naman talaga nakakatawa ang tanong. "Puwede rin akong maging kriminal. Pero hindi tayo pareho."

"Paano mo nalaman?"

Huminto sandali si Mara, iniisip kung paano niya ipapaliwanag ang isang bagay na hindi rin niya lubos na naiintindihan.

"Kasi," sabi niya sa wakas, "may mga taong nagpapanggap na kailangan ng tulong para makuha ang gusto nila. At may mga taong talagang kailangan ng tulong, kahit ayaw nilang aminin. Ikaw," sabi niya, tumitingin sa kanya nang diretso, "mukhang parang pangalawa."

Hindi na sumagot si Adrian. Ngunit sa paraan ng pagtitig niya sa kanya, sa paraan ng bahagyang pagyuko ng ulo niya — halos parang pasasalamat — naunawaan ni Mara na, sa kahit anong nangyari, tama siya.

Ngayon, ang tanging problema na lang, ay kung paano niya ipapaliwanag ang lahat ng ito sa pamilya niya.